Dave Clarke - The Desecration of Desire (2017)

Mark Lanegan als gastbijdrage op dit album van een oude technobaas, dat is wel erg interessant natuurlijk. Staat al wat op internet & Spotify, en klinkt aardig stevig.

Wow! lang geleden dat hij een studio plaat heeft gemaakt. Voor het eerst sinds Devil's Advocate, ruim 14 jaar geleden. Dave Clarke staat inderdaad bekend om z'n stevige techno.

Een cover van Department S' Is Vic There zo te zien. Met Louisahhh die ook wel toffe dingen heeft gedaan. Ben benieuwd.

Het nummer met Anika, I'm Not Afraid, lijkt me ook iets voor jou. Ik vind het in ieder geval één van de vetste singles van dit jaar!

Bedankt voor de tip!

So hey, die's idd vrij heftig, om een YT commentaar te quoten: That's some organ-jiggling bass right there.

I'm not afraid is een beest van een schijf. De rest heel wat minder...

Er kan dan ook weinig misgaan als je de hulp inroept van een beest als Keith Tenniswood (aka Radioactive Man en de helft van Two Lone Swordsmen)

Best aardig dit. Baron of Techno Dave Clarke wil graag laten horen dat hij niet alleen maar geinspireerd is door dancemuziek, maar ook door punk- en alternatieve rock. De eerste vier nummers zijn zeker geslaagd te noemen en klinken lekker in het gehoor. Helaas lijkt Dot Forty One (Mute) een regelrechte filler. Iets om het album op te breken, zeg maar. Charcoal Eyes (Glass Tears) is best okee (een verwijzing naar zijn 2e remix verzamelaar, die om de één of andere reden ontbreekt op MusicMeter), maar Monochrome Sun en Cover Up My Eyes zijn nogal vervelend en niet erg enerverend. Geldt eigenlijk ook voor I'm Not Afraid, wat nooit echt verder komt dan een overstuurde baslijn en wat angstige zang. Het bouwt nergens naartoe. Afsluiter Death of Pythagoras drijft vooral op onheilspellende, overstuurde synths en bas en is volledig beatloos. Geen hoogstandje, maar er zijn slechtere afsluiters.