Jeff Scott Soto - Love Parade (1994)

Nog geen reacties bij dit 26 jaar oude schijfje en dat is jammer, het is weliswaar geen klassieker en je wordt weer een beetje teruggeworpen richting begin jaren 90. Het is echter geen verkeerd album, verwacht geen hardrock in de stijl van zijn band; W.E.T. of het tegen metal aanleunende Sons of Apollo. Het is een mix van funk, rock en soul wat de klok slaat. Gek genoeg vind ik de stem van Jeff hier het beste bij passen, hij heeft een soulvolle stem en ook met wat funk kan hij uit de voeten. De muziek van dit schijfje ligt een beetje in het straatje van de funk rock bands uit (begin) jaren 90 zoals; Extreme, Mother's Finest en Living Colour. De eerste helft van de plaat is veruit het beste, Love Parade, People, Gottit Goin One, United, stuk voor stuk swingen deze nummers de pan uit. Hierna wordt het allemaal wat eentoniger, hoewel geen enkel nummer een onvoldoende scoort. Het soulvolle Listen Up is het prijsnummer want, soulvol, mooie arrangementen en een prima melodie. De melige Queen cover Dragon Attack kan er ook mee door hoewel het niet kan tippen aan het overige materiaal. Hoewel de toetspartijen en de productie niet kunnen verhullen dat dit een jaren 90 productie is vermaak ik mij opperbest met dit plaatje.