The Focus Family Album (2017)

In afwachting van de komst van een nieuw studio-album kwam in september 2017 dit dubbelalbum uit met restmateriaal en alternatieve versies van nummers van zowel Focus X (2012) als ruwe schetsen van Focus 11, de langverwachte opvolger, die pas begin 2019 in distributie kwam.

Niet onlogisch om dit album 10,5 te noemen, want daar ergens bevindt de band zich hier, maar het is geen album van Focus alleen, want behalve bandwerk vinden we ook solo-stukken en diverse samenstellingen van bandleden.

Nieuwkomer Udo Pannekeet, die bassist Bobby Jacobs opvolgde, is hier al van de partij met eigen werk. En dat geeft Focus een energieke impuls. Hobbyband Swung, voortgekomen uit opwarmsessies zonder van Leer, brengt ook een paar stukken in en zo ontstaat een wat rommelig maar bont en levendig geheel van Focus-gerelateerd materiaal. Rariteiten soms, interessante interpretaties, opgenomen op diverse plekken in de wereld. En het klinkt naturel en goed. Er zijn een paar vocale nummers en Ivan Lins en Jo de Roeck zijn opnieuw van de partij. De zang van Thijs van Leer is dan toch een beetje minder geslaagd.

Ook nu weer is het artwork in handen van Roger Dean, die zo bekend werd met zijn hoezen voor Yes.

Ik vind het een prachtige dubbelaar. Dat ik hier het eerste bericht schrijf, zegt wel dat het clubje Focusvolgers hier op MuMe niet al te groot is. Bovendien staat dit album niet in de lijst van Focusalbums en je moet er dus even naar zoeken. Maar ook ik heb even gewacht met aanschaf, vanwege het aangekondigde studio-album XI. En nu dan toch voor de bijl gegaan.

Laten we even teruggaan in de geschiedenis. Focus heette de band die in 1970 met hoofdzakelijk instrumentale progressieve rock (en wat gejodel) furore maakte. Dat ging een jaar of vijf goed, tot er een breuk kwam tussen Thijs van Leer en Jan Akkerman. De band maakte nog een paar platen en stopte in '78. Een reünie rond de millenniumwisseling gaf de aanzet tot een nieuw studio-album en sindsdien is Focus niet meer weggeweest, met opvallend veel succes op de podia in Verenigd Koninkrijk en Zuid-Amerika. Die vijf 'gouden jaren', de eerste helft jaren '70, zijn inmiddels in tijdsduur ruim ingehaald door 18 jaar Focus 'nieuwe stijl', waarin toch ook nog steeds veel oud-Focus te herkennen valt, zeker na terugkeer in 2006 van drummer Pierre van der Linden.

Fijne band, met een vitaal en aantrekkelijk eigen geluid. Focus wil graag als progband bekend staan en dat klopt ook wel, maar de verbinding met de jazz is minstens zo groot. Ook J.S. Bach komt zo nu en dan langs en die dwarsverbindingen zorgen nog steeds voor verrassingen. Ook al is er een herhaaldelijk terugvallen op oud werk te constateren in talloze variaties. Het mag, de historie hoeft niet vergeten te worden. Pierre en Thijs zijn de jongsten niet meer. Hoe gaat het zonder die twee in de toekomst, vraag je je af. Maar ik denk dat de vitaliteit van dit eigen geluid sterk genoeg is voor een voortzetting de komende decennia, wat mij betreft. En waarom niet?

Sterretjes gezet bij: Song for Eva, Claire Obscure, Santa Teresa en Winnie.
Five Fourth is inderdaad in vijfkwartsmaat. Knap gedaan.
Om de albumtitel te rechtvaardigen: de namen in de songtitels zijn van familieleden van de bandleden.