Dig Deeper - In Central European Time (2017)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Dig Deeper - In Central European Time - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ik word iedere week weer overspoeld met nieuwe releases. Nieuwe cd’s, downloads en streams strijden iedere week weer om de aandacht en het is niet altijd een gelijke strijd.

Het label van de Noorse band Dig Deeper was zo slim om me een LP te sturen, want met vinyl is opvallen momenteel een stuk makkelijker.

Vervolgens gaat het natuurlijk om de muziek en gelukkig weet Dig Deeper ook met haar muziek flink indruk te maken.

De Noorse band bestaat al een aantal jaren en heeft ook al een aantal platen gemaakt, maar In Central European Time is mijn eerste kennismaking met de muziek van de band uit het Noorse Bergen.

In Central European bevat slechts zes tracks, maar deze zijn goed voor ruim veertig minuten muziek. De Noorse band komt op haar nieuwe plaat met twee tracks van gemiddelde lengte en vier tracks die zeven tot ruim tien minuten duren op de proppen. Hiermee maakt Dig Deeper het zichzelf niet makkelijk, want wie houdt in deze jachtige tijden nog meerdere minuten de aandacht vast?

Op In Central European Time laat Dig Deeper horen dat het dit kunstje uitstekend beheerst. De band doet dit met muziek die heel lastig in een hokje is te duwen. Dig Deeper kreeg in het verleden vooral het etiket alt-country opgeplakt, maar met dit etiket vertel je slechts een deel van het verhaal van In Central European Time.

Bij beluistering van de nieuwe plaat van de Noren duiken hier en daar duidelijke invloeden van Neil Young en zijn Crazy Horse op en schuurt de band dicht tegen een band als Richmond Fontaine aan, maar de muziek van Dig Deeper is op In Central European Time ook geworteld in de psychedelica uit de jaren 60 en 70 en in de American/Paisley Underground uit de jaren 90.

Zeker wanneer de band kiest voor lang uitgesponnen songs, lome en zweverige klanken van synths en orgels en prachtig melodieus gitaarspel heeft In Central European Time duidelijke raakvlakken met de muziek van Pink Floyd en duikt heel af en toe de vergelijking met Dire Straits (in hun betere jaren) op.

Wanneer de gitaren wat steviger worden aangezet schuift de band echter op in de richting van American Underground bands als The Dream Syndicate en Green On Red, om vervolgens toch weer uit te komen bij de alt-country.

Zeker in de lang uitgesponnen tracks op de plaat is een belangrijke rol weggelegd voor het gitaarwerk, dat niet alleen alle ruimte en tijd krijgt, maar ook verrassend veelzijdig en veelkleurig is. De Noren combineren hun breed uitwaaiende klanken en het fantastische gitaarwerk met tijdloos aandoende en wat onderkoelde vocalen, die een oase van rust zijn binnen het bij vlagen aanzwellende gitaargeweld.

Door het tijdloze karakter van de muziek van Dig Deeper en de voorkeur voor aangenaam voortkabbelende songs vol onderhuidse spanning, doet In Central European Time me ook wel wat denken aan de onlangs verschenen plaat van The War On Drugs, maar de nieuwe plaat van Dig Deeper is wat mij betreft beter.

Uitstekende keuze overigens om de plaat op vinyl uit te brengen, want dit is een plaat die schreeuwt om vinyl. In Central Time sleurt me door een aantal decennia popmuziek, inclusief die van mijn jeugd, en wat is het genieten. Prachtplaat! Erwin Zijleman

In 2010 vormde er zich een band rondom een aantal Noorse muzikanten. De band werd door frontman Einar Kaupang gedoopt tot Dig Deeper en kreeg door Einar’s tijdelijke verblijf in Bolivia en de Verenigde Staten invloeden van deze ervaringen mee. Al snel werden de klanken van een psychedelische toon voorzien en werden de raakvlakken met de alternative country hoorbaar. De psychedelica uit de jaren 60 en 70 en de vele artiesten die hier door de jaren heen zich verbonden mee voelden bracht Einar samen in de muzikale uitlatingen van Dig Deeper. De lang uitgesponnen gitaarpartijen worden van begins af aan verzorgd door Øystein Braut, bekend van zijn band Electric Eye. Het viertal dook in 2016 de studio in om te werken aan een nieuw album. Een album waarin de invloeden van de kwakkelende politieke situatie in Europa doorsijpelt. De vluchtelingproblematiek, machtsverhoudingen tussen landen en de onderliggende spanningen vorm dan ook enkele van de thema’s die op het album aan bod komen. De Noorse producer Anders Møller (Ulver, Euroboys) zorgde er tenslotte voor dat de algehele sound werd samengebracht met de zang.

De repeterende gitaarklanken van How Can I Be Certain brengen direct herinneringen op aan de kraut- en space rock, maar voert je ook naar de sound van Thurston Moore. Vanuit een fictief personage beschrijft zanger Einar hoe de vluchtelingen in bootjes op de zee drijven, terwijl in de landen wordt uitgevochten of de mensen worden binnengelaten. De twijfels en spanningen slepen zich door de gitaar- en drumpartijen heen. Het dromerige van The War on Drugs en de psychedelica van Israel Nash samengesmeed tot een muzikale stroom. Het gehele karakter is pakkend en trekt je mee in onheilspellende wateren, waar de overlevingskans de onzekerheid vergroot. Weggevlucht uit een onveilig thuis naar de spanningen van een onzekere toekomst. Terwijl Øystein zijn gitaarpartijen tot in het complexe aan toe beheerst zorgt Raymond met zijn drumwerk dat het geheel bij elkaar wordt gehouden.

De eerste single van het album, Stars Tonight (Have You Seen), gaat tekstueel verder in op de vluchtelingproblematiek, maar nu vanuit het perspectief van de Europese landen. De rechtse partijen die de macht overnemen maar geen verantwoordelijkheid durven te nemen. De pedal steel gitaar zorgt voor de rootsy klanken, terwijl de bellen langzaam wegebben. De country vloeit rijkelijk door het aandoenlijke nummer, terwijl de vocale harmonieën de impact vergroten. Echoes die in het verre vergaan, terwijl de rechtse macht oprukt. Ga maar eens goed voor de spiegel staan en kijk jezelf in de ogen, schaamte en ego’s voeren het ritme op. Niemand wilt de eerste stap nemen, terwijl honderden mensen de dood vinden. De muzikale ondersteuning vormt van de baspartijen van Jørgen tot aan de weidse gitaarpartijen van Øystein een waar luistergenot. Zowel inhoudelijk, muzikaal als qua lengte een perfecte single.

Het terugkerende personage van een persoon die de gebeurtenissen in Europa ziet en zijn/haar indrukken weergeeft voert verder in Don’t Ask Too Much. De country bloeit op, terwijl de southern rock aan komt waaien. Niet alleen een artiest als Jonathan Wilson is dichtbij, ook Einar’s liefde voor het werk van Neil Young is hoorbaar. De muzikale opbouw van het nummer straalt door in de kracht van de zang. Het niet krijgen van antwoorden op belangrijke hedendaagse kwesties maken de mens onzeker. De liefde wordt in stand gehouden en het nationalisme bloeit op, maar de keerzijde sluipt door tot diep in je gedachten. Øystein en Einar zijn geweldenaren op de gitaar, zo blijkt wel uit de schitterende muzikale passages. Het werk als producer door Anders werpt zijn vruchten af, de samenhang van alle klanken is het grootste wapen. Einar neemt je met zijn zang mee, terwijl de harmonieën de impact vergroten. “Now, they’re just echoes of your own fear and doubts”.

Hey! is een oproep om de mensen in Europa wakker te schudden. Ze te doen ontwaken van het zwijgen en ze te laten spreken over hun twijfels. De uitgesponnen gitaarklanken brullen om hulp, terwijl aanslagen de angst aanwakkeren. Vluchten voor de situatie kan niet meer, het kwaad is al geschied. De drums wakkeren de regen aan vragen aan. Mensen bevinden zich in een herhalende cirkel van het bestaan, maar eruit klimmen is onmogelijk. De meeslependheid van het geheel wordt samengebracht door de verbondenheid. Van de echoes van Pink Floyd tot aan de gitaarsolo’s van Neil Young, de muziek en het verhalende vormen een indrukwekkende verbintenis. “Where the trees are signing songs, In a tongue I don’t know.”

In The Ticket zwalkt de hoofdpersoon lusteloos door de straten heen. Dronken door alles wat hij heeft meegemaakt en de dingen die hij heeft gezien. Mensenmassa’s lopen hem voorbij, aangeslagen en vol walging. Terwijl de hoge klanken van de pedal steel gitaar van Bjornar de lucht in zweven wordt de wereld om je heen alsmaar donkerder. Ontsnappen aan de woorden die je hebt gezegd is niet meer mogelijk. Politici praten hun mond voorbij, de bevolking komt in opstand. De harmonieën voeren je naar de 70’s toe, waar Crosby, Stills, Nash en Young de zang perfect combineerden. Aandoenlijk en pakkend tegelijk.

Het slot wordt geleverd door het ruim tien minuten durende muzikale spektakel van Sky Brown Sky. De woorden zijn vervormd tot klanken en de klanken gegroeid tot geluidsgolven. De gestage opbouw vanuit de doodse stilte waarin het gevaar op de loer ligt. De drums die de spanning teweeg brengen, de grijze wolken die binnen komen drijven. Het slotstuk is breed opgezet, zo blijkt wel uit de repeterende tonen van de sitar. Een raga tot in de puntjes beheerst en vermengt met de kraut- en space rock. De gitaarpartijen worden ruiger en de melodieën donkerder. De pedal steel gitaar drijft er verbeten doorheen. De weg naar totale vernietiging is ingezet. De landen stellen zich op tegenover elkaar, de macht neemt hun gedachten en bewegingen over. De grijze wolken worden donkerder, een muzikale storm komt opzetten. Indringend en beangstigend, waar af en toe een niet hoorbare roep van de bevolking doorheen schalt. Dig Deeper weet het nummer uit te bouwen tot een episch en verbluffende laatste roep, eindigend in de onzekerheid waarmee we zijn begonnen.

In Central European Time is niet zomaar een album. Het is een album waarbinnen de politieke macht, vluchtelingstromen en onzekerheden van de huidige tijd zich tot in het diepste van de muziek van Dig Deeper nestelt. Zanger Einar Kaupang weet daarbij vanuit zijn gecreëerde personage een verbluffend schouwspel op te bouwen, waarbinnen de spanningen en onzekerheden tot een hoogtepunt komen. De combinatie van de ontroering uit de alternative country, de impact van de southern rock en de meeslependheid van de psychedelica worden gesmeden tot een intense muzikale belevenis. De band verrast daarmee niet alleen, maar weet zich ook te nestelen in de bovenste regionen van het huidige muziekjaar. Een prestatie waarbij de productie, de muzikale keuzes en de aansluitende teksten voor het prachtige eindresultaat zorgen.

4,5

Afkomstig van mijn site Platendraaier.