Metalite - Heroes in Time (2017)

De sound hebben ze hier ook al; een frisse mix tussen Amaranthe en Temperance. Hier nog een andere zangeres en, als ik heel eerlijk ben, een aantal songs die toch net een trapje minder zijn dan de opvolger. De potentie kun je al horen, maar over het algemeen grijp ik toch veel sneller en grager naar Biomechanicals.

Ik ben er al heel erg lang van overtuigd dat er in Zweden een fabriek staat, waar aan de lopende band artiesten en bands uitrollen die het voor elkaar krijgen om ongelooflijk pakkende en memorabele muziek te maken op vooral het gebied van pop, rock en metal. En binnen al die genres is Zweden altijd al goed vertegenwoordigd geweest.
Metal, wat een voorkeur bij mij geniet qua genre, is in Zweden ruimschoots vertegenwoordigd en zo dus ook bij de band Metalite, wat een samensmelting is van de woorden 'Metal' en 'Elite'.

Metalite bestaat ten tijden van hun debuut Heroes in Time uit gitaristen Edwin Premberg en Robert Örnesved, drumster Lea Larsson, bassist Robert Majd en vocaliste Emma Bensing en gezamenlijk zorgen deze heren en dames voor een sound die al meteen vanaf dit debuutalbum een kenmerk zou zijn voor de algehele stijl van deze band: namelijk popmetal spelen van de bovenste plank. Want eigenlijk is dit niets meer dan ultra-stevige popmuziek waarin vooral de voorliefde voor de jaren '80 omgezet in een futuristisch jasje (mede door toedoen van een flinke portie electronica), duidelijk de boventoon voert.

Vanwege de neiging om vooral heel erg poppy te klinken, maar tegelijkertijd er niet voor terugdeinzen om best stevig voor de dag te komen, zorgt ervoor dat Metalite over een ongelooflijke energie beschikt. Wat ze dan ook vertalen naar de nummers, die weliswaar onderling niet heel veel van elkaar verschillen, maar wel onvoorstelbaar lekker en energiek klinken. En dit truukje doen ze al op bewonderenswaardige wijze sinds het debuut Heroes in Time en album na album weten ze, ondanks dat de formule uitgekauwd dreigt te geraken, iets waardoor het songmateriaal niet verveeld. En dat is best knap te noemen!

Uiteraard moet het wel je stijl zijn. Maar ik kan hier persoonlijk geen genoeg van krijgen. Eigenlijk is Metalite een soort ABBA, maar dan nog energieker, met een fikse dosis electronica en drum- en gitaargeweld. Daarbij is de zang van Emma weliswaar niet heel bijzonder, maar wel effectief en passend voor het materiaal wat Metalite biedt! Daarbij zingt ze zeker niet onverdienstelijk, ondanks dat ze qua stem wat inwisselbaar klinkt.

De stijl is dus zowel een voor- als een nadeel. Aangezien de neiging ontstaat, dat het album wat eenvormig gaat klinken, doordat de nummers wat op elkaar gaan lijken, zou het dus kunnen dat het voor velen iets is, wat al snel zou kunnen vervelen. Persoonlijk iets waar ik absoluut geen last van heb. Van dit soort bands lust ik er wel meer! Want er staan eigenlijk alleen maar knallers op Heroes in Time. En nee, dit is absoluut niet het meest hoogstaande wat ik gehoord heb. Maar dat is dan ook helemaal niet aan de orde hier.

Dus hou je van energieke popmuziek maar ook van metal, check dan absoluut Metalite. Ze doen hun ding al heel goed sinds Heroes in Time en alhoewel het er niet verrassender op wordt, zijn alle albums vanwege het ongelooflijk energieke en aanstekelijke songmateriaal, allemaal de moeite waard te noemen.

Nummers op zich opnoemen heeft dan ook nauwelijks zin. Als één brok energie is het gehele album de moeite waard!