Optimystique is het debuut van Yanni, en hoewel het album voor het eerst in 1984 werd uitgebracht, zijn de opnames afkomstig uit 1980.
Optimystique laat dan ook een uniek geluid horen, en hoewel de Yanni-invloeden er absoluut uit te halen vallen, klinkt dit album toch over de gehele linie anders dan bijvoorbeeld de opvolger Keys to Imagination uit 1986.
Dit is al duidelijk te horen in The Sphynx, wat meer een soort van synth-rocksong is.
Butterfly Dance is dan wel weer een nummer, wat die typische Yanni-ingrediënten heeft, en hier is ook het vertrouwde piano-geluid al te horen. Er zit zelfs een zeer vlot uptempo-stuk in dit nummer verborgen, die zeker een vermelding waard is.
Strings bevat zelfs een geweldig traditioneel grieks klinkende gitaar, die verrassend klinkt, en is verder een zeer vlotte track, waar ik zelfs in de verte wat Jean-Michel Jarre-invloeden in door hoor. Het thema van Strings komt trouwens terug in the Magus, alleen is de insteek van die laatste net even anders.
Twilight biedt erg veel afwisseling, en kent een prachtig begin, waarin ik vooral de invloeden van Kitaro en Gandalf erg in terug hoor. Later komt hier een prettig in het gehoor klinkende piano bij, en het duurt niet lang voordat deze track zeer verrassend uitpakt. Vooral de synth-melodie valt op. Dit is zonder twijfel de beste track van het album.
The Chase ligt qua stijl in het verlengde van The Sphynx, en klinkt toch wel weer erg anders, dan wat uiteindelijk de typische Yanni-sound zou gaan worden vanaf het album Keys to Imagination.
De rest van het album is ook de moeite waard, en maakt Optimystique tot een bijzonder album. Het is alleen niet de Yanni, zoals we hem tegenwoordig kennen. En dat maakt dit album misschien wel zo goed.