Kitaro - Sacred Journey of Ku-Kai, Volume 1 (2003)

Een herkenbaar begin voor een Kitaro-album (het ruisen van de golven op een verlaten strand) luidt "Michi" in, totdat er langzaam kabbelende tonen, als het neerkomen van druppels regen op klankschalen samen met een fluit het nummer pas echt inluiden. Een mooie synth-laag, trommels en hier en daar wat effecten zorgen tezamen voor een majestueuze en sterke opener.
Tijdens "Kageroh" gaan de melodie van een sitar en die van een erg gave synthesizer hand in hand en even later voegt zich daar een ritmische ondergrond bij. Een erg smaakvolle compositie en ergens doet dit nummer me erg denken aan het oudere werk van Kitaro. Het mantra-gechant van Tibetaanse monnikken is constant, maar zeker niet storend op de achtergrond te horen.
Een opvallende melodielijn staat centraal als hoofdthema tijdens "Shizuku". Ook hier zijn typische Kitaro-kenmerken terug te vinden, zoals de typische, wat 'zangerige' synthesizer-sound waarmee hij zich al praktisch vanaf het eerste album zo onderscheidt.
Mooi, zweverig en ingetogen begint "Flow". Een rustige electrische gitaar-melodie ondersteunt het nummer, totdat een ritmische ondergrond en een kabbelende synth-lijn erbij komen.
Tijdens "Nen" is er monnikken-gechant te horen. Diverse percussie-instrumenten en kosmische geluidseffecten zijn er doorheen te horen. Het maakt het nummer in ieder geval tot één van de meest opvallende van de plaat.
Het lieflijke en romantische aspect van Kitaro's muziek is pas echt te horen op "The Wind", een prachtig stukje ingetogen muziek zoals alleen Kitaro die uit z'n mouw weet te schudden. Het maakt het meteen tot één van de toegankelijkste nummers van het album.
Samples van belklanken van één van de 88 Shikoku-tempels (elk nummer bevat overigens samples van deze belklanken) luiden het ritmische "Gi" in, weer één van de meer traditioneel klinkende nummers die dit album rijk is, waarop Kitaro's roots duidelijk terug te horen valt.
Een mooie kabbelende akoestische gitaar geeft opvallend en prachtig ondersteuning aan het mooie melodielijn en maakt "Evening Sun" wederom weer tot een prachtig staaltje muziek.
"Silence" heeft een mysterieuze feel over zich. Een dwarsfluit en een harp domineren dit nummer en beide instrumenten dwarrelen door elkaar heen. Zodra er structuur in het nummer komt, blijft de fluit eenzaam en verlaten in het luchtledige zweven met uitwaaierende melodielijnen. Een uitstekend en smaakvol nummer.
Het siert het album, dat het allemaal zo ingetogen blijft. Op zich hou ik wel van de meer pompeuze Kitaro-sound, maar op dit album stoort het me geenszins dat het allemaal vrij kalm blijft. De nummers an sich zijn gewoon sterk. Zo ook "Earth in Bloom", wat prachtig opbouwt. Dit had net zo goed de opener van het album kunnen zijn. Het nummer straalt wat warms uit en is i.m.o. één van de sterkste vertegenwoordigt op dit eerste Ku-Kai-album, waar ik verderop in deze bespreking nog even op terug kom.
Op "Kuu" domineren de prachtige klanken van de Chinese viool, toch wel een instrument met een heel eigen, emotionele klank. Een instrument die op de juiste momenten een gevoelige snaar bij me weet te raken. Hier wordt de viool bijgestaan door plechtige klanken op de piano.
Afsluiter "Cocoro" sluit dit album op mooie wijze af. Dit nummer heeft al helemaal een Chinese 'feel' over zich, vanwege de aanwezigheid van de pipa, een eeuwenoude 4-snarige luit, een getokkeld snaarinstrument die ik naar mijn weten nog niet eerder gehoord heb op een Kitaro-album.

Al met al is dit een zeer kleurrijk en smaakvol album te noemen en mede door de inbreng van allerlei exclusieve instrumenten, geeft het dit album iets speciaals. Het album is de eerste in een reeks van tot nu toe 3 (en er gaan er meer komen,als het goed is...), en laat toch een andere, wat minder toegankelijke stijl horen, waarmee Kitaro ook een beetje teruggrijpt naar zijn beginperiode.
Geïnspireerd door de gebeurtenissen van 9-11, besloot Kitaro om een bedevaartstocht te maken, langs de 88 tempels op het Japanse eiland Shikoku, een reis die de boeddhist Ku-Kai zelf ook ondernomen had zo'n 1100 jaar geleden. Elke tempel kent zijn specifieke tempelbellen, waarvan Kitaro het geluid opgenomen heeft, en verwerkt op de reeks albums.
Ik heb zo'n flauw vermoeden dat, als het er sowiezo van gaat komen, ongeveer 8 albums in deze reeks in totaal moeten gaan verschijnen. Aangezien het 88 tempels zijn en er tot nu toe 31 nummers gemaakt zijn verspreidt over de 3 albums met op elk nummer een tempelbel te horen, is er qua muziek nog een lange weg te gaan. Kitaro's bedevaartstocht is dus nog niet voorbij .

Dit is inderdaad een heilzame, muzikale pelgrimstocht, opgezet door Kitaro, voortgezet door de luisteraar.
Ik moet uiteraard onmiddellijk denken aan die 'andere serie' van Kitaro: Silk road. Hier waren de melodieën wat eenvoudiger, soms repeterend. Maar ze hadden ook iets magisch, iets ongrijpbaars.

De Ku-Kai serie is meer gelaagd, complexer soms, en er klinken veel meer instrumenten. Het geheel heeft vaak iets sprookjesachtig. Dat wil niet per se zeggen dat ie ook beter is. Op alle 4 de delen die er tot nu toe verschenen zijn, staan mooie ingetogen tracks, dan weer vrolijk, dan weer meer contemplerend.
Toch vormen alle tracks tezamen, hoe mooi soms ook, niet veel meer dan de soms der delen. Het kabbelt allemaal rustig voort. Dat is hier in geen geval kritiek, meer een gewone constatering.
Ik mis iets van een onderhuidse spanning, iets van dat mystieke dat de Silk road-albums wel hadden.

Toch vind ik dat Kitaro hier sterk terug komt na een hele reeks mindere albums die mij 'te vlak en te Westers' waren.
De pelgrimstocht die Kitaro voor deze muzikale reis ondernam moet indruk op hem hebben gemaakt, zo blijkt wel, en op zijn beurt maakt ie vanachter zijn vele toetsen opnieuw indruk op ons.

Ik wil hier, bijna 2 jaar na dato, wel rustig op terugkomen. Met name de delen 1 en 4 uit de Ku-Kai serie zijn gewoon weer toppers in 's mans oeuvre. En met dat mystieke zit het ook wel goed hoor....