Valparaiso - Broken Homeland (2017)

Drijvende krachten achter Valparaíso zijn Hervé en Thierry Mazurel. Voordien oprichters van de Franse cultgroep Jack The Ripper. Een experimentele groep die een viertal albums maakte. De groep hield op te bestaan omdat hun zanger het voor gezien hield.

De overgebleven leden formeerden hierop de experimentele groep The Fitzcarraldo Sessions, dat gezien kan worden als de voorloper van Valparaíso vanwege dezelfde werkwijze. Een vaste groep muzikanten, die werkte met wisselende zangers en zangeressen.

Het album We Hear Voices werd uiterst lovend ontvangen in Frankrijk. Er werd samengewerkt met niet bepaald de minsten, onder anderen met Stuart Staples van Tindersticks en Joey Burns van Calexico.

Valparaíso bestaat naast Hervé en Thierry Mazurel uit, Matthieu Texier (gitaar), Thomas Belhom (drums) en Adrien Rodrigue (viool en vibrafoon). Allen zijn ervaren indie-rock muzikanten. Een van de redenen om de groep Valparaíso te noemen was de bewondering voor de film …A Valparaíso van de bekende Nederlandse cineast Joris Ivens.

De prachtige, intrigerende hoes is een foto getiteld La bellezza perduta van de Italiaanse fotograaf Enzo Crispino, die werkte voor de Italiaanse versie van Vogue. Overigens is de foto bewerkt, de oorspronkelijke tekst van de twee plaquettes is vervangen en bevatten nu subtiele verwijzingen naar de twee groepen waar Hervé en Thierry Mazurel eerder in speelden.

Ook subtiel en daarnaast zeer inventief is de wijze waarop de zangers en zangeressen op Broken Homeland worden begeleid. Met name de bijdragen van drummer Thomas Belhom bevallen mij erg goed.

De lijst van medewerkers bevat grote namen als Howe Gelb (Giant Sand) en Josh Haden (Spain), maar ook namen die minder tot de verbeelding spreken, maar zeker niet minder zijn, integendeel. De fantastische zangeres Rosemary Standley van de bijzondere Franse groep Moriarty zingt het fraaie Fireplace.

De mij onbekende zangeres Phoebe Killdeer zingt drie nummers waaronder de opener Rising Tides, een spannend duet met Howe Gelbe. In het instrumentale Valpariso spelen Christine Ott en producer John Parish mee.

Broken Homeland had zeer weinig tijd nodig om mij te overtuigen, het zal mij niet verbazen als dit album gaat opduiken in heel veel eindejaarslijstjes van zowel liefhebbers als critici.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Valparaiso - Broken Homeland - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Valparaiso is een vanuit Parijs opererend muzikantencollectief rond de broers Hervé en Thierry Mazurel, die eerder in kleine kring opzien baarden met hun band Jack The Ripper en het project The Fitzcarraldo Sessions.

Valparaiso debuteert nu met Broken Homeland en dat is in meerdere opzichten een opvallende plaat.

Het eerste dat opvalt is de zeer uitgebreide gastenlijst die de Franse broers hebben samengesteld voor het debuut van hun nieuwe band.

Op deze gastenlijst prijken namen van bekende Amerikaanse muzikanten als Howe Gelb (Giant Sand), Josh Haden (Spain) en Shannon Wright, maar ook die van net wat minder bekende zangeressen uit Franse bands als Phoebe Killdeer (Nouvelle Vague) en Rosemary Standley (Moriarty). Valparaiso is er bovendien in geslaagd om in de persoon van John Parish (PJ Harvey) een producer van naam en faam te rekruteren.

Valparaiso opereert vanuit Parijs, maar staat met minstens één been in de woestijn van Arizona. Broken Homeland heeft flink wat raakvlakken met de muziek van Giant Sand en Calexico en raakt bovendien aan de eerste en enige plaat van de wat minder bekende gelegenheidsband OP8.

Ook de andere muzikanten op de plaat hebben hun sporen nagelaten op het debuut van Valparaiso, dat het stemmige van Spain combineert met het rauwe van PJ Harvey en vervolgens een zwoel en broeierig Frans tintje toevoegt.

De flinke gastenlijst zorgt voor een aantal prima vocalisten, maar ook in muzikaal opzicht is het debuut van Valparaiso een fascinerende plaat. Broken Homeland staat vol met beeldende muziek, die het uitstekend zou doen als soundtrack bij wat duistere Amerikaanse films, maar het is ook een plaat vol avontuur en onderhuidse spanning, die af en toe raakt aan het werk van Portishead, maar ook ruw kan uithalen.

Met name het gitaarwerk is van een bijzondere schoonheid, maar ook de broeierige ondertoon op de plaat draagt flink bij aan het fraaie eindresultaat. In muzikaal opzicht is Broken Homeland een fascinerende plaat, maar de vocalen op het debuut van Valparaiso hebben mij persoonlijk over de streep getrokken.

Howe Gelb zorgt voor de bijzondere sfeer die ook zijn eigen platen kenmerkt, maar ik ben het meest onder de indruk van Rosemary Standley, die zorgt voor indringende bijna gesproken zang en van Phoebe Killdeer, die drie tracks op Broken Homeland naar zich toe trekt.

Valparaiso maakt muziek die vrij makkelijk overtuigt en al vrij snel zorgt voor mooie beelden op het netvlies, maar het Parijse muzikantencollectief maakt ook muziek die nog ruim de tijd nodig heeft om te groeien en dit vervolgens ook doet.

Broken Homeland klinkt ondanks het grote aantal gastvocalisten opvallend consistent, wat bij dit soort projecten wel eens anders is, maar het is ook een enorm veelzijdige plaat. Zeker wanneer Valparaiso kiest voor stemmige en wat donker getinte muziek is Broken Homeland een hele mooie plaat, die nog eindeloos de fantasie blijft prikkelen, maar ook zorgt voor een prachtige soundtrack voor een onverwacht mooie nazomeravond. Erwin Zijleman

Dit is heel goed gedaan, mede door de vele gastmuzikanten een Calexico soundtrack de luxe. Gelukkig staat er ook een Franstalig nummer op.

Donker zoals je het ook wel hoort bij Nick Cave, Tindersticks, Madrugada, Mark Lanegan (met Isobel Campbell) Anna Calvi, PJ Harvey.

Gek genoeg moet ik nog het meest denken aan Anna Calvi gezien de donkere Amerikaanse klanken en ook het filmische karakter van de nummers draagt daar mede aan bij.

Allebehalve origineel maar toch een fijn, broeierig en boeiend album.

Inderdaad een hoog Calexico gehalte, maar daarom niet minder interessant. Zeer fraai muzikaal landschap. Ook de hoes mag er zijn.