Yung Lean - Stranger (2017)

Er is iets dat mij tijdens deze wintermaand blijft trekken naar de wereld van Yung Lean. Ginseng Strip 2002 is mij in 2013 ontgaan. Ik blijf dat gek vinden, omdat ik de hiphop toentertijd nauwlettend volgde. Anyway, die beat is gestoord van die track. Misschien wel 1 van de hardste hiphop beats ooit gemaakt. Yung Lean lijkt soort van achteloos te freestylen op die track, maar als je in zijn repertoire duikt kom je er al snel achter dat dat zijn manier van rappen is. Toch blijven de lines hangen in je hoofd. "B*tches come and go bruh"

Toen kwam ik de track "Agony" tegen. Deze track raakte mij gelijk. Zelfs als je de context niet kent van de track voel je dat dit een enorm persoonlijk nummer is. Hoewel de teksten abstract zijn springen de tranen meteen in mijn ogen bij de volgende line: "When I'm afraid, I lose my mind It's fine, it happens all the time".. Dit raakt voor mij persoonlijk een snaar.. Hier is trouwens ook een hele vette live versie van met een koor op Youtube.

Dus toen dacht ik laat ik dit album is eens een kans geven. Als je de rapper Yung Lean langs de meetlat legt naast de golden era of hiphop zal hij qua raptechniek niet echt in de buurt komen van de top, maar de artiest Yung Lean heeft wel iets anders speciaals. Hij bouwt een wereld, estethiek waar je in kunt duiken. Een wereld waar je in kunt verdwijnen. Dat maakt dit album wel heel speciaal.