Dean & Britta - Back Numbers (2007)

Vorig jaar was daar die allercharmanste verrassing van Isobel Campbell met Mark Lanegan.
Dit jaar mogen we ons gaan vermaken met Dean & Britta.

Opener Singer Sing straalt al zo'n dromerig sfeertje uit, alleen bevat dit meer electronica. Hierdoor vind ik het nummer ook niet echt warm overkomen en straalt het zelfs iets kils uit wat wel verwarrend werkt omdat het liedje verder zo lieflijk is en de zang zo zoetjes.
Words You Used To Say heeft ook weer die combi van warme gitaar, bas en drums vermengd met electronica. Donkere mannenstem van Dean Wareham, zachte bijna fluister stem van Britta Phillips. Dit alles zorgt voor een fijn popliedje met dromerige ondertoon. Toch kabbelt het me iets te lang door.
Wait For Me heeft ook die Serge Gainsbourg-achtige vibe. Toch durf ik Dean & Britta niet gelijk te trekken aan Gainsbourg & Birkin. Het nummer straalt wel iets eind jaren '60's uit en dat vind ik knap gedaan. Dit is gewoon een heerlijk, dromerig liedje zonder al te veel pretenties. Geen electronica toevoegen die me hier storen.
You Turn My Head Around gaat daar vrolijk op door. Nancy Sinatra even geplaatst in 2007. Hier vind ik de synth-toevoegingen er wel toe doen, het geeft het nummer net even meer cachet. Het lijkt nu wel alsof het duo steeds beter in hun vel is gaan zitten nu het album op gang is gekomen.
Dean draagt het nummer Teen Angel. Een aangename vibe zorgt er voor dat je lekker achterover kunt leunen en genieten, maar als je net even wat beter oplet hoor je ook hele kleine toevoegingen die het dan behoeden voor in slaap vallen.
White Horses blijft in de good old days hangen waar Gainsbourg zo lekker kon geilen met Birkin. Toch vind ik de nummers op dit album niet geil te noemen. Het is prille puberliefde, voorzichtig nog, stapje voor stapje. Zo klinkt dit nummer eigenlijk ook. "Be gentle with me baby".
Zei ik baby? Ah, dan is het tijd voor Me & My Babies. Het gevaar van voorspelbaarheid begint nu een beetje op de loer te liggen, evenzo voor saaiheid. Iets wat velen ook vonden van het door mij geliefde Campbell / Lanegan album. Ik kan het me wel indenken, want ik begin het nu bij dit nummer te ervaren. Misschien toch alleen geschikt om op te zetten bij die o zo bekende dineetjes met vrienden thuis?
Dean & Britta hebben het nu niet voor niets over Say Goodnight. Pas daar toch mee op, want straks vallen we echt in slaap. Toch is er iets dat er voor zorgt dat dit niet gebeurt. Misschien toch een teken dat het goed in elkaar zit allemaal. Op dit nummer valt ook weinig aan te merken. Alleen kabbelt het iets te veel door misschien. Maar die dromerige samenzang is een waar genot. Misschien dan toch maar weer die electronica van het begin terughalen.
Dat laatste gaat op Crystal Blue niet gebeuren, maar dat is ook niet nodig. De instrumentatie varieert hier gelijk wat meer dan op de vorige songs. Hier ademt het meer een Belle & Sebastian-sfeertje mede door de iets scherpere gitaar partij en de wat duidelijker aanwezigheid van de viool.
The Sun Is Still Sunny wiegt weer lekker door en lijkt veel op nummers van het Campbell / Lanegan-album.
Het is een heerlijk popliedje geworden en ik blijf het knap vinden hoe ze het voor elkaar hebben gekregen om zo'n vervlogen tijden sfeer te creeëren. Mooi gitaartje hier trouwens.
En ja hoor, ik heb zonder mijn ogen dicht te laten vallen het slot weten te halen. Our Love Will Still Be There sluit het album in stijl af. Een album dat bij de eerste nummers iets te veel de weg op leek te gaan van oude sfeer vermengen met nu en later weer iets te veel wegzakte naar oude sfeer zonder al te veel spanning.
Het heeft me niet weten te verpletteren, maar ik vond het wel degelijk een warme en aangename luistertrip.
Tja............ toch zeker zeer goed geschikt als achtergrondmuziek. Ik kan het ook niet helpen verder.

Hoorde net "you turned my head around", dit is in ieder geval een leuk liedje.

http://profile.myspace.com/index.cfm?fuseaction=user.viewprofile&friendID=23842982

Op deze site You tube filmpjes van dit duo