The Dark Element - The Dark Element (2017)

Samenwerking tussen Anette Olzon en Jani Liimatainen, bekend in "onze" middens.

Meer info op de website van het label zelf: Frontiers Music Srl | Record Label. Met een voorproefje.

De eerste 2 nummers die op Youtube te beluisteren zijn, klinken in ieder geval enorm veelbelovend. Beetje een kruising tussen Sonata Arctica en Nightwish, ergens wel logisch...
Die 2 nummers blijven wel in je kop zitten, en dan laat Jani nog niet eens het achterste van zijn tong zien, is mijn mening. Ben wel benieuwd hoe de rest van het materiaal zal zijn. Waarschijnlijk ook in het verlengde van Cain's Offering, zeker gezien de ritmesectie die op de video te zien is. Drums klinken wel wat steriel, maar overall een dikke voldoende, als je het mijj vraagt. Liefhebbers van de oude Sonata zouden dit wel moeten kunnen pruimen, en zeker liefhebbers van Olzon (en dat zijn er nog steeds heel wat).
Benieuwd of er ook een tournee uitgerold wordt....

Fans van het Nightwish-tijdperk met Anette Olzon kunnen volgens mij hun hart ophalen met dit album. Op basis van het titelnummer en het uiterst catchy en sterke "My Sweet Mystery" verwacht ik wel het e.e.a. hiervan. Het klinkt in ieder geval erg lekker en klinkt zoals Dukebox al vermelde als een sterke kruising tussen Nightwish en Sonata Arctica.
Ik heb altijd al een zwak voor Anette gehad en vind tot op de dag van vandaag dat ze dapper het gat heeft opgevuld die Tarja achterliet na haar vertrek in Nightwish. Het leverde twee sterke platen op waarvan vooral Imaginaerum als een topper beschouwd mag worden.

Als de rest net zo goed is, verwacht ik een top-plaat die wellicht op grond van originaliteit en eigen smoelwerk niet de hoogste prijs gaat winnen, maar hopelijk gecompenseerd wordt met genoeg creativiteit en vakmanschap.

Het derde nummer is inmiddels ook te downloaden (Here's to you). En ook dat is een voltreffer qua dynamiek, compositie, en spelvreugde. CorvisChristi meldde het al: niet de originaliteitsprijs, maar wat een verdomd lekker geluidje. Een ding wat me ook opvalt is het subtiel gebruik van de keys. E.e.a is wederom uitstekend in balans, de spelvreugde en het heerlijke Olzon stemgeluid doet je hopen dat er goeie synergie is tussen Jani en Anette en natuurlijk de ritme-sectie, en dat dit vooral albumbreed zo zal zijn. Het is aftellen geblazen naar november...

Frappant... een reeds geplaatste stem doet vermoeden dat het album al is gelekt, maar dat is niet het geval. Ik kijk er zeer naar uit. De nummers klinken erg goed en inderdaad een kruising tussen Nightwish en Sonata.

Ook "Here's to You" klinkt ongelooflijk onweerstaanbaar! Heel poppy eigenlijk maar zeker niet verkeerd! Er is leven voor Anette na Nightwish en hoe! Sterker nog: voor Nightwish-fans die ook de periode met Anette prima konden smaken, is The Dark Element onderhand verplichte kost aan het worden. Want als de rest van het album van hetzelfde niveau is als de drie nummers die bekend gemaakt zijn, wordt dit een super-album.

Het 4e nummer, Dead to you, is sinds kort te horen. Pfff....What can I say....Opvallend in dit nummer: de vele afwisselingen, en opnieuw de enorme dynamiek en energie. In sommige stukken lijkt het wel een soort 3.0 kruising tussen Cains Offering, Sonata Arctica en Nightwish, maar met iets meer metal en elektronica. Ja, zeker weten is er veel gejat bij de net genoemde bands, maar beter goed gejat dan zelf verzonnen. In dit geval zitten er inderdaad goed geslaagde verwijzingen naar bekende stukken van deze band (o.a. Shutter before...etc.), maar OOK nog eens meer dan voldoende goed geslaagde eigen vondsten. Verder kan het zijn dat de drums best uit een blikje komen, maar ook als dat zo zou zijn, kan het me geen reet roesten, die klinken helemaal OK. Hoe Anette het voor elkaar krijgt, weet ik niet, maar het lijkt alsof ze qua zang en voorkomen in een soort tweede jeugd bezig is, ook gezien de video van dit nummer. Als je het solowerk van Anette hoort van pakweg 2 jaar geleden, dan is dit album wel een hele opvallende move. Blij toe. Dit nummer vind ik zelfs scherper en pittiger gezongen dan tijdens haar Nightwish sessies, en met een supermooi toegepaste vibrato (uiteraard erg persoonlijk, dit kunnen anderen weer irritant vinden). 4 nummers allevier ijzersterk. Ondertussen blijf ik "my sweet mystery" ook maar plat draaien. Alles klopt, lekker vol opgetuned, en zeker die pompende bas in dat nummer (als ik Kuhlberg was kon ik ook niets anders doen dan zo headbangen). Als dit zo doorgaat moet ik mijn albumscore nog naar boven toe bijstellen.

Lekker gedreven, catchy en daarmee erg toegankelijk album. Ook vanwege het geraffineerde popsausje wat er overheen is gegoten. Toch voelt het nergens gekunsteld of 'goedkoop' aan. De zang speelt een belangrijke rol op het album. Gelukkig beschikt Anette over een zeer prettige zangstem. Niet zo'n hoog bereik waar ik me nog wel eens aan kan storen bij dit soort symfonische power-metal.. TOP!

Het was erg fijn om deze twee weer eens te horen, maar al met al vind ik The Dark Element toch een vrij standaard aanhorende verzameling poppy symfometal songs, en nergens word ik echt verrast of weggeblazen. Het luistert wel erg fijn weg, en er zit duidelijk passie in het album.

Op dit gelijknamige debuut-album van The Dark Element staat de samenwerking tussen Jani Liimatainen (ex-Sonata Arctica en Cain's Offering) en Anette Olzon (ex-Nightwish) centraal. Deze samenwerking heeft geleid tot een album die overduidelijk klinkt als een kruising tussen genoemde bands wat inhoud dat fans en liefhebbers die een zwak hebben voor het geluid van Sonata Arctica en Nightwish, zich absoluut geen buil kunnen laten vallen met dit opmerkelijke en onweerstaanbare album vol aanstekelijke songs waar vooral de zang van Anette een opvallende rol vervult.
Het album klinkt over de gehele linie zó aanstekelijk en toegankelijk dat je eigenlijk wel kunt spreken van een geslaagde kruising tussen de betere popmuziek en melodieuze metal. Een soort van ABBA meets metal!!
Alle nummers kennen een catchy ondertoon en na een aantal luisterbeurten zitten ze al in je kop geramd, zonder dat het gaat vervelen. De spelvreugde is er aan alle kanten af te horen en mevrouw Olzon kwijt zich prima van haar taak met haar prettige zangstem die overduidelijk geknipt is voor dit materiaal.
Soms ligt de herinnering aan haar vorige werkgever Nightwish er wel héél erg dik bovenop, getuige een nummer als "My Sweet Mystery" (hallo "Storytime"), maar dat mag de pret niet drukken. Gezien het, samen met het grootste deel van het materiaal, gewoon een ongelooflijk lekker nummer is.

Wie houdt van catchy melodieuze metal met lekker veel pop-invloeden, kan niet om dit album heen. Het album heeft over de gehele linie een lekker vibe over zich en boeit van begin tot eind. Onderling zit er voldoende afwisseling tussen de tracks en het ene moment krijgen we gevoelig en passioneel materiaal voorgeschoteld zoals "Someone You Used to Know" en "Only One Who Knows Me" en het andere moment davert de band er weer lekker op los, getuige o.a. "Dead to Me" en de topper van de plaat, namelijk "The Ghost and the Reaper".
Van de meer poppy tracks springen vooral de al eerder genoemde "My Sweet Mystery", "Here's to You" en "I Cannot Raise the Dead" eruit.

The Dark Element is voer voor iedere fan van prima melodieuze metal zonder al te veel geneuzel en poespas. Gewoon lekker direct, toegankelijk en inhoudelijk interessant genoeg om nog geregeld rondjes in de CD-speler te laten draaien.

Na een jaar grijs gedraaid blijft dit album nog keihard en moeiteloos staan. Ik denk dat de maker hiervan (=Jani) niet had gedacht dat dit zo'n succes zou worden (gezien het gesmeek op social media om o.a. optredens). Weinig optredens, maar er wordt nu alweer geschreven aan nieuw materiaal dat volgend jaar op de markt komt.
Het eerste album was eigenlijk het Nightwish album dat velen liever hadden gehoord in plaats van de laatste van Nightwish.