Kitaro - Heaven & Earth (1993)
mijn stem
7 stemmen
Japan
Score
Label: Geffen
-
Heaven and Earth (7:47)
-
Sau Dau Tree (3:40)
-
Ahn & le Ly Love Theme (4:49)
-
Saigon Reunion (5:52)
-
ARVN (3:36)
-
Sau Nightmare (0:59)
-
V.C. Bonfire (0:53)
-
Trong Com (0:54)
-
Ahn's House (6:08)
-
Destiny (1:15)
-
Last Phone Call (1:36)
-
A Child Without a Father (2:14)
-
The Arrest (1:12)
-
Walk to the Village (2:50)
-
Steve's Ghosts (1:43)
-
Return to Vietnam (2:48)
-
End Title (9:43)
0
CorvisChristi (crew)
geplaatst: 21 februari 2010, 21:59 uur
Voor zijn eerste soundtrack Heaven & Earth, gemaakt voor de derde en laatste film uit Oliver Stone's Vietnam-trilogie (en volgens velen ook de minste), heeft Kitaro een Golden Globe Award gekregen. Is het dan echt zo'n bloedmooi en meesterlijk album?
Tja, de voornamelijk zeer zwaar beladen muziek klinkt inderdaad erg mooi, aangrijpend, groots en bij vlagen ook wel een beetje zielig. Eigenlijk zoals de film dat zelf ook is, alhoewel de film me vooral in de tweede helft niet echt meer kon bekoren. Te dramatisch en oversentimenteel. Het zorgt er ook voor dat de muziek ook teveel op de voorgrond aanwezig is, wat de muziek onbedoeld een beetje in een negatief daglicht plaatst.
Los van de film, is de muziek eigenlijk beter te pruimen. Het album moet het wel vooral hebben van het eerste en het laatste nummer. Vooral "End Title", waarop een aantal van de thema's terugkeren, is een sterk staaltje goede Kitaro-muziek.
Het leeuwedeel van de vooral orkestrale muziek (waar Randy Miller verantwoordelijk voor is) is ook mooi, maar het zijn wel de Kitaro-accenten die het 'm doen. De typisch herkenbare (analoge) synthklanken die zowat het handelsmerk zijn geworden van Kitaro, zijn bescheiden aanwezig, maar als ze er eenmaal zijn, drukken ze een warme stempel op de muziek. Ook duikt de Chinese Huquin-viool regelmatig op (gespeeld door Yu-Xiao Guang, die later een enorme rol zou vervullen op het album Kitaro's World of Music), wat een ietwat droevige stempel op de muziek drukt, wat waarschijnlijk op veel momenten in de film ook de bedoeling is.
Heaven & Earth is een mooi album, die het vooral van de voornaamste hoofdthema's moet hebben, die dan ook erg mooi zijn. De rest van de muziek kan me echter niet over de gehele linie boeien, ook al is het soundtrack-muziek. Dat neemt niet weg dat Kitaro's eerste uitstapje in de wereld van de filmmuziek slecht is. Persoonlijk houd ik gewoon meer van zijn vertrouwdere sound van zijn reguliere albums.
Het is dan ook vooral het ijzersterke "End Title" die me overhaalt het album nog een extra halve punt bij te geven, waardoor ik uitkom op een 3,5.
Tja, de voornamelijk zeer zwaar beladen muziek klinkt inderdaad erg mooi, aangrijpend, groots en bij vlagen ook wel een beetje zielig. Eigenlijk zoals de film dat zelf ook is, alhoewel de film me vooral in de tweede helft niet echt meer kon bekoren. Te dramatisch en oversentimenteel. Het zorgt er ook voor dat de muziek ook teveel op de voorgrond aanwezig is, wat de muziek onbedoeld een beetje in een negatief daglicht plaatst.
Los van de film, is de muziek eigenlijk beter te pruimen. Het album moet het wel vooral hebben van het eerste en het laatste nummer. Vooral "End Title", waarop een aantal van de thema's terugkeren, is een sterk staaltje goede Kitaro-muziek.
Het leeuwedeel van de vooral orkestrale muziek (waar Randy Miller verantwoordelijk voor is) is ook mooi, maar het zijn wel de Kitaro-accenten die het 'm doen. De typisch herkenbare (analoge) synthklanken die zowat het handelsmerk zijn geworden van Kitaro, zijn bescheiden aanwezig, maar als ze er eenmaal zijn, drukken ze een warme stempel op de muziek. Ook duikt de Chinese Huquin-viool regelmatig op (gespeeld door Yu-Xiao Guang, die later een enorme rol zou vervullen op het album Kitaro's World of Music), wat een ietwat droevige stempel op de muziek drukt, wat waarschijnlijk op veel momenten in de film ook de bedoeling is.
Heaven & Earth is een mooi album, die het vooral van de voornaamste hoofdthema's moet hebben, die dan ook erg mooi zijn. De rest van de muziek kan me echter niet over de gehele linie boeien, ook al is het soundtrack-muziek. Dat neemt niet weg dat Kitaro's eerste uitstapje in de wereld van de filmmuziek slecht is. Persoonlijk houd ik gewoon meer van zijn vertrouwdere sound van zijn reguliere albums.
Het is dan ook vooral het ijzersterke "End Title" die me overhaalt het album nog een extra halve punt bij te geven, waardoor ik uitkom op een 3,5.
* denotes required fields.
* denotes required fields.