0
CorvisChristi (crew)
geplaatst: 4 mei 2008, 10:43 uur
Met dit album begon de populariteit van Kitaro pas echt te beginnen. Vooral in Amerika schijnt The Light of the Spirit een regelrechte bestseller te zijn geweest.
The Field heeft zelfs een Grammy gewonnen, en terecht, want het is een erg sterke track.
Sowieso zijn de eerste 3 tracks misschien wel de beste van het album, met Mysterious Encounter als absoluut hoogtepunt.
Tja, vanaf het titelnummer vind ik het persoonlijk wat minder worden.
Vooral het titelnummer zelf, klinkt in mijn oren te zoetsappig, mede door de slijmerige woordloze zangpartijen. Dat zoetsappige is iets waar Kitaro zich zo héél af en toe schuldig aan maakt. Begrijp me niet verkeerd, er zullen legioenen mensen zijn die het verschrikkelijk mooi zullen vinden, ik ga liever voor het wat traditionelere werk.
In In the Beginning bespeur ik een vleugje Vangelis in het middenstuk. Verder is Howling Thunder zekers de moeite waard.
Toch mis ik op dit album een algeheel gevoel, dat er meer in had kunnen zitten. Of dat aan de tracks ligt, weet ik niet. Immers, een nummer zoals bijv. Journey to a Fantasy is écht wel mooi. Toch mis ik de échte grip, die veel Kitaro-albums wel op mij hebben: een gevoel van spanning en een sterk contrast tussen lieflijkheid, bombastiek, dreiging en ingetogenheid. Daar klinkt dit album net iets te veilig voor.
Ik blijf door de afwezigheid van deze elementen, steken op een 3.
The Field heeft zelfs een Grammy gewonnen, en terecht, want het is een erg sterke track.
Sowieso zijn de eerste 3 tracks misschien wel de beste van het album, met Mysterious Encounter als absoluut hoogtepunt.
Tja, vanaf het titelnummer vind ik het persoonlijk wat minder worden.
Vooral het titelnummer zelf, klinkt in mijn oren te zoetsappig, mede door de slijmerige woordloze zangpartijen. Dat zoetsappige is iets waar Kitaro zich zo héél af en toe schuldig aan maakt. Begrijp me niet verkeerd, er zullen legioenen mensen zijn die het verschrikkelijk mooi zullen vinden, ik ga liever voor het wat traditionelere werk.
In In the Beginning bespeur ik een vleugje Vangelis in het middenstuk. Verder is Howling Thunder zekers de moeite waard.
Toch mis ik op dit album een algeheel gevoel, dat er meer in had kunnen zitten. Of dat aan de tracks ligt, weet ik niet. Immers, een nummer zoals bijv. Journey to a Fantasy is écht wel mooi. Toch mis ik de échte grip, die veel Kitaro-albums wel op mij hebben: een gevoel van spanning en een sterk contrast tussen lieflijkheid, bombastiek, dreiging en ingetogenheid. Daar klinkt dit album net iets te veilig voor.
Ik blijf door de afwezigheid van deze elementen, steken op een 3.
0
yorgos.dalman
geplaatst: 6 maart 2012, 17:10 uur
Het begin is inderdaad 'veel belovend' om maar met een uitgekauwde cliché te komen, maar het is wel waar. De eerste drie nummers luiden ogenschijnlijk een mooie nieuwe periode in voor K., maar helaas wordt het halverwege iets te gladjes, te gemakkelijk, te feestelijk zelfs soms, bombastisch ook, zonder een moment die onderhuidse spanning te hebben die de albums uit K's vroege periode zo kenmerkten: dat oriëntale, dat exotische, dat mysterieuze waar ik het bij K. vaker over heb.
Voor mij blijft Kitaro vooral op zijn mooist in de eerste periode van Ten Kai ('78) tot en met Towards the west ('86) en recentelijk met de Sacred journey of Ku-Kai-serie.
Voor mij blijft Kitaro vooral op zijn mooist in de eerste periode van Ten Kai ('78) tot en met Towards the west ('86) en recentelijk met de Sacred journey of Ku-Kai-serie.
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 4 december 2021, 16:04 uur
De co-productie met Mickey Hart van de Grateful Dead klinkt in ieder geval erg goed. Een bijzondere combinatie, al is de invloed van Hart verder niet zo opvallend en is het uiteraard gewoon Kitaro's album. Ik vind het eigenlijk wel een evenwichtige worp met een goede balans tussen meer bombastische nummers die naar een climax toewerken en rustige melodieën zoals Kitaro die zo mooi kan maken.
* denotes required fields.
* denotes required fields.