Amadou & Mariam - La Confusion (2017)

Niks nieuws onder de zon. Maar dat is het geval dit stel helemaal niet erg! A&M maken nog steeds warmbloedige mali pop en blues. Het openingsnummer doet vermoeden dat ze zich een klein beetje hebben vernieuwd door meer electro toe te voegen. De beat met synths doet me een beetje denken aan Hot Chip. Maar het valt allemaal wel mee met de vernieuwing uiteindelijk. Maar het is nog steeds net zo lekker en energiek als 10 jaar geleden! De toegenomen aanwezigheid van blazers en fluitjes verwelkom ik ook.

Bofou Safou en Filaou Bessame zijn alvast weer om op te vreten. Een beetje electro kan in hun geval geen kwaad.

Het 9e officiële album van dit blinde duo uit Mali. En het heeft dezelfde insteek en sluit zodoende aan bij het vorige album La Folia.
Ik ben een fan van dit duo, maar toch luister ik liever naar de eerste albums . Maar ik denk dat het huidige geluid een groter publiek zal bereiken. Adrien Durand uit Frankrijk heeft het album geproduceerd en ook wel een flinke vinger in de pap gehad. Vandaar een album vol afro beat, disco waarbij de Malinese sound flink is getransformeerd door synths, drum beats en allerlei andere instrumenten. Er zijn nog wel twee Afrikaanse gastmuzikanten : Djeli Moussa Diawara en Youssouf Diabaté, beiden koraspelers. Wat ik wel mis door de modernere aanpak, het (karakteristieke) gitaarspel van Amadou. Dat was altijd een sterk handelsmerk van de muziek, waardoor de desert blues nog aanwezig was. Dat is nu veel minder het geval, ik voel dat wel als een gemis. Iets van de authenticiteit is daardoor wat verloren gegaan. In een enkel nummer dat het weer prominent aanwezig is 'Mokou Mokou Blues' veer ik weer wat op, maar dat is het laatste nummer en duurt maar 1.13 minuut.
De teksten zijn nog steeds maatschappij kritisch en Amadou en Mariam maken zich zorgen over de politieke situatie in Mali. Een mooi nummer is Femmes du Monde. Normaal staan de vertalingen van de liederen wel in het boekje nu jammer genoeg niet.
Ondanks al mijn kritiek is het een goed album. Maar ik hoop stiekem dat ze nog een keer een onvervalst ouderwets Amadou and Mariam album, zonder te veel toeters en bellen, maar een terugkeer naar de basis. Dat hebben Mory Kante en Youssou N'Dour ook gedaan, die ook aan aantal albums gemaakt hebben die redelijk westers georiënteerd waren. Beiden zijn ze teruggekeerd naar hun roots en maakten akoestische albums. Back to the roots. Wie weet dat Amadou & Mariam dat voorbeeld ook nog volgen.