The Modern Jazz Quartet - The Last Concert (1975)

The Modern Jazz Quartet bestaat uit:
Milt Jackson (vibrafoon), John Lewis (piano), Percy Heath (bass) en Connie Kay (drums)

Modern Jazz Quartet staat per definitie voor het concept: 'less is more'. Men combineert echte swing-jazz met modern klassiek en dat levert zogeheten ' Third Stream Music' op. Bij het Modern Jazz Quartet lijkt het altijd wel alsof elke toon volledig doordacht wordt ingezet, en het is daarmee eigenlijk de tegenhanger van freejazz. Het is echter wel inventieve muziek, geheel anders dan bebop of hardbop, en het doordachte gaat gelukkig ook zeker niet ten koste van al het gevoel dat in deze muziek zit. Nergens wordt er zo goed geluisterd naar elkaar als binnen deze groep: de manier waarop Connie Kay (Van Morrisons Astral Weeks!) bijvoorbeeld begeleidt is zo ontzettend sterk. Datzelfde geldt voor good old Percy Heath.

Een aantal nummers is werkelijk huiveringwekkend mooi zoals het Concierto Aranjuez, Summertime en hun befaamde klassieker Django. Maar tegelijkertijd weet het MJQ ook altijd te swingen als spreekwoordelijke tieten (letterlijk mag ook). De gehele groep stamt uit de bebop '40s en speelde allemaal samen met ondermeer Charlie Parker en Miles Davis. Dit laatste concert uit de jaren '70 (later zouden er nog genoeg reünies komen) omvat de sterkste en mooiste composities die ze door hun geschiedenis hebben gemaakt. En wat is de plaat mooi. Omdat er onderling zoveel gebeurd en zoveel chemie aanwezig is verdient het album eigenlijk al je focus en concentratie. Je kunt dit soort muziek echter ook prima op de achtergrond draaien (voor mij ultieme ontspanning na een drukke dag op het werk). Ik kan me voorstellen dat het voor een enkeling nogal oubollig klinkt, laat het dan vooral links liggen. Ben je op zoek naar cross-overs of wil je de ontwikkeling van jazz naast alleen freejazz horen: luister dan eens naar het MJQ. Dan zou ik het album 'Django' als instapper aanraden

Heb deze dubbel LP net op de kop getikt voor €1,-. Echt! Ongelooflijk. Hij staat nu op. Soledad heeft niets te veel gezegd. Wat een topband. Fenomenale muzikanten die elkaar haarfijn aanvoelen. De klasse druipt er van af. Wat een mooie hoes ook. Lekker dik karton. US persing.

1 euro? Het idee dat je voor hetzelfde geld een zak sla kan kopen... goede aankoop Larzz!

Precies. Een zakje sla. Of deze dubbel LP. Platenzaak met bakken vol 1 euro lp's. Veel oude meuk. Maar af en toe zit er wat tussen. Lucky me.

Nogmaals bedankt aan Soledad voor het aanzetten tot het luisteren van dit album

De Penguin Guide to Jazz rekent dit tot hun zgn. 'Core Collection' en daar valt veel voor te zeggen. Ook vele anderen prijzen deze heren voornamelijk om hun legendarische live-optredens waar ze nog beter tot hun recht komen, met European Concerts (Vol.1 en 2) en In Concert (Dedicated to Connie) als de twee andere, even lovenswaardige live-opnames. Elk nummer wordt hier zo ontzettend goed gebracht, het zal aan de magie van die voorlopig laatste keer gelegen hebben...

Door te beginnen met een briljante uitvoering van een van mijn favoriete standards is de toon al gezet - het enigste wat misschien ontbrak was een uitvoering van 'It Don't Mean a Thing (If It Ain't Got That Swing)' zoals enkel zij hem kunnen brengen, maar hier zoek ik dan ook als compliment bewust naar spijkers op laag water - Of 'Pyramid'? Of 'Odds Against Tomorrow'? Of nog zoveel meer... Kortom, deze heren konden, omdat ze zo goed waren, met gemak het dubbele aantal stukken gebracht hebben zonder aan consistentie in kwaliteit in te moeten boeten. Dit optreden benadert wel degelijk de perfectie: de sfeer die neergezet wordt door het spelplezier is ongeëvenaard, alles klinkt zo vlekkeloos en vlot en als dan het publiek nog begint te klappen is het al helemaal te goed voor woorden!

Een wereld waar je dit album voor €1 kan kopen, is een mooie wereld - laat u vooral niets anders wijsmaken.

Ik snap de positieve berichten hier, want ja, het is allemaal prima gespeeld hoor. Na verloop van tijd begint de xylofoon van Bag's mij echter een beetje te veel van het goede te worden. Ik heb dan ook moeite om 'm helemaal uit te zitten, dat is geen goed teken, he?

En ja, Dardan, er is meer... More From The Last Concert heet dat album heel toepasselijk.

Deze zag ik laatst in de tweedehandsbak van de lokale platenzaak, niet voor € 1,- maar ook niet héél veel duurder. Ik meende dat sommige jazzvrienden op MuMe hier wat moois over gezegd hadden, dus ik heb hem afgerekend. Fraaie plaat inderdaad! Ik hou het even bij vier sterren, misschien hoor ik net als Tony te veel vibes en mis ik wat blazers. Bij deze band stroomt het talent en de muzikaliteit wel echt uit alle poriën, en je hoort ook aan alles dat ze al twintig jaar samen spelen. Met nog een fraaie keuze aan nummers kom je tot een geweldige plaat om tijdens een luie weekendavond te draaien, waar bezoek of huisgenoten ook nog wel mee uit de voeten kunnen.