Willie Dixon - I Am the Blues (1970)

blues zoals je het wil horen

idd, led zeppelin haalde hier letterlijk de mosterd en die uitvoeringen zijn ook top

toch erg leuk om de originele kale originele uitvoeringen te horen van deze man

Dit is dus zeg maar ontzettend geil. Wat een gozer. Zo relaxed, zoals je de blues graag gepresenteerd krijgt.

mooi statement ook, die titel , en in zijn geval terecht!

Wat ik alleen niet begrijp is waarom hij zijn nummers telkens eerst door anderen liet opnemen. Als hij zelf wat meer op de voorgrond had getreden had hij makkelijk dezelfde status als Muddy Waters nu heeft kunnen hebben.

Wellicht gaf hij (aanvankelijk) niet veel om status en verdiende hij meer geld als songwriter en producer dan als uitvoerende artiest. In de Wiki vond ik er dit over:

Dixon signed with Chess Records as a recording artist, but began performing less and became more involved with the record label. By 1951, he was a full time employee at Chess where he acted as producer, talent scout, session musician and staff songwriter. He was also a producer for Chess subsidiary Checker Records. His relationship with the Chess label was sometimes strained, although his tenure there covered the years from 1948 to the early 1960s. During this time his output and influence were prodigious. From late 1956 to early 1959, he worked in a similar capacity for Cobra Records, where he produced early singles for Otis Rush, Magic Sam, and Buddy Guy.[6]

Maar liefst 11(!) jaar na "Willie's Blues" kwam Dixon met zijn tweede album "I Am the Blues". Een statement dat inderdaad in zijn geval terecht was. Dixon is veel op de achtergrond gebleven in vergelijking met tijdgenoten als Muddy Waters en Howlin' Wolf. Erg jammer, want ik moet me bij Stijn_Slayer's idee aansluiten dat hij makkelijk dezelfde status had kunnen bereiken.
Een mooie Blues plaat van een legendarisch artiest.

Willie Dixon is een regelrechte blueslegende. Wellicht niet zo bekend als Muddy Waters of Howlin' Wolf, maar Dixon heeft zoveel bluesklassiekers geschreven dat hij wat mij betreft minimaal diezelfde status verdiend. Op "I Am the Blues" komt een groot deel van die klassiekers voorbij. Om maar een paar te noemen: "Back Door Man", "I Can't Quit You Baby", "Spoonful", "You Shook Me", "Hoochie Coochie Man" en "The Same Thing". Als je ze hoort ken je ze allemaal, maar waarschijnlijk van andere artiesten. Vele songs van Dixon zijn in een eerder stadium door andere opgenomen, maar op "I Am The Blues" zet Dixon alles recht en laat hij horen dat hij de vader is van al deze liedjes, en daarnaast wordt de titel van het album volledig waargemaakt. Deze uitvoeringen overtreffen mijn inziens alle andere versies en Dixon laat horen hoe hij de nummers heeft bedoeld. Authentieke warme en rauwe blues. Fantastische plaat van een echte grootheid.

Vreemd dat Dixon deze plaat niet zelf geproduceerd heeft, maar dat door Abner Spector heeft laten doen. Johnny Shines speelt gitaar op dit album. Shines was een reisgenoot van de legendarische Robert Johnson en laat hier horen ook goed op de elektrische gitaar te zijn. Dixon was geen groot vocalist, maar bluesnummers schrijven kon ie.

Ik heb de laatste tijd verschillende platen van klassieke bluesgrootheden geluisterd (Howlin' Wolf, Robert Johnson, Muddy Waters) en deze plaat van Willie Dixon vind ik het meest indrukwekkend. Stuk voor stuk zeer sterke uitvoeringen van zeer sterke liedjes. Precies de blues waar ik van hou.

Hij stond in de jaren ‘50 vooral bekend als schrijver. Bovendien klopten niet de minsten bij hem aan om nummers te schrijven. Hij stond midden tussen een concurrentie strijd van Muddy Waters en Howlin’ Wolf die met elkaar vochten om de reputatie van beste Chicago Blues-muzikant. Hij werkte voor de aller grootsten met een zeer uitgesproken (stem)geluid en legendarische live reputaties. Dan zit je al in de champions league van de blues te werken en je zou je situatie in gevaar kunnen brengen als je dan ook als uitvoerende aan de bak wilt. Bovendien was men niet per se gecharmeerd van zijn stemgeluid. Zo werd dit album niet warm onthaald en was de consensus destijds dat de originelen beter waren gezongen.

Als je nu vijftig jaar later hoort dat dit een soort Thriller-album van de blues is, waarvan vrijwel alle nummers hits en klassiekers zijn, is het inderdaad lastig om te snappen dat dit destijds niet zo gezien werd.

Deze plaat zou je in de eerste plaats kunnen zien als een soort best-of van de songschrijver Willie Dixon, en dan pas als een studio-plaat van de performer. Dixon was misschien niet de beste blueszanger, en al zeker niet de meest extraverte of uitgesproken vocalist, maar zeker één van de briljantste songschrijvers, in mijn ogen. Zo verdiende hij goed zijn boterham, zijn songs werden opgenomen door o.a. Howlin' Wolf en Muddy Waters, twee van de bekendste en meest succesvolle bluesartiesten.

En ja, ook ik hoor liever het krachtige, rauwe stemgeluid van een Howlin' Wolf. Of de vette sound van een Muddy Waters. Maar Dixon fileert zijn eigen songs hier wel fraai, wat een meer dan knappe plaat heeft opgeleverd. Niet al te veel uitspattingen, maar eerder ingehouden versies van zijn eigen songs. Ik mag er graag naar luisteren!

Deze plaats ik ongeveer op dezelfde hoogte als zijn eerdere plaat uit 1959.

4 sterren