Matt Bianco - Gravity (2017)
mijn stem
3 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop / Jazz
Label: Victor
-
Joyride (3:55)
-
Invisible (4:31)
-
Gravity (4:23)
-
Heart in Chains (4:40)
-
Solace (3:59)
-
Summer in the City (5:50)
-
Before It's Too Late (4:18)
-
AM PM (3:24)
-
Paradise (5:04)
-
The Autumn Leaves Are Falling (4:17)
-
Joyride [Mark de Clive Lowe Remix] * (4:11)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur:
44:21
(48:32)
0
geplaatst: 8 september 2017, 23:18 uur
Matt Bianco lijkt nu nog maar een solo-project gezien dat alleen Mark Reilly nog op de hoes staat.
Matt Bianco was altijd al sterk beïnvloed door de Latin Jazz maar hadden wel een Pop basis op hun eerste albums. Die Pop basis is nu geheel verdwenen en is het puur Latin Jazz, het ontwijkt elke vorm van experiment en dus blijft alles binnen die genre lijntjes. Mooi uitgevoerd maar met net iets te weinig spanning voor wie niet dagelijks naar Jazz luistert. Gelukkig krijgt hij op meerdere nummers bijstand van dames die meezingen, het zijn soms bijna duetten, maar hun namen moeten blijkbaar een mysterie blijven.
De stem van Mark Reilly klinkt nog prima dat was al duidelijk van zijn EP's met de jongens van New Cool Collective waarmee hij in de afgelopen 2 jaar heeft samengewerkt. Die releases klinken iets spannender ook door de Funk invloeden daarop.
Wel is het fijn om voor de afwisseling eens geen auto-tune of drumcomputer of andere studio-spielerei te horen. En de saxofoons toeteren erg fijn.
Album voor laat op de avond, wanneer het buiten koud en kil wordt... zoals nu.
Matt Bianco was altijd al sterk beïnvloed door de Latin Jazz maar hadden wel een Pop basis op hun eerste albums. Die Pop basis is nu geheel verdwenen en is het puur Latin Jazz, het ontwijkt elke vorm van experiment en dus blijft alles binnen die genre lijntjes. Mooi uitgevoerd maar met net iets te weinig spanning voor wie niet dagelijks naar Jazz luistert. Gelukkig krijgt hij op meerdere nummers bijstand van dames die meezingen, het zijn soms bijna duetten, maar hun namen moeten blijkbaar een mysterie blijven.
De stem van Mark Reilly klinkt nog prima dat was al duidelijk van zijn EP's met de jongens van New Cool Collective waarmee hij in de afgelopen 2 jaar heeft samengewerkt. Die releases klinken iets spannender ook door de Funk invloeden daarop.
Wel is het fijn om voor de afwisseling eens geen auto-tune of drumcomputer of andere studio-spielerei te horen. En de saxofoons toeteren erg fijn.
Album voor laat op de avond, wanneer het buiten koud en kil wordt... zoals nu.
* denotes required fields.
* denotes required fields.