Courtney Barnett & Kurt Vile - Lotta Sea Lice (2017)

Ben hier erg benieuwd naar. Ik vind zowel Courtney Barnett als Kurt Vile solo uitstekend, dus hopelijk is de mix dat ook .

Hier kijk ik erg naar uit. Twee van mijn favoriete muzikanten van vandaag. De eerste single is reeds gereleased. Jammer genoeg kan je de plaat in Belgie en Nederland nog niet pre-orderen. Maar dat ik hem op vinyl koop staat vast.

Courtney Barnett & Kurt Vile - Over Everything (Official Video) - YouTube

Leuke samenwerking denk ik, en verrassend dat er dan ook echt een album komt. Het gaat als het goed is echter niet om een album vol nieuwe liedjes, maar ook covers van onder andere elkaars nummers. Over Everything klinkt in ieder geval zeer fijn. Het gaat wel iets meer de kant op van een Kurt Vile nummer.

Continental Breakfast is een pareltje!

Eerste beluistering belooft een heleboel goeds. Courtney wordt uit haar neiging gehouden om te ontsporen en Vile een paar niveaus omhoog getrokken.

Fijne singles, ben benieuwd naar de rest van dit album. Mooi dat deze 2 intercontinentale vrienden elkaar gevonden hebben. Hopelijk komen er ook gezamenlijke concerten in Europa.

Ik ben niet zo fan van Courtney Barnett maar samen met Kurt Vile en daarbij het nummer Over Everything ben ik aangenaam verrast.

Grappig....bij mij is het precies andersom.
Eerste indruk valt wat tegen. Ik vind de combinatie niet geweldig en geen meerwaarde. Rommelig. Hopenlijk gaat het groeien.

Een album van twee artiesten die vrienden worden en samen een plaat maken. Een geslaagde combinatie kan ik zeggen na de eerste luisterbeurten. Mij valt vooral op dat ze elkaar versterken. Kurt Vile heeft tot op heden nooit echt indruk op mij kunnen maken. Courtney Barnett wel, maar toch trek ik uiteindelijk een heel album achter elkaar van haar zelden. Dan wordt het te monotoon en gaat de luie manier van zingen mij tegen staan.

Dat gebeurt op dit album maar één keer, in het tweede nummer, 'Let It Go'; nou graag zelfs. In de andere songs werkt hun manier van samenzang wonderwel en lijken Barnett en Vile elkaar bij de les te houden. Het gevolg is een aantal fraaie, zeer alternatieve duetten, waarin hun stemmen op alle manieren samengaan die de zangleraar dat altijd heeft afgeraden. Ja, er zit een zekere monotonie in de manier van zingen, maar dat valt hier volkomen positief uit, m.u.v. het bovenstaande nummer. Juist omdat er door de samenzang iets extra's wordt geëist van beide stemmen. Als gevolg komen verschillende songs heel prettig tot leven.

Dat leidt tot een aantal prima nummers waarin de opener 'Over Everything' en 'Continental Breakfast' mijn favorieten zijn. Hier blijft het niet bij, want er staan verschillende prima songs op het album. Zoals Viles versie van Barnetts 'Outta The Woodworks' en Barnetts versie van Viles 'Peepin' Tom'.

Ik ben prettig verrast door dit album moet ik zeggen. Nog even conservatief gescoord, 3,5*, maar sluit niet uit dat hier een halfje bij kan komen. Wel hoop ik dat Barnett geen jaloerse partner is, want haar vrouw Jen Cloher heeft een plaat uitgebracht die bij eerste beluistering heel wat teweeg bracht. Courtney speelt mee op het hele album, maar daarover later meer.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Prachtig. Muzikaal klikt het tussen de twee, met durf en enthousiasme, dat hoor je er gewoon vanaf. De som is hier meer dan het geheel der delen.

Muzikaal prima album, maar volgens mij hebben ze eerst een cursus vals en duf zingen gevolgd voordat ze dit album opnamen. Vind de zang echt een afbreuk. Ik weet dat Kurt Vile op zijn solo albums ook niet heel zuiver en spontaan zingt, maar hier lijkt hij het wel erger te doen

Eens met wat BenZet zegt. Ik ben groot Courtney Barnett liefhebber. Kurt Vile wat minder maar ik kan zijn platen wel waarderen. Maar zijn zang is wat mij betreft zwaar onder de maat op deze plaat. Veel minder goed dan op zijn soloplaten ook.

Let Go is een mooi voorbeeld. Liedje begint. Muzikaal mooi. Courtney begint met zingen, ook mooi. Tot Kurt invalt. Vreselijk. Het hoeft echt niet allemaal mooizingerij te zijn hoor wat mij betreft maar dit gaat mij toch te ver helaas.

Ben het eens met het merendeel alhier. Groot Courtney-liefhebber, maar ik had het al wat minder op haar ballads (Avant Gardener, Depreston). Waar haar solo's vol afwisseling staan en de ballads opgaan in de rest, is 9 rustige nummers aan elkaar voor mij too much. Met name de stem van Kurt Vile irriteert me; het klinkt erg gemaakt.

Niet voor niets is het enige solonummer van CB op dit album, Peepin'Tom, voor mij het beste van dit album.

En laat dat dan net een nummer van Kurt Vile zijn... ?

Vind het een leuk album om te luisteren maar als aardig tussendoortje. Beiden zijn solo een stuk interessanter, al gaat mijn voorkeur hier (in tegenstelling tot velen hier) naar Vile.

Dan lijkt me dat de beste oplossing: hij schrijven, zij zingen.

muzikaal bij elkaar letterlijk op hun gemak. zo klinkt het. rafelig, vals, onaf. daar hou ik van. op zijn tijd.

Dit vind ik nu echt jammer. Deze combi had echt veel beter kunnen uit pakken, maar nu glijden ze mij net te veel uit de bocht. Beetje schuren mag het best (graag zelfs) maar dit is bij vlagen tenen krommend. Vals en ronduit slordig. Wel eeuwig zonde hoor, want de tracks zijn in beginsel wel intens en doeltreffend. Daarom tóch nog een 3.5, maar er zat zooo veel meer in...

Mee eens!

Kleine 4**** (met de hakken over de sloot). Maar ik smelt toch wel voor de open, luie gitaarsound. Geen haast in het leven, gewoon lekker mijmeren en spelen. Zo'n zeldzaam moment waarop het wegblijven van urgentie en drift toch een een spannende en tintelende plaat oplevert.

Saaie bedoening dit; beiden halen bepaald niet het beste in zichzelf of de ander naar boven. Sterker nog, het klinkt ongeinspireerd en monotoon. Eén nummertje was leuk (Over Everything was een aardige single), maar dit is een CD voor in het bejaardentehuis, temeer omdat de timide Vile en Barnett doen alsof ze daar zelf al zitten.

Het lijkt wel alsof ze allebei zo zeurderig mogelijk proberen te zingen. Van Courtney Barnett was ik niet zo'n fan, van Kurt Vile des te meer. Alleen waar zijn stem op een plaat als Waking On A Pretty Day lekker loom en zomers klinkt, komt het hier vooral geforceerd over. Vind ze ook geen aanvulling op elkaar. De nummers an sich doen het voor mij ook niet echt, dat heeft Kurt Vile toch wel eens beter gedaan. Ik kom dan ook tot de conclusie dat ik deze plaat niet graag opzet en er zelfs een beetje ongemakkelijk wordt van het geforceerd klinkende samenspel en oninteressante nummers.

Op Peeping Tom pakt de samenwerking wel goed uit. Qua uitvoering/interpretatie niet eens zo gek veel verschillend van het origineel, maar met de stem van Courtney toch fijn anders klinkt. Maar dan komt Untogether en ondanks dat het 15 seconden goed lijkt te gaan, vliegen ze weer uit de bocht in hun samenzang.

Ik wacht rustig op de opvolger van b'lieve i'm goin down.

Over Everything, Fear Is Like a Forest en Continental Breakfast zijn m.i. de beste nummers op deze plaat. Misschien Peepin' Tom dan nog. De rest is helaas niet boeiend genoeg. Jammer, beide maken ze leuke muziek, maar zo samen weet het me tot dusver niet te overtuigen.

Als hij maar de gitaarsolo's doet dan ook.

Overigens vind ik zijn zang, zeker op zn solo platen, echt heerlijk. Super lui en plakt alles aan elkaar vast. Zeker niet de beste zangstem, maar ik vind het heerlijk klinken.

Kurt & Courtney, hoe verzin je het

Continental Breakfast komt hier net voorbij op de radio en dan vind ik een erg leuk nummer. Doet me ook wat denken aan Pretty Pimpin' van Kurt zelf. Deze plaat ga ik eens opsnorren.

Hoi allemaal, ik ben opzoek naar artiesten of nummers die vergelijkbaar zijn met Peepin' Tom. Dus uitgeklede liedjes met enkel rustig gitaarspel, maar dan weer niet dat het weer zo een standaard singer/songer popliedje op 3fm wordt. Ik hoop dat jullie begrijpen wat ik bedoel haha.

Ik vind dat nummer echt heerlijk namelijk. Suggesties zijn welkom! Thanks alvast

Trouwens, inmiddels weet ik al niet meer uit welke 2 tracks ik m'n favoriete moet kiezen. Over everything, Fear Is Like a Forest, Continental Breakfast en Peepin' Tom vind ik toch echt wel heel sterk.

Realiseerde me dat ik bij één van de leukste plaatjes van het jaar nog niet eens had gekeken wat de Music Meter-goegemeente er van vindt.

Nou, lang niet zo leuk als ik het vind dus.

Niet onaardig, op Fear is like a Forest vond ik haar klinken als Neeltje Young (ze is ook al vaker vergeleken met Lou Reed, dan zijn generatiegenoot ook maar (hoewel, Neil speelt nog 'rustig' door))

Heerlijk album om weg te luisteren, kraakhelder geluid en twee ruwe diamantjes uit de popmuziek die er volgens mij aardig wat lol in hebben gehad om deze op te nemen.

Deze is wel echt op me gegroeid. Merk dat ik dit twee jaar na dato nog met enige regelmaat opzet. Hoogst relaxt plaatje, ideaal om het weekend of een vrije dag mee te vieren.