Richard Thompson - Mirror Blue (1994)

Nog geen berichten?? Ik kan dit album iedereen aanbevelen die houdt van goeie singer-songwriters en zeker goeie teksten. Het is weer zo'n klassieker van Richard Thompson, doet nauwelijkstonder voor het later verschenen meesterwerk Rumour and Sigh.
Ook hier weer enkele akoustische juweeltjes, zoals Shane and Dixie, Mingus eyes en I ride in your slipstream. En op het electrische vlak ben ik erg dol op nummers als mascara tears en the way that it shows: nummers gezongen met passie en prachtige dramatische gitaarsolo's.
Ik ga hem gauw weer eens draaien

Goede plaat, maar ik moet er net zin in hebben. Het is allemaal zo braaf en netjes, vooral zijn zang. Maar toegegeven: de nummers waarin met allerlei contemporaine instrumenten wordt gestoeid, zijn op z'n tijd wel heel erg mooi.

Bij For The Sake Of Mary heeft het me lang gestoord dat het zo opzichtig van Neil Youngs Cinnamon Girl is gekopieerd, maar daar ben ik nu wel overheen.

Richard Thompson, de naam zegt eigenlijk al genoeg.,. Wat 'n geweldenaar is 't en ook hier zet hij een erg goed album neer..

Vooral Beeswing klinkt vaak luid door mijn speakertjes, prachtige gitaar, goeie zang en ook een, naar mijn mening, erg mooie tekst..

Heeft nog nooit een zwak album gemaakt en ik meen dat ik ze onderhand wel allemaal ken. Een helaas veel te veel onderschatte geweldenaar!

Daar ben ik het helemaal mee eens! Ik ken ze nog niet allemaal, maar in ieder geval wel een hoop.. (genoeg om te weten dat dit een grootse artiest is die inderdaad wel iets meer aandacht verdiend..)

Jammer dat deze man inderdaad niet wat meer aandacht krijgt..

Luister vooral ook naar zijn laatste cd: Sweet Warrior. Echt een klassieke Thompson-plaat. Scoort bij mij heel hoog in zijn oeuvre.

Dit album had ik al een lange tijd in huis; ooit via een boekenclub gekocht, zo 'n aankoop die je moet doen, anders zoekt de club een bestelling voor je uit. Zodoende kwam mirror blue in huis. Eigenlijk vond ik er niet veel aan. Ongrijpbare muziek. Rommelige songs.
Maar nu vind ik de plaat schitterend, ruim 14 jaar later. Wat een gitarist is Thompson. Zeer afwisselende nummers. Afkomstig van Fairport Convention; mooi, de akoestische nummers; King of Bohemia en Beeswing.
Erg goed vind ik Easy There, Steady Now. Rock&Roll in Shane and Dixie. Mooie squaredance met Fast Food.?
Goh, op late leeftijd een artiest ontdekt.

Dit album ga ik vaak draaien. Neil Young mag er trots op zijn dat hij wordt geciteerd. Waar Neil Young met zijn Cinnamon Girl een fijne trip beleeft, heeft Thompson spijt dat hij de Heilige Maagd zijn rug toekeerde.

Beeswing

Ik denk dat ik wel kan zeggen dat het mijn favoriete nummer is geworden.

http://www.youtube.com/watch?v=HApy-Xoix-g

Wat een mooie Lowden-gitaar heeft-ie toch.

Nooit iets gehoord van deze man. Filmpje is niet slecht. Moet ik eens meer van horen. Valt me trouwens op dat wanneer je een stuk uit zijn oor bijt en zijn kapsel bijwerkt, dan is het net Shane McGowan.

Hier kom ik echt sterren voor te kort.
The Way that it shows!
Easy there, steady now!
I Ride in your slipstream!
Beeswing!
Taking my business elsewhere!
Allemaal perfecte songs: telkens 10/10
En dan komen er nog die grote onderscheiding verdienen.

Inderdaad zowel als gitarist maar zeker als songschrijver zwaar onderschat... Ook op een site met muziekliefhebbers als deze.
Misschien zou hij vaker moeten uitpakken met zijn technisch kunnen op de gitaar, dat echt fe-no-me-naal is. Voor zo'n goede gitarist steekt hij eigenlijk heel weinig solo's in zijn nummers. Maar het siert hem eigenlijk wel dat hij de songs laat primeren en niet onnodig met de spierballen rolt.

Dit is een erg sterke, vrij afwisselende plaat. Een rustig akoestisch pareltje als Beeswing of effe moeiteloos uitpakken met het betere electrische soleerwerk aan het einde van The Way That it Shows (die ene keer dat hij zich toch even laat gaan). Maar mijn favoriete track is I Ride in your Slipstream, dat is de stijl waarin ik Thompson het liefst hoor. Onnavolgbaar hoe hij zo ongeveer twee gitaarpartijen op zijn eentje speelt.

het derde album van de 5 albums die Richard Thompson voor het label Capitol maakte.
3 hoogtepunten (en dat zijn er vele) van dit album "I Can't Wake Up to Save My Life", "King of Bohemia" en "Beeswing" verschenen later op de compilatie "Action Packed" (Best of the Capitol Years).

een heerlijk gevarieerd album. mid-tempo songs als "For the Sake of Mary", "Ride in Your Slipstream" en "Mascara Tears" worden afgewisseld met schitterende, merendeels akoestische nummers als "King of Bohemia", "Beeswing" een klassieker die in de categorie van het geweldige"1952 Vincent Black Lightning" valt, het folky "Easy There, Steady Now" en de stemmige afsluiter "Taking My Business Elsewhere". daar staan wat steviger rockende songs tegenover als "I Can't Wake Up to Save My Life" en de rock n' roll van "Shane and Dixie".

"Mirror Blue" klinkt na al die jaren nog steeds fris en energiek, gedragen door sterke songs, het fenomenale gitaarspel en de gepassioneerde zang van Richard Thompson.

Album werd geproduceerd door Mitchell Froom
Recorded at The Sound Factory, Los Angeles, California
All songs written by Richard Thompson

Misschien omdat ik ze samen op een SA C-90 cassettebandje had staan vroeger, maar ik heb dit album altijd als het tweelingbroertje van Rumor and Sigh gezien. En hoewel ik dat nog steeds zijn absolute meesterwerk vind, doet deze Mirror Blue er eigenlijk helemaal niks voor onder. Super sterk album dus, geen minder nummer te bekennen, dus ook 5,0, toch? Bij deze.

Fantastisch album. Net pas ontdekt. Had zin in wat nieuws van Richard Thompson, en aangezien ik al best veel heb van hem, ga ik wat verder terug in de tijd. Ik heb deze gekocht, samen met You? Me? Us?. Ik vind de jaren 90 albums echt heel goed van Thompson. Ik las dat er wel wat wordt geklaagd over de productie van Froom, maar ik hou wel van dit geluid.

Hoogtepunten tot nu toe The way that is shows en Beeswing