Lukas Nelson & Promise of the Real - Lukas Nelson & Promise of the Real (2017)

Promise of the Real heeft al best een boel albums uitgebracht, maar een goede zat daar nog niet tussen. Zelfs Something Real van vorig jaar was verre van memorabel, terwijl POTR toen inmiddels een ervaren band was. Lukas Nelson lijkt dat zelf ook te beseffen getuige diverse uitingen in interviews dat hij met dit nieuwe album eindelijk tot het wezen van zijn songwriting begint door te dringen.

De nummers lopen inderdaad vloeiender, steken over het algeheel beter in elkaar en worden rijkelijker ingekleurd. Toch mis ik nog wel een stuk eigenwaarde en komt de energie die POTR live laat horen niet altijd over. Enige rek zit er nog wel in, maar misschien mist Lukas in the long run toch wat persoonlijkheid om als solo-artiest op de voorgrond te treden.

Vocaal komt hij redelijk goed voor de dag. Lukas heeft dat knauwende, Amerikaanse stemgebruik van zijn vader, wat mij niet helemaal ligt, al weet hij zijn stem veelzijdiger en met een grotere beheersing in te zetten dan Nelson sr. Wie een plaat in de stijl van Willie Nelson (of Neil Young) verwacht, zal overigens bedrogen uitkomen.

Op papier zou ik dit wel goed moeten vinden. Beetje southern, beetje country, flink wat rock, lekker muzikaal ingekleurd, maar de songs vind ik saai en de stem van Luke Nelson eigenlijk best wel irritant. De songs met Lucius (die ik niet kende, maar bestaat uit vrouwelijke vocalisten) klinken al een stuk beter.

Ik vind het muzikaal wat lijken op Blackberry Smoke, maar die kunnen betere songs schrijven en hebben een veel betere zanger. Verder is het allemaal niet slecht, maar ik kan het niet echt waanzinnig goed noemen.