Kekal - The Painful Experience (2001)

In 2006 kocht ik een nieuwe pc met goede boxen. In diezelfde tijd ging mijn verloren gegane interesse in heavy muziek langzaam groeien, nadat die jaren op een laag pitje had gebrand. Zo kwam ik online de groep Kekal tegen. Een naam die klinkt als die van een kabouter in de verhalen van Olivier B. Bommel, maar de muziek was allesbehalve sprookjesachtig. Het nummer dat ik op een website tegenkwam was Mean Attraction.
Dit trio van Indonesische afkomst (ik wist niet dat daar ook metalfans rondliepen, de wereld was veranderd constateerde ik in het najaar van '08) maakt extreme metal met elementen uit black en progressive metal, die tot een eigenwijs geheel werden gesmolten. Het was even wennen aan het gecomprimeerde geluid van de gitaren en de toch wat eigenaardige zang.

Eind juni dit jaar kwam ik dan eindelijk in een Bossche platenbak het album tegen waar die track vandaan komt en sindsdien draait ie zo af en toe rondjes. The Painful Experience werd in 2001 uitgebracht door Fear Dark Records, dat indertijd ook Slechtvalk "deed".
Net als bij mijn kennismaking blijkt dat de groep de nodige invloeden integreert, waarbij toetsen niet ontbreken en cleane zang in diverse varianten (hoog en schreeuwen) wordt afgewisseld met screams, ultrasnelle riffs met melodieuze passages en ook nog eens vliegensvlugge gitaarsolo's. Nog altijd vind ik de gitaarpartijen soms wat gecomprimeerd klinken, tegelijkertijd past dat wel bij de periode rond 2000, zo leerde ik met terugwerkende kracht.

Wat onmiddellijk opvalt is dat enorm is gewerkt aan de composities, die ingenieus in elkaar zitten. Tegelijkertijd verzanden ze niet in moeilijkdoenerij: riff en melodie staan centraal. Gitarist Jeff (geen achternamen, die trend kende ik nog wel uit de jaren '90) draagt een shirt van Rush, wat hij vervolgens een geheel nieuwe draai geeft. Al klinkt in Behind Closed Doors een zanglijn die me enigszins aan die groep doet denken.
Naast Jeff (tevens zang, synthesizers en noises) horen we Azhar (bas, zang) en Leo (gitaar), niet-groepslid Sang Hitam speelde drums. De groep nam het album op in Jakarta en Bandung, waarna de mastering in Utrecht door Martijn Groeneveld werd gedaan.

Het hele album beluisteren is me vaak te intens, dus draai ik soms de eerste en dan weer de tweede helft. In ieder nummer valt de grote variatie op en de bijzonderheden zijn te veel om op te sommen. Ter illustratie: in het intro van After the Storm zit een gitaarsolo met aparte intervallen, kandidaat voor mijn top 100 met gitaarsolo's. Het is een intens nummer waarna de gitaarharmonieën in het intro van Given Words juist weer heel warm binnenwaaien, gevolgd door blastbeats met screamzang en verderop een punkachtige riff. Ja, het gaat alle kanten op maar wel degelijk als Kekal herkenbaar.
Bij de cd zit een tekstboekje, altijd handig in dit genre. Titels als Militia Christi en Via Dolorosa geven aan waar inspiratie werd gevonden, de laatste instrumentaal en sferisch.
Onverwachte bonus is track 11 Like There's No Other Way to Remix met drumcomputer, synthlijn, scheurende gitaar en screamzang. Geinig dessert!

Heb gekoekeld naar de actualiteit. Wel, de groep is nog altijd actief en bracht in 2022 voor het laatst muziek uit. Hun muziek heeft zich daarbij verder verbreed, extreem is het gebleven.
Mijn kennismaking met een compleet album van Kekal is goed bevallen en maatje JeKo zou dit met zijn voorliefde voor avant-garde wellicht ook kunnen waarderen; ook die kunstvorm klinkt hier door.