Vengeance Rising - Human Sacrifice (1988)

Gisteren appte een vriend mij dat Roger Martinez van Vengeance Rising is overleden. In de jaren 1988 - 1992 bracht deze Californische, christelijke thrashmetalgroep vier albums uit. De eerste twee van niveau plus origineel in aanpak, in de oorspronkelijke bezetting. Die viel uit elkaar, alleen Martinez bleef over. Met nieuwe muzikanten nam hij nog eens twee albums op, die in mijn beleving in de verste verte niet in de buurt kwamen van de eerste twee.

Vond debuut Human Sacrifice destijds fantastisch, vervolgens raakte het uit mijn bubbel. In recente jaren werd ik er weer nieuwsgierig naar en heb uiteindelijk vorige maand via Discogs deze heruitgave aangeschaft. Komt vervolgens het overlijdensbericht binnen...
Ik zit dus vers in het album. Destijds beleefde ik dit als één van Bay Area thrashbands uit die tijd, zij het dat bij Vengeance Rising de teksten duidelijk een andere inslag hadden. De afgelopen weken viel me veel meer dan vroeger de kwaliteit van de groep op. Destijds vond ik dit simpelweg brute thrash met invloeden uit hardcore punk (Receive Him van 6 seconden, Salvation van 16, He Is God van 52).

Inmiddels hoor ik dat gitaristen Doug Thieme en Larry Farkas de nodige klassieke hardrock en daarmee blues doen doorsijpelen in hun solo's en intro's: ze laten tussen alle topsnelheden regelmatig hun gitaren huilen met lange noten. Een contrast wat me goed bevalt. Die combinatie van thrash, hardcore, klassieke hardrock en blues hoor je het duidelijkst in de ruim 5 minuten van het instrumentale Ascension.
Bassist Roger Dale Martin en drummer Glenn Mancaruso leiden daar de rest bekwaam door alle tempowisselingen heen, net als op de overige nummers. Nóg een reden dat Human Sacrifice nog altijd een favoriet is: verschillende riffs en tempo's binnen één nummer.
Op mijn favorieten klinkt steevast snelle thrash: opener Human Sacrifice, I Love Hating Evil met een intro vol gitaargetokkel á la Scorpions om dan genadeloos te versnellen, het machtige duo White Throne en From the Dead en het met dramatisch gekrijs eindigende slotlied Beheaded. De teksten zijn dito in je smoel, in het geval van de afsluiter zeer plastisch met die climax aan het einde.

Van de grunt van Martinez moet je houden en dat doe ik. Een herkenbaar geluid, waarbij hij af en toe de hoogte in gaat. Wat me tegenwoordig nog steeds opvalt: in Burn hoor je op 2'02" hoe hij een nieuwe regel inzet, maar abrupt stopt omdat er zo'n huilende gitaarsolo komt. Toeval of opzettelijk? Waarom door producer Caesar Kalinowski zo gelaten?
Mijn bonusversie bevat drie nummers van matige audiokwaliteit die tegelijkertijd een indruk van de moshpits geven. Daarbij Prodigal Son, kennelijk een vroege versie van track 3 Mulligan Stew. Track 15 is volgens de hoes White Throne, maar het is Beheaded. Slordig maar ach, eigenlijk heeft dit album geen bonussen nodig. Het origineel is helemaal goed, zonder zwakke momenten.

Na het definitieve einde van de groep ontstond veel controverse rond Roger Martinez, te veel om hier te beschrijven. Eerder dit jaar kwam echter het bericht dat de groep komende 27 juli gaat optreden met Luke Easter (ex-Tourniquet) als nieuwe frontman; zie hier.

Roger Martinez, rust in vrede.

Ach, Roger Martinez. Zo'n berichtje brengt me wel weer terug in een tijd dat thrash- en deathacts als rijpe appelen uit de boom in het mandje vielen. Het maakte ook allemaal niet uit of het christelijk of niet christelijk was. Dat was alleen bij de hairacts zoals Stryper en Holy Soldier een ding. In mijn kringetjes dan. Over Incubus, Believer en Vengeance Rising werd nooit met een kwaad woord gerept.
Het debuut van Vengeance Rising kwam destijds nog onder de banier Vengeance uit (zonder Rising). Maar ja, er liep al een Vengeance rond en wel onze eigen Vengeance met Arjen Lucassen en Leon Goewie.
Voor de rest is Human Sacrifice wel een lekker opgefokt plaatje. Niet heel bijzonder, maar toch zeker amusant. Wat opvalt is hoe zeer de vocalen voor in de mix zitten en hoe de snelle doch cleane solo's een scherp contrast vormen met het nogal lompe geweld. In die zin vind ik Vengeance Rising niet een act die aanleunt tegen het doorgaans verzorgde geluid van Amerikaanse collega's uit de Bay Area, maar eerder aansluit bij de ruwere Duitse tegenhangers zoals de oude Kreator, Destruction en Sodom.

Jaaaa, fijne aanvulling!

En inderdaad, onze eigen Vengeance! Eerste metalconcert dat ik meemaakte. Was in het plaatselijke jongerencentrum en ik vond het toen grappig dat de Amerikaanse Vengeance hun naam moest veranderen, omdat de onze ze vóór was. En de Nederlandse was ook bepaald geen kattenpis, heb ik mooie herinneringen aan. Mijn streamingplatform heeft trouwens niet de klassieke albums van ze staan (We Have Ways to Make You Rock, Arabia etc.). Maar goed, dat is off-topic.