Bob Dylan - Trouble No More (2017)

Dank voor het toevoegen, Maartenn ,
The Gospel Years Live 1979-1981.

Was wel een beetje klaar met die bootleg series, die toch meestal duidelijk maakten dat het beste over het algemeen wel op de studioalbums stond. Maar dit is qua zang zo ongeveer zijn beste periode en hoewel je je vraagtekens kunt zetten bij zijn plotselinge liefde voor de Heer kun je niet zeggen dat het ongeïnspireerd klonk in die tijd. Sterker, de energie spatte er van af als nooit te voren. Dat maakt me toch wel nieuwsgierig. Bovendien behoort Saved toch stiekem tot een van mijn favoriete Dylan albums. En het is al even geleden dat ik Dylan heb gedraaid.

Zeker, Dylan had hier geen dipje, maar ging helemaal los. Ben ook wel benieuwd naar de kwaliteit van de opnames.

Ik had de vooraankondiging al een tijd geleden gekregen van Stalin dat deze eraan kwam en nu eindelijke de details. Dit schijnt een sterke periode te zijn geweest. Ben benieuwd.

Volgens de laatste berichten heeft Dylan zich onlangs bekeerd tot de islam. Ik wacht dus met smart op nieuwe Bootleg Series

Er verschijnt ook een dure box van dit album (8 cd's en een dvd), waarvan cd's 3 en 4 mij wel interessant lijken:

Bob Dylan ‘Trouble No More – The Bootleg Series Vol. 13 / 1979-1981’ Coming November 3 | The Official Bob Dylan Site - bobdylan.com

Het zijn financieel gezien zware tijden voor Dylan adepten

Valt nog wel mee. Dit dubbelalbum gaat 17,99 kosten. En dat is het wel waard, deze keer.

Maar de interessantste nummers (allerlei outtakes) staan waarschijnlijk op de 3e en 4e cd van de DeLuxe editie, en die is aardig aan de prijs.

Trouble No More: The Bootleg Series Vol.13 / 1979-1982: Amazon.co.uk: Music

Ik zie het. Flink prijskaartje. De verkoopmachine rondom de artiest blijft draaien. Weer een leuke boxset vlak voor de Kerst in de winkels. Selectief blijven dan maar. Wat de recente coverplaten betreft was het voor mij al: Dylan No More.

Lees de, vrij recente, biografie van Ian Bell, 'Time out of mind' en dan lees je dat hij deze periode volkomen affakkelt. Voor Dylan adepten uit die tijd was deze periode zoiets als hoogverraad. (Niets vreemds aan, wetende wat ik nu weet over Dylan.) Voor mij maakte het niet uit. Ik was eigenlijk net pas begonnen hem te ontdekken en was niet verder dan Desire en Street Legal en was nog niet terug aan het kijken. Was ook nog niet klaar voor Dylan eigenlijk. Dat duurde tot een eind in het volgende decennium en begin jaren 90 was het echt bingo. Wel was het bevreemdend om een artiest zo aangevallen te zien worden om de muziek die hij wilde maken. Ik vond 'Slow Train Coming' gewoon geen goed album en kocht het niet tot jaren later.

Ik vraag mezelf nog steeds af of hij het (religieuze) deed om zijn fans van hem te vervreemden, uit een soort weerzin tegen de adoratie in combinatie met een ongezonde dosis zelfhaat. Ian Bell wringt zich een heel boek in bochten om aan te tonen dat Dylan zowel voor als na zijn drie reli-platen in de Heer was en bleef.

Het maakt mij niet uit. Een Dylan plaat is goed of slecht. matig bestaat bijna niet in zijn universum. Als hij echt in de Here was, dan moeten hier geïnspireerde uitvoeringen op staan. Volgens Bell waren ze er bijna niet. Ik ga hoe dan ook wel luisteren. Al is het maar één keer.

De bootlegs die ik heb gehoord en de opnames van de show in Toronto die ik heb gezien, komen op mij niet over als iemand die dit doet om zijn publiek te stangen.

Geen idee wat voor opnames die Bell gehoord heeft, maar er zijn zeker zeer geïnspireerde opnames uit deze tijd.

Eerder iemand die echt vol gaat voor waar hij in geloofd.
Dylan is van oorsprong joods, dus in zekere zin (zoiets heeft ie zelf eens gezegd) is hij altijd een gelovig man geweest.

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren, vóór de officiële release volgende week vrijdag, de eerste CD met 15 nummers via een stream van NPR first listen

Ik zie dat hier op MuMe de reguliere versie staat, er is ook een Deluxe versie met 8 CD's + DVD.

Dank voor het delen Eddy! Het klinkt uitstekend!

Caribbean Wind, de versie met pedal steel zoals die is te beluisteren is op de Deluxe box, heeft me van mijn sokken geblazen. Komt met stip binnen in mijn persoonlijke top tien van Dylan-songs!
Zoveel beter dan de versie op Biograph, zowel qua sfeer, tempo en zeker ook qua tekst.
Ik heb een poging gedaan deze tekst te ontrafelen:

She was from Haiti, fair brown and intense
I don't think she'd ever known about innocense
I was playin’ a show in Miami in the theatre of mystery
Told about Jesus, told about the rain
She told about division, told me about the pain
That had risen from the ashes and abiding in her memory

Was she a virtuous woman? I really can't say
Something about her said "Trust me" anyway
As the days turned into minutes and the minutes turned back into hours
I pretended to be sleeping, she thought I was
But I was only paying attention like a rattlesnake does
When he’s hearing footsteps trampling on the flowers

And that Caribbean wind still blows from Mexico to Curaçao
From China Town to the furnace of desire
And them distant ships of liberty on the iron waves so bold and free
Bringing everyone that's near to me closer to the fire

Well our shadows drew closer till they touched on the floor
Prodigal son’s waiting close to the door
Preaching of sanity, is waiting for the night to arrive
He was well connected, but her heart was a snare
She had left him to die in there
But I knew I couldn’t get him out while he still was alive

The stars on the balcony, flies buzz my head
Ceiling fence broken, there’s heat in my bed
Street band playin' "Nearer My God To Thee"
She looked into my eyes, I heard the mission bells ring
She says "I know what you're thinking, but there ain't a thing
You can do about it, so you might as well let it be”

And the Caribbean wind still blows from Mexico down to Curacao
From China Town to the furnace of desire
And them distant ships of liberty on them iron waves so bold and free
Bringing everything and everyone close to me closer to the fire

Atlantic City by the cruel sea
I hear a voice cryin' "Daddy", I always think it's for me
But it's only the silence in the buttermilk hills that calls
Every new messenger bringing evil reports
About armies that are rioting and excuses are short
And them ugly gargoyles and hate words written on walls

Would I have married her? I don't know I suppose
She had bells in her braids, fire in her clothes
But the curtain was rising, like they say: “The show must go on”
When I left it come over me, some kind of gloom
I was gonna say: "Come home with me, I've got plenty of room"
But I knew I'd be lyin', and besides she had already gone

And that Caribbean wind still blows from Curaçao to Mexico
From China Town to the furnace of desire
And them distant ships of liberty on iron waves so bold and free
Bringing everything that's near to me nearer to the fire

Weet iemand welke versie hiervan nou op Spotify staat? (15 nummers, maar niet de eerste 15 van de tracklist hierboven.) En hoe veel verschillende versies er zijn?

op Spotify staat een sampler

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Bob Dylan - Trouble No More: The Bootleg Series, Vol. 13 1979-1981 - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Er zijn tijden geweest dat ik reikhalzend uitkeek naar een nieuw deel in Bob Dylan’s The Bootleg Series, maar op een gegeven moment had ik het wel gehoord en werd het voor mij meer van hetzelfde en in een aantal gevallen zelfs veel te veel van hetzelfde.

Afgelopen vrijdag verscheen het dertiende deel in de inmiddels zeer imposante serie en dit deel trok wel direct mijn aandacht. Trouble No More: The Bootleg Series, Vol. 13 1979-1981 beperkt zich tot een betrekkelijk korte periode uit de carrière van Bob Dylan en het is een periode die destijds zorgde voor flink wat woede en verdriet bij de fans van Bob Dylan.

Bob Dylan had tussen 1962 en 1978 een enorme stapel meesterwerken en slechts een zeer beperkt aantal missers afgeleverd. Veel van zijn platen deden flink wat stof opwaaien, maar het was nooit zoveel als bij Slow Train Coming uit 1979, waarop overtuigd atheïst Bob Dylan opeens in de Here was.

Er doen meerdere verhalen de ronde over de plotselinge bekering van Bob Dylan. Dylan zou het licht hebben gezien nadat iemand tijdens een optreden een kruis op het podium had gegooid, zou sterk zijn geïnspireerd door een aantal gelovige muzikanten in zijn band (onder wie T-Bone Burnett) of zou zich hebben verdiept in religieuze teksten nadat hij door een bekeerde vriendin aan de kant was gezet (wat Dylan kennende de meest aannemelijke reden is).

Wat de reden ook was, op Slow Train Coming was Bob Dylan opeens een overtuigd christen. De fans moesten er niet veel van hebben, maar de plaat verkocht uiteindelijk uitstekend. Na Slow Train Coming werden ook Saved uit 1980 en Shot Of Love uit 1981 voor een belangrijk deel bepaald door de door Bob Dylan omarmde religie, maar toen in 1983 Infidels verscheen leek het geloof van Bob Dylan weer als sneeuw voor de zon verdwenen.

Trouble No More: The Bootleg Series, Vol. 13 1979-1981 focust zich derhalve op de religieuze jaren van Bob Dylan en het zijn jaren waarin hij niet alleen drie platen maakte, maar ook flink wat dagen op het podium stond.

In mijn platenkast ontbraken de drie religieuze platen van Bob Dylan lange tijd, maar inmiddels staan ze er toch en vind ik met name Slow Train Coming een heel behoorlijke plaat. Saved en met name Shot Of Love zijn voor mij minder overtuigend, maar hebben zeker hun momenten.

Met name op het podium maakte Bob Dylan in de jaren van zijn christelijke platen echter een herboren indruk. Het is goed te horen op Trouble No More: The Bootleg Series, Vol. 13 1979-1981 dat Bob Dylan in een uitstekende vorm laat horen.

De band speelt vol vuur met een hoofdrol voor gitaren, orgels en een solide spelende ritmesectie en Dylan zingt beter dan op de live-platen uit eerdere jaren en krijgt bovendien gezelschap van een aantal krachtige vrouwenstemmen.

Waar op de vorige delen van The Bootleg Series bij mij de verveling regelmatig toe sloeg, houdt deel 13 de aandacht moeiteloos vast (al zou ik me beperkten tot de redelijk compacte uitvoering). Dylan was volgens velen de weg kwijt tussen 1979 en 1981, maar op het podium was daar niets van te werken en horen we een muzikant aan het werk die vol passie zijn songs vertolkt. Het geluid doet zeker voor jongere oren waarschijnlijk wat ouderwets aan, maar persoonlijk vind ik het smullen.

De door zijn bekering bepaalde trilogie behoort wat mij betreft nog steeds niet thuis tussen de beste platen van Bob Dylan (maar ook zeker niet tussen de slechtste), maar live staat het materiaal uit de periode 1979-1981 als een huis. Het maakt deel 13 van The Bootleg Series tot één van de interessantere delen uit deze omvangrijke serie. Erwin Zijleman

Vond de versie van When He Returns op Slow Train Coming al zijn beste vocale performance ooit. Maar die andere take is zonodig nog beter.
Wat een passie legt Dylan in zijn voordracht.
Ben niet gelovig, maar zou het bijna worden...

Overtuigd atheist was inderdaad wat kort door de bocht.

Songs als "Forever Young", “Masters Of War”, “With God On Our Side”, "Knockin’ On Heaven’s Door” lijken mij niet geschreven door iemand met een atheïstische overtuiging. Hetzelfde kan gezegd worden over het album John Wesley Harding (1967) dat niet minder dan 61 verwijzingen naar de bijbel bevat.

Dit zegt Dylan zelf hierover (Kurt Loder interview 1984):
KL: But weren’t three of your albums – Slow Train Coming, Saved and Shot Of Love – inspired by some sort of born-again religious experience?
BD: I would never call it that. I’ve never said I’m born again. That’s just a media term. I don’t think I’ve ever been an agnostic. I’ve always thought there’s a superior power, that this is not the real world and that there’s a world to come. That no soul has died, every soul is alive – either in holiness or in flames. And there’s probably a lot of middle ground.


Eveneens een gewaagde constatering en eveneens aantoonbaar onjuist:

Nummers afkomstig van Slow Train Coming, Saved and Shot Of Love (de laatste is overigens naar mijn mening helemaal geen gospelplaat) werden dertig jaar na dato nog steeds live gespeeld. Bovendien heeft hij tot in in deze eeuw regelmatig covers opgenomen of gespeeld, waarin op zijn minst sprake is van een diep religieus besef ("Hallelujah, I'm Ready To Go", "This World Can't Stand Long", "I Am The Man Thomas", "Rock Of Ages").

Tijdens de tour van 1986 door Australie, gaf Dylan ter introductie van het nummer "In The Garden" het volgende aan (steeds in min of meer dezelfde bewoordingen):

....All right. Yeah, we gonna get out of here now. Yeah. We got to go. It's way past my bedtime, I don't know about you. Anyway we always sing this last song here. It's about my hero. Everybody's got a hero. Some people got a hero, lots of different heroes. Money is a hero, success is a hero. To lots of people Michael Jackson's a hero. Bruce Springsteen, John Wayne, everybody's got a hero. Shut up you! Well, I wanna sing about my hero, I don't care about those heroes. I have my own hero... (Sydney, 24 februari 1986)

Laat die 'hero' van "In The Garden" nou Jesus Christus zijn...

Tegen zoveel expert kennis kan ik niet op. Bedankt voor de mooie aanvullingen.

Ik heb alleen de sampler op Spotify geluisterd. Op basis daarvan is duidelijk dat de man de pannen van het dak stond te spelen in die tijd. Wat ik hoor is zo geïnspireerd, zo emotioneel en bovenal zo overtuigend, dat de vlammen er ruim 36 jaar na dato nog steeds van afspringen.

Nu vond ik de Budokan plaat, opgenomen in 1978 en mijn eerste Dylan live album, al geweldig. Dit is er de overtreffende trap van. Wat een prachtige plaat. Wat een geweldige songs en wat een bezieling. Je zou het iedereen, bijna, aanraden, al dan niet born-again, Christian worden.

Te bedenken dat de man zelf totaal verguisd werd in 1979 en 1980. De hele muziek wereld viel over hem heen (opnieuw) en niemand luisterde meer naar wat hij deed. Mooi om te zien wat de tijd doet. Als je Dylan fan bent (gebleven of geworden), dan ontvang je hier de Heilige Graal. Zo maar, omdat Dylan of het productie team achter hem, besloten heeft het allemaal uit te brengen.

Ik ben gestopt met nadenken, waarom we er telkens achter komen dat een deel van het beste werk op die Bootlegs staan. Gewoon in dank aanvaarden. Die versie met tig optredens er in laat ik aan me voorbij gaan, maar de essentie van deze uitgave gaat zeker in huis gehaald worden.

Die drie studioplaten die hieraan te grondslag liggen, heb ik deze eeuw waarschijnlijk nog niet gedraaid. Wel hebben 'Biograph' en 'The Bootleg Series 1-3' mij duidelijk gemaakt dat er een aantal prima nummers gemaakt zijn in die periode. Dat wordt op Trouble No More even aangescherpt. Prachtige toepasselijke titel dus. De tijd heelt alle wonden. Hopelijk ook voor his Bobness zelf ook.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Wat een passie! Wat zingt Dylan goed en overtuigend en wat stampt de band heerlijk door. Handjevol gospeldames erbij en het feest is compleet. De albums uit die periode waren ook al onterecht verguisd, zo slecht was het niet. En nu showt de maestro ook nog eens zijn unieke vermogen om de boel live sterk en strak neer te zetten. Opnieuw een aanwinst, nummer 13 uit de onvolprezen Bootleg-series.

Dylan vocaal live in topvorm. En zijn fantastische band evenzo. Ik noem ze maar even: Fred Tackett op gitaar, Tim Drummond op bass, Spooner Oldham en Terry Young op keyboards en Jim Keltner op drums. Plus een rijtje fijne dames voor de gospel-vocals en vooruit met die trein.Tja, als je zo'n club topmuzikanten achter je hebt staan dan kan het eigenlijk niet meer mis gaan. Dat doet het ook niet. Holy shit! Letterlijk en figuurlijk.

Nog even over Dylan in den Heer. Dat was ook voor mij schrikken destijds. Wat flikt ie me nou! Nú zeg ik: het is klip en klaar dat hem dat enorm heeft geïnspireerd. En wie niet overigens. Luister eens goed naar Aretha Franklin's eredienst op het onvolprezen Amazing Grace (1972). Weergaloos. En niemand die daar zuur commentaar bij leverde zoals bij Dylan's 'bekering'. Afro-Amerikaanse muzikanten mogen dus blijkbaar wél geloven in God. Overigens zijn er veel meer artiesten te noemen die zich op vergelijkbare wijze laten leiden door een traditioneel religieus besef. T-Bone Burnett (vriend van Dylan), John Hiatt, Pete Townsend, Prince, Beck, etc. Zolang het hun muzikale prestaties niet overschaduwd vind ik het best en is het me veel liever dan de gepreekte hel en verdoemenis in het door mij verafschuwde metal-genre. Afsluitend. Laten we eerlijk zijn: Dylan is toch zélf een soort god. Daar ben ik in ieder geval heilig van overtuigd. Dit album vormt daarvan de overrompelende en gepassioneerde bevestiging. So let's praise the Lord for his inspiration!

Laten we eerlijk zijn: Dylan luister je niet omdat hij een geweldig zanger is, of met de meest creatieve songstructuren op de proppen komt. Wel is hij tekstueel van een buitencategorie. (In dit geval in den heer en meester.)

Naar mijn mening is dat de reden dat zijn teksten - of datgeen hij predikt - onder een vergrootglas wordt gelegd. Deels is dat te begrijpen, maar net zozeer totale onzin. Moet je het altijd met de boodschap eens zijn om van een lied te genieten? Moet een artiest zich vasthouden aan één gedachtegoed? Omdat we dat allemaal zo goed kunnen? Yeah, right!

En toch gaat de discussie vaak over het feit dat Dylan hier vooral de religieuze kant kiest. Onbegrijpelijk. Zelf ben ik zo atheïst als de paus heilig. En toch geniet ik met volle teugen van dit album! Gaat het me bekeren? Verre van!
Het is gewoon wederom tekstueel sterk en zijn live-band is een goed geoliede machine. Wel ben ik niet altijd fan van de 'Sister Act cast' op de achtergrond. De sistah's zijn soms over de top en irritant. Maar dat is persoonlijk. Heb ik bij meer van dit soort opnames. Desalniettemin is er genoeg te genieten en dus minimaal 4 sterren.

Paar maanden geleden de Luxe box set van Trouble No More aangeschaft. En ja, het is wel de box van Dylan uit de bootleg serie waar ik het meeste plezier aan beleef. De eerste twee cd's van deze box zijn live opname's samengesteld uit live opname's van de tournee's door de VS/Canada en Europa. De 3e en 4e Cd's bevatten outtakes, rehearsels ed en deze twee Cd's zijn erg intressant en staan soms prachtige uitvoeringen op die soms mooier zijn dan hoe ze uiteindelijk op de officieele albums terecht zijn gekomen, bv Caribbean Wind. De 5e en 6e Cd is een samenstelling van 3 achtereenvolgende concertavonden van Dylan in 1980 in The Massey Hall in Toronto. En de 7e en 8e cd is een concert uit 1981 in London. En op deze avond speelt hij niet alleen songs die van zijn 3 religieuze abums afkomstig zijn maar ook wat ouwe getrouwe zoals bv het onvermijdelijke Like A Rolling Stone.
En dan zit er ook nog een DVD bij met de film Trouble No More waarin de concertgedeelte's afgewisseld worden door geneuzel van een dominee. Leuk om eens te zien, maar die dominee had wel achterwege mogen blijven.

De hele box staat nu op Spotify.
Komt zeker omdat de rechten verkocht zijn.

Bedankt voor de tip!

Ik heb de tracklist geactualiseerd en voorzien van de juiste credits en bij dat werkje kwam ik erachter dat er ook nog twee extra schijven te krijgen waren als de boxset via Dylan.com werd besteld. Dit is het 'Live in San Diego' concert.. De schijfjes waren ook korte tijd verkrijgbaar via de site als losse editie: LIVE IN SAN DIEGO NOVEMBER 28, 1979 - 2CD | Bob Dylan | Official Music Store - officialmusic.store. Helaas voor de liefhebber natuurlijk al uitverkocht en ik kan hem zo snel zelfs niet via Ebay vinden. Een verzamelaarsobject dus.