Kitaro - Ancient (2001)

Ancient is de soundtrack van de NHK-documentaires Ancient and The Fourth Civilization en is volgens mij de eerste NHK-soundtrack in jaren sinds de muziek die Kitaro voor Silk Road heeft gemaakt. Met dit album kreeg hij het voor de zoveelste keer voor elkaar om genomineerd te worden voor een Grammy Award, alhoewel hij 'm dit keer niet won, wat wel het geval was met Thinking of You.
Ancient is een kleurrijk en divers album waarop diverse muziekstijlen uit diverse delen van de wereld (vooral het Midden-Oosten en Azië) vermengd worden met de o zo kenmerkende, typische Kitaro-stijl.
Toch moet me van het hart dat het album, samen met vele andere uit dezelfde periode, nogal glad en veilig klinkt t.o.v. van het vroegere werk van Kitaro. Dat werpt een beetje een smet op de muziek. Niet dat het slecht is, maar nergens wordt ik echt verrast of krijg ik ook maar een beetje het idee, dat Kitaro muziek maakt, wat vaak wel een positief effect heeft op m'n gevoel en persoonlijke emoties. Iets wat normaal gesproken de kracht is van Kitaro's muziek. Wellicht komt dat dit keer ook, omdat de muziek wat fragmentarisch klinkt bij vlagen. Ach, het is immers soundtrack-muziek, maar toch....
Toch heeft Ancient zeker z'n momenten. Zodra de muziek wat ritmischer en steviger wordt en Kitaro zijn onmiskenbare uithalen op de synthesizers openbaart ("Mysterious Triangle" en "Dholavira" zijn een goed voorbeeld), klinkt het erg goed. Ook meer dreigendere composities zoals "Crystal Sand" behoren tot de sterkere kanten van het album.
Echter staan er hier en daar wat lieflijke klanken op Ancient, die dreigen wat melig te gaan klinken, terwijl Kitaro juist een genie is in het creëren van mooie, ingetogen muziek, zónder dat het té gedwee gaat klinken.
Maar goed, ondanks m'n kritische noten hier en daar, is Ancient voor de rest eigenlijk gewoon weer een prima voorbeeld van de kwaliteiten van Kitaro's muziek. Het zit voldoende en afwisselend genoeg in elkaar om voor een bevredigend album door te gaan.
Overigens wordt Kitaro op "Main Theme NILE" en "End Theme Beyond" bijgestaan door het London Philharmonic Orchestra. Niet het minste orkest om mee samen te werken, toch...?

Een album uit balans.

Enerzijds staan er nummers op die nogal braafjes overkomen (Great pyramid, Unicorn, Spirit of harp, End theme beyond) of zelfs het gevoel geven dat Kitaro, ai ai!, op de automatische piloot zit (Main theme NILE, Ancient of wind).

Anderzijds zijn er een handvol opmerkelijke nummers die tamelijk mysterieus en occult klinken. Ik moest hierbij meer dan eens denken aan de sfeertekeningen van Kitaro's Cirque Ingenieux maar dan net iets duisterder.

Om deze 'voorwereldlijke' , 'ancient' nummers gaat het. Hiervoor doe je de gordijnen 's avonds strak dicht en sluit je je af van de hectische buitenwereld.
Je waant je even te midden van uitheemse culturen. Je ziet de afgebrokkelde muren van eeuwenoude ruïnes, hier en daar nog een hiëroglief, een teken, een scherf, een verloren gewaande kreet van een lang uitgestorven beschaving.