Marduk - Dark Endless (1992)

Dark Endless is het debuutalbum van het Zweedse Marduk. Afgezet tot wat er in die tijd op het extreme metalvlak uit de Scandinavische landen kwam zeilen, was Marduk toen al een buitenbeentje. De kanissen besmeurd met corpsepaint, sterke neigingen naar het antichristelijke. Alles wijst erop dat Dark Endless bij de Noorse collegae van Darkthrone, Burzum en Mayhem geschaard mag worden. Toch is dat niet helemaal terecht.

Allereerst toont de band op Dark Endless al aan prat te willen en kunnen gaan op een muzikaal goed onderlegde basis. Ten tweede verweeft Marduk tamelijk wat traditionele death metalinvloeden in haar geluid. Bij vlagen is het gitaargeluid lood en loodzwaar. De death/black benadering mag er best zijn. Op het productionele vlak valt niets aan te merken. Met een tansparant en zelfs organisch aandoend geluid, klinkt de vroege Marduk mijns insziens beter dan de Marduk van na 1994.

Compositorisch gezien moest het zich nog allemaal ontwikkelen. De nummers zijn nogal fragementarisch opgebouwd rond wat riffs en ideetjes. Niettemin levert het wel een aantal sterke momenten op. Al was het maar de geslaagde schepping van een antiek zwartgallig sfeertje. Still Fuckin Dead en The Funeral Seemed To Be Endless zijn wat mij betreft de hoogtepunten.

Sterk debuut van Marduk, je hoort meteen al de geslaagde combinatie tussen black en death metal. Toch schat ik deze niet zo hoog in als enkele latere platen, zoals 'Opus Nocturne'. Dit album, met zijn korte speelduur, kan je gerust beschouwen als de fond van het oeuvre van deze band, en is meer dan genietbaar.

Dit is een prima album van de band. Het doet inderdaad erg death metal aan, maar dat past wel bij Marduk. Die toch altijd wat furieuzer zijn met een prima laag zwartgalligheid eroverheen. Erg lekker debuut.