Aaron Martin - Almond (2006)

Ontdekt op het forum/blog van foxy digitalis. En dan merk ik later hier dat Bubbachups dit album ook leuk vindt. De eerste luisterbeurt vertelt me dat dit wel een charmant album is met cello (denk ik) als hoofdinstrument. Maar daarnaast zit dit album volgepropt met leuke samples, stemopnames, andere instrumenten. Moet er nog wel eventjes aan wennen.........

Bob zal ongetwijfeld meer uitleg kunnen verschaffen.

Heel tof album inderdaad. Wordt voor het gemak veel vergeleken met The Books en het heeft er inderdaad ook wel iets van weg. In de zin van, gelaagde akoestische instrumenten aangevuld met vreemdsoortige samples.

Aaron Martin heeft een heel kenmerkende manier van werken. Dit zie je vooral goed in zijn optredens. Hij begint met een bepaald instrument, neemt daarvan een stukje op als sample en gaat daar vervolgens steeds overheen met een ander instrument. Hij bouwt zodoende een nummer langzaam op. Cello staat veelal centraal. Hij vult tussendoor zijn nummers aan met allerlei samples: kinderspeeltjes, stukjes uit films, etc. Op het album zijn de nummers echter wat puntiger dan live. (zie bijvoorbeeld zijn myspace)

Vanuit zijn eigenzinnige, maar uiterst simpele aanpak gaat een heel vreemdsoortige werking. Er zit een bepaalde melancholiek in zijn nummers, maar tegelijkertijd een zekere lichtvoetigheid. Een heel interessant spanningsveld. Voor mij is het toch vaak vooral een specifieke sfeer dat een bepaald album kan oproepen waardoor ik dat album vaak luister. En juist op dat punt heeft Almond mij heel veel te bieden. Het album is niet eenduidig, het laat je achter in een bepaalde vertwijfeling. Wat doet deze muziek mij nu precies? Aan de ene kant zijn de nummers heel geestig en bewegen ze zich sierlijk voort. Maar je proeft ook constant een trieste en melancholische ondertoon. Deze impressies vloeien heel subtiel in elkaar over. Charmant inderdaad, maar ook heel persoonlijk en fijnzinnig. Daarom kan ik er simpelweg niet vanaf blijven. En dat is toch eigenlijk ook wel weer waarom ik zo'n liefhebber ben van The Books.

Ik ga beginnen met een 3,5* Het is een heel leuk album, soms wel een beetje irritant. Wellicht zal de appreciatie nog wel oplopen. Ditmaal wel geen sprake van een emotionele barrière , de melancholie sijpelt her en der uit de nummers. Toppers zijn momenteel Karl Rove en vooral the bike police, dat door zijn valse uitschuivers een heerlijk trieste indruk geeft.

Ik vind Water Damage het hoogtepunt van deze plaat.
Die sfeer die rond dat lied hangt. Deed me een beetje denken aan Systems/Layers van rachel's.
3.5*