Margo Price - All American Made (2017)

Kijk erg uit naar dit album, 'A Little Pain' is alvast een fijne eerste single.

Het album is nu te streamen bij de vrinden van de NPR:
Stream Margo Price's New Album, 'All American Made' : NPR

Heerlijk album, lekker gevarieerd en fijne productie.
Lekker dat de bas zo duidelijk in de mix zit.

4,5*

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Margo Price - All American Made - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Margo Price maakte vorig jaar met hulp van haar ontdekker Jack White een countryplaat die zowel aansloot bij de tijdloze countrymuziek uit de jaren 70 als bij de Nashville countrypop uit het heden.

Margo Price manoeuvreerde zich met het uitstekende Midwest Farmer’s Daughter ergens tussen aan de ene kant Tammy Wynette, Dolly Parton en Loretta Lynn en aan de andere kant Lydia Loveless, Brandy Clark en Kacey Musgraves en maakte indruk met haar voor het genre gemaakte stem en haar hoorbare liefde voor de countrymuziek uit het verleden en het heden.

Op haar tweede plaat All American Made trekt Margo Price de lijn van haar debuut door, maar profiteert ze ook van alle extra opties die ze dit keer had.

Die extra opties komen uit verschillende richtingen. Door het succes van het debuut was het dit keer een stuk makkelijker om flink wat hele goede muzikanten naar de studio te lokken en was zelfs ouwe rot Willie Nelson te porren voor een duet. Hiernaast begon Margo Price aan het opnemen van haar tweede plaat toen net ene Donald Trump zijn plek in het Witte Huis had verzekerd, wat flink wat voer voor de teksten op de nieuwe plaat heeft opgeleverd.

Door alle muzikale bijstand klinkt All American Made werkelijk fantastisch. De vele topmuzikanten op de plaat leggen een gloedvol rootsgeluid neer, waarin de heerlijke stem van Margo Price uitstekend gedijt.

Het is een rootsgeluid dat een stuk veelzijdiger is dan dat op het debuut van Margo Price. De country uit de jaren 70 blijft de grote liefde van en de belangrijkste inspiratiebron voor Margo Price, maar All American Made bestrijkt een veel breder palet en verkent ook de uithoeken van de Amerikaanse rootsmuziek en naastliggende genres als de rock ’n roll, de soul en de 50’s en 60’s girlpop.

De door haar man Jeremy Ivey geleide band legt een prachtige basis met een glansrol voor de ritmesectie, waarna een heel arsenaal aan instrumenten zorgt voor de fraaie versiersels. Het mooiste versiersel op Alle American Made is echter de stem van Margo Price. De Amerikaanse singer-songwriter kan ontroeren met een ongeëvenaard mooie snik, maar kan ook subtiel verleiden of ruw uithalen.

De fantastisch klinkende instrumentatie vol haakjes naar het roemruchte verleden van de Amerikaanse rootsmuziek en voldoende raakvlakken met het heden en de fantastische stem van Margo Price maken van All American Made al een betere plaat dan het ook al uitstekende debuut, maar ook in tekstueel opzicht graaft Margo Price dit keer dieper.

All American Made beschrijft de toestand waarin grote delen van de Verenigde Staten en met name het Amerikaanse platteland verkeren en het is een toestand die flink afwijkt van het beeld dat de nieuw gekozen man in het Witte Huis schetst.

Hier en daar schopt Margo Price voorzichtig tegen Trump, maar All American Made is vooral een empathische plaat die de vinger op de zere plek legt, ook wanneer het gaat om rechten van vrouwen. Margo Price doet dat met songs die je heerlijk mee terug nemen naar vervlogen tijden, maar ook af en toe met beide benen in het heden zetten en ze doet het op een manier die maar weinigen gegeven is, waardoor ze wat mij betreft kan worden geschaard onder de smaakmakers van het moment. Erwin Zijleman

Ik denk dat All American Made een zeer grote kans maakt om Americana album van het jaar te worden. Dit album is als geheel misschien nog wel beter dan die van Rodney Crowell. Nu is dit niet het beste Americana jaar, maar ook in topjaar 2014 zou dit album in mijn top 10 terecht zijn gekomen. Werkelijk alles klopt aan dit album. Haar stem is gemaakt voor het genre. Ze weet elk nummer de juiste snaar te raken. Dan weer kinderlijk enthousiast, dan weer die geweldige snik. De melodieën zijn ijzersterk, de instrumentale inkleuring is compleet foutloos. De volgorde van de nummers zorgen voor een variatie die het hele album blijft boeien. Al moet wel gezegd worden dat de nummers eigenlijk allemaal zo goed zijn dat in geen enkele volgorde verveling ook maar enige kans maakt. Het duet met Willie Nelson is nu al legendarisch, zo mooi.

Komende zaterdag staat niet alleen Jason Isbell in de grote zaal van de Oosterpoort, maar ook deze dame. Het gaat zwart zien van de mensen en die gaan net als ik een avond om nooit te vergeten beleven. Margo Price: wereldkampioene country 2017.

toevallig vanmiddag heel ouderwets in de winkel beluisterd. zeker niet slecht maar vooral niet verrassend. het spreekwoordelijke dertien in een dozijn gaat wat ver maar toch. het klopt allemaal als een bus. het vakvrouwschap is onmiskenbaar. de composities zijn vlekkeloos. de muzikanten topnotch en haar stem dik in orde. alles bij elkaar klonk het daarom nogal bekend en voorspelbaar. a walk down memory lane. ik zal er thuis nog een paar keer naar luisteren. wie weet zal ik dan mijn eerste indruk moeten nuanceren.

Maar dat het niet verrassend is dat klopt ook gewoon. Het is nergens origineel, maar hoe moet country vandaag de dag nog origineel klinken, een trombone of tuba door de hele plaat heen? Het gaat bij country vooral om de juiste melodie op de juiste manier weten over te brengen, sterke teksten. Daarin slaagt Price wat mij betreft perfect. Ik kan mij de kritiek dat het allemaal wel erg binnen de lijntjes kleurt ook prima voorstellen. Het is ook zo gelikt als het maar zijn kan, maar wel perfect gelikt. Dat is eigenlijk het wezen van de country. Gram Parsons was nog een stukje mierzoeter, maar ook dat was helemaal perfect. Ja, je moet er van houden. Maar de genres waar ik naar luister moeten het niet hebben van de originaliteit. Mensen als Bingham, Fullbright, Ellis, Earle en vele anderen hebben er de laatste jaren de nodige wendingen aan weten te geven, maar ook daar is de rek wel een beetje uit. De songs en de manier waarop het wordt uitgevoerd moeten het doen in de americana (en ook in de meeste andere muziekgenres), iets nieuws hoef je niet meer te verwachten.

duidelijk antwoord, henk (en hallo maar weer). op dit moment beluister ik het album via npr-music. in een begeleidend stukje valt de naam loretta lynn. die vergelijking wat stem betreft is bepaald niet uit de lucht gegrepen. maar dan wel met de jonge loretta uiteraard. ik noem haar hier ook omdat zij op gevorderde leeftijd een dijk van een plaat heeft afgeleverd: van lear rose (2004). jij hebt die plaat ook vast in je kast. dat is voor mij een schoolvoorbeeld van hoe country toch kan evolueren tot iets letterlijk ongehoord nieuws. van zo'n muzikale benadering kan ik erg genieten. niks ten nadele overigens van de meer traditionele aanpak van margot price. want die klopt en zoeft muzikaal als een gestroomlijnde greyhoundbus.

Hmm ja en nee. Denk dat je daar wel iets te pakken hebt. Natuurlijk is country of rootsrock conservatief, maar inderdaad, je kan er wel wat mee. Een vleugje garage rock (Lee Bains), southern soul (vul maar in, er zijn er zoveel), electronic (zoals Lambchop, ik was er geen fan van), psychedelica (zoals Sturgill Simpson) en zelfs hiphop (Brad Paisley, eh tsjah). Maar dan kom je op genre-mixen. Stel Uncle Tupelo of Slobberbone besluiten weer een album op te nemen, dan zorgt dat voor een schop onder de kont, maar nog steeds geen echte inventiviteit. Zoals ik zei, rootsrock is het best conservatief, met kleine vleugjes rock.

Daarbij moet ik wel zeggen, Price klinkt hier modern, maar toch ook weer heel rauw en een beetje stoffig (das positief). Vleugjes pubrock, soul, honkytonk en altcountry, het kan allemaal. Dat doet ze dan ook nog es meer uptempo dan op het voorgaande album. ja ik ben ook meer dan tevreden.

Misschien wat naïef. Wat is dat politieke nummer ook weer, met die tv/radio samples? Daar zegt ze: "I wonder if the president gets any sleep"? Dan denk ik tsjah, natuurlijk, die president interesseert t allemaal geen ene fuck.

All American Made, de afsluiter van het album.

Heerlijk album (wederom), ik wacht nog even met een cijfer. En ik twijfel enorm over zaterdag. Ik wil Margo Price dolgraag haar nieuwe werk horen spelen en ook de rest van het programma is uitstekend maar ik heb eigenlijk geen tijd, ben schijt verkouden en niet helemaal fit en bovendien is het tweeënhalf uur met de auto.

Mmm, plaat valt mij een tikkie tegen. Niet slecht, maar het raakt of pakt me echt helemaal nergens. Niet in een specifiek nummer en ook niet als geheel. Ik houd van het americana-/countrygeluid en had de voorganger nog in m'n top 10 van vorig jaar geparkeerd. Daar sta ik een beetje alleen in, want ik lees hier en bij de critici voornamelijk enthousiaste verhalen. Ik zal 'm nog een eens een paar herkansingen geven. Wie weet.

Ik ervaar het precies zo, Cor. Vond haar vorige erg mooi, maar hier kom ik moeilijk doorheen. Niet interessant genoeg, voegt te weinig toe.

Zwakke plaat, er wordt perfect gemusiceerd en gezongen en het doet me allemaal niks. Het komt me allemaal te standaard country over. De spanningsboog wordt niet strak gehouden, en bij mij komt de boodschap van de muziek ook vaak niet over of heb ik het al vaak veel beter gehoord bij andere artiesten. Op haar vorige stonden nochtans enkele uitschieters maar op dit album is het voor mij wachten tot de afsluiter voor er iets interessant gebeurd.

Ik heb dit album altijd wat links laten liggen, omdat ik altijd het idee had dat dit een zwakker vervolg was op Midwest Farmer's Daughter, vol met vervelende politieke statements. Onlangs merkte ik dat deze plaat wat schaars begint te worden in en rondom Nederland, dus toch maar aangeschaft. Gelukkig blijkt mijn mening compleet fout. Haar debuut vind ik nog steeds sterker, maar dit is ook gewoon een heerlijk country-album met weer ijzersterke nummers (die ik onbewust toch vaker heb geluisterd dan gedacht). Haar (politieke) meningen zijn, op Pay Gap na, redelijk subtiel en is totaal niet storend in de muziek verweven. Nee, uitstekend album met een prachtige afsluiter. Ik ben blij dat hij nu thuis ligt!