Jordan Klassen - Big Intruder (2017)

Jordan Klassen leerde ik kennen met zijn album Repentance. Dat was pats-boem raak. Wat een heerlijke charmante, ietwat naïeve barokpop was dat toch. Zo heb ik ze graag.
Opvolger Javelin was er eentje om naar uit te kijken, maar viel me toch wat tegen. Het was goed, maar pakte me toch wat minder. Het verloor gaandeweg wat aan kracht helaas.

En nu is er Big Intruder, een album waarop Klassen wat volwassener is geworden. Zijn muziek lijkt ook wat serieuzer. Er hangt wat meer rust in de lucht. Maar de instrumentatie blijft schitterend.

Big Intruder lijkt een album te gaan worden wat de luisteraar langzaam zal gaan inpakken. De eerste indruk is een zeer solide 'goed', maar ik voel nu al dat dit wel eens met de tijd kan gaan groeien.
De wat meer volwassen aanpak en ietwat meer pop wellicht doen zijn muziek goed.
Er zitten mooie laagjes verstopt onder de aanvankelijk wat meer oppervlakkig lijkende nummers. Puike Beatle-esque pop (Vitamin), en het Belle and Sebastian-achtige naïeve is gelukkig ook gebleven (Hotshot Runaway) en juist de combinatie van verschillende soorten aanpak op Big Intruder maken dit tot wederom een intrigrerend album vol fijne nummers.

Jordan Klassen weet me wederom te verrassen en lijkt een blijvertje te worden.

Niet de zoveelste singer-songwriter gebogen over een akoestische gitaar maar een heel gevarieerd klinkend album. De titelsong alleen al is zo’n song die klinkt alsof hij er altijd al is geweest.