Stilistisch soms moeilijk te plaatsen inderdaad, maar daar staat de band inmiddels bekend om heb ik het idee. invloeden van (alt)country (mondharmonica, trompet, rollende Johnny Cash gitaar) komen en gaan, maar zou dit toch geen roots-album willen noemen. Romantische invloeden van The Smiths en The Cure zijn altijd aanwezig, maar echt een popplaat is het ook niet.
Wolf Lie Down en
Impossible Man zijn het meest uptempo en doen me denken aan de poppunk van
Smoking Popes - Born to Quit (1994) .
Becomings klinkt vervolgens het meest country.
Alles is wel net dat beetje saaier dan het vorige album, iets kaler ook.