Jessie Ware - Glasshouse (2017)

Jessie Ware heeft kort geleden een Spaanstalige versie van het nummer ‘Selfish Love’ uitgebracht, genaamd ‘Egoista’. Naar mijn mening veel mooier.

Egoista is inderdaad prachtig, dacht eerst dat het een andere zangeres betrof met vergelijkbare naam. Ook Midnight is een heerlijk nummer. Devotion (2012) en Tough Love (2014) kwamen bij mij niet verder dan 1x beluisteren... maar deze krijgt waarschijnlijk meer ruimte.

Zie net dat Egoista niet eens op de Deluxe versie staat

Egoista staat niet op de Deluze versie?!
Wat zonde, dat liedje is het beste antwoord op D'Angelo's Really Love.
Laten we allemaal Jessie Ware spammen om de Spaanse versie toch nog op het album te zetten!
#PutEgoistaOnGlasshouse

Wat is het grote verschil met de Engelse versie? Best gewoon eens luisteren

Gek genoeg klinkt de Spaanse versie gewoon veel mooier, voor een Engelse dame klinkt Jessie Ware prachtig in het Spaans.

Sam is een bloedmooie single Folky / Singer-Songwriter met een hint aan Wereld muziek.

Heel ingetogen gezongen en rijk muzikaal aangekleed met akoestische instrumenten (hoorn of toch een trompet) en ik meen in de laatste seconde nog castagnetten?

Ook leuk om te weten: Pino Palladino een bekende Brits / Italiaans sessie-bassist doet hierop mee. Hij werkt in de 70s en 80s mee aan nummers voor Gary Numan, Paul Young, Go West, Pete Townshend, Don Henley, David Gilmour... zijn fretless bass stijl was altijd heel herkenbaar. Speelde ook mee op Nine Inch Nails album Hesitation Marks en toerde daarna mee.

Met 5 bonustracks in Deluxe versie al 63 minuten lang en dus ruim uitgebreid, maar Egoista had met slechts 4 minuten extra ook nog op een cd-tje gepast. Alleen dan zou het dan misschien wel een 3 vinyl album set geworden i.p.v. de 2 die het nu is

De eerste beluistering valt goed. Toch is duidelijk dat de single Midnight, Egoista en Sam het beste van dit album zijn. Maar zonder 1 van die 3 dus... vreemd dat ze het niet eens bij de digitale release van de Deluxe versie Egoista hebben toegevoegd... kleine moeite.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Jessie Ware - Glasshouse - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Glasshouse is al weer het derde album van de Britse Jessie Ware, die op haar vorige twee platen een brug sloeg tussen meerdere genres en meerdere decennia popmuziek.

Ook bij de eerste noten van de derde plaat van Jessie Ware hoor ik direct weer de invloeden van de, zeker achteraf bezien, zeer invloedrijke muziek van Soul II Soul uit de jaren 90, die ook op de vorige platen van Jessie Ware zo nadrukkelijk aanwezig was, maar Glasshouse verkent ook dit keer rijkelijk de archieven van de elektronische popmuziek uit de jaren 80, de neo-soul en soulpop uit de jaren 90 en de rijk georkestreerde pop van de laatste twee decennia.

Het zorgt er voor dat ook Glasshouse weer een plaat is die zich in eerste instantie lastig laat beoordelen. Hier en daar en met name in de eerste tracks op de plaat flirt Jessie Ware wel erg opzichtig met de hitgevoelige popmuziek van het moment en lijkt haar muziek net zo eendimensionaal als die van de grote Amerikaanse popprinsessen, maar Jessie Ware kan ook verrassen met onverwachte muzikale wendingen, waarin ze zomaar een aantal decennia terug in de tijd kan springen of verrast met onverwachte uitstapjes buiten de gebaande paden.

Van deze wendingen springen de flirts met de popmuziek uit de jaren 80 en 90 het meest in het oor, maar Glasshouse sluit ook aan bij de populariteit van muziek met invloeden uit de Latin pop en schuwt ook een uitstapje richting jazz niet. Het maakt van Glasshouse een interessante plaat, al duurde het bij mij wel even voor ik het door had; iets wat bij voorganger Tough Love van drie jaar geleden overigens niet anders was.

Zeker wanneer Jessie Ware het tempo op Glasshouse laag houdt en ze kiest voor een warm en broeierig geluid, verleidt de plaat makkelijk met luie R&B of zwoele pop, maar Glasshouse is zeker net zo interessant wanneer de Britse muzikante haar songs voorziet van een wat meer uptempo geluid met uiteenlopende invloeden. Jessie Ware speelt dan minder op zeker en maakt muziek die alle kanten op kan schieten.

Het resultaat schuurt af en toe dicht tegen de lichtvoetige kauwgomballenpop aan, maar de meerdere lagen in de instrumentatie zorgen vrijwel altijd voor het broodnodige avontuur, waardoor de plaat toch weer veel interessanter is dan de gemiddelde popplaat.

Vergeleken met zijn voorgangers en met name het prachtdebuut Devotion uit 2012, vind ik Glasshouse net wat minder bijzonder klinken, maar de plaat heeft ook zeker zijn sterke punten. Jessie Ware maakte op haar eerste twee platen al indruk met haar geweldige stem, maar is op haar derde plaat nog veel beter gaan zingen, waardoor Glasshouse uiteindelijk flink boven het maaiveld uitsteekt.

Glasshouse is voorzien van een stevige soulinjectie en verrast wanneer de stem van Jessie Ware in meerdere lagen is opgenomen met krachtige harmonieën. Het is een stem waarin ook meer gevoel doorklinkt, want Jessie Ware weet inmiddels dat het leven niet alleen bestaat uit rozengeur en maneschijn.

Waar de plaat zeker in de eerste tracks nog flink experimenteert met pure en extraverte pop, kiest Jessie Ware naarmate de plaat vordert steeds vaker voor meer introverte muziek vol mooie details.

Hoogtepunt is wat mij betreft het fraaie duet met The Blue Nile zanger Paul Buchanan, maar ook de andere tracks op de plaat blijken bij herhaalde beluistering veel beter dan bij de eerste kennismaking, waardoor ik inmiddels ook de derde plaat van Jessie Ware heb omarmd als een plaat met aanstekelijke pop, maar ook met de diepgang die de houdbaarheid op langere termijn garandeert. Erwin Zijleman

Jessie Ware is zo’n moderne zangeres die altijd wel op mijn netvlies zit. Met Glasshouse brengt ze een zeer afwisselende plaat. De energie is per nummer heel verschillend. Soms klinkt ze als Alicia Keys, soms klinkt ze al Jessie zelf. Van rustig tot uptempo met het geniale Selfish Love als absolute prijsnummer. Een fijne plaat van miss Ware.