Kim Churchill - Weight_Falls (2017)

Live is Kim Churchill een sensatie, althans als hij solo speelt. Wat de man allemaal aan geluiden weet te produceren in zijn eentje met behulp van loops, stompboxes en percussie is geweldig. Daarnaast kan hij als een razende op zijn akoestische gitaar te keer gaan. Ik heb geregeld met open mond staan toekijken in de Q-Bus te Leiden een paar jaar terug.

Op de plaat is een andere Kim Churchill te horen. Dan blijkt dat de kwaliteit van zijn songs het in sommige gevallen zwaar moeten afleggen tegen de performance. Dat valt op zich live ook op. Zodra ik met een kritischer oor stond te luisteren dan alleen met bewondering voor het optreden en de energie die erin werd gestopt, merkte ik dit direct.

Dit klinkt wellicht negatief, maar het is wel wat Weight_Falls met mij doet. Dat neemt niet weg dat hier integer muziek wordt gemaakt, met een paar prettige uitschieters waarin alles samenkomt. 'Second Hand Car' is daar het beste voorbeeld van en het beste nummer op het album. Dat Churchill ergens een Coldplay doet is vergeefbaar en niet storend.

Uiteindelijk neemt Kim Churchill risico's. Hij is er niet uit om op eenvoudige wijzen te scoren en zijn luisteraars te behagen door wat muzikale trucs. Hij blijft zichzelf en overtuigt uiteindelijk voldoende. Wat het luisteren naar Weight_Falls rechtvaardigd. Toch blijft sterk het gevoel hangen dat Kim Churchill een betere artiest dan songschrijver is. Dus als hij een keer in de buurt is, zou ik me de kans niet laten ontlopen, lezer.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog