Douglas Firs - Hinges of Luck (2017)

Ik merk dat ik moeite heb met dit album. Er staan een aantal goede nummers op, maar ook een paar waarvan ik het idee heb dat er ergens een goed nummer in verstopt zit, maar dat mijn brein de sleutel niet heeft om ze bloot te leggen.

Gertjan van Hellemont stapt nog verder weg van zijn eerste plaat en zoekt het experiment op op zijn derde. Die eerste vond ik nogal goed. Een betere versie van Admiral Freebee. Dat experiment begint al met het 'Intro', iets dat wel meer platen vandaag de dag hebben: een non-descript stuk soundscape waar ik weinig lol aan beleef, behalve dat het kort is. Daarna knalt hij er stevig in met voor mij meteen het hoogtepunt van de plaat: 'The Both Of Us'.

Daarna gaat het gas er af en laat Van Hellemont horen waar hij een deel van de mosterd voor deze plaat vandaan heeft. Neil Young en David Crosby komen in de langzame stukken evident voorbij, maar hij schrikt er ook niet voor terug het geluid van de vroege synthesizer in ELPs 'Lucky Man' te laten horen.

Ook al ben ik persoonlijk verheugd als in de zevende song 'Hannah' het tempo, voor even, weer omhoog gaat, merk ik dat ik steeds meer moeite heb om mijn interesse bij Hinges Of Luck te houden. De songs worden experimenteler van aard en ik merk dat ik er weinig mee kan. Het raakt mij onvoldoende tot niet en dat is misschien wel erger dan iets vreselijk vinden. 'Huilen Is Voor Jou Te Laat' gaat toch de rest van mijn leven mee, deze songs beslist niet.

Douglas Firs is op zoek naar een eigen geluid. Dat valt te prijzen. Daarom een halve * voor de zoektocht en 2,5* voor de andere helft die mij zeker wel bevalt.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.