Glen Hansard - Between Two Shores (2018)

Eerste nummer is te beluisteren: Time Will Be The Healer

Prachtig!

De twee vorige solo-albums vond ik mooi, maar de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik ze nauwelijks nog beluister. Hetzelfde lot zou Between Two Shores beschoren kunnen zijn (dat moet de tijd maar aan gaan tonen). Want eigenlijk is dit net als de voorgangers gewoon een goed album, maar ergens weet het me ook weer niet in euforische stemming te brengen of zo.

Neem opener On Slow met die heerlijke blazers, gitaarsolo en rauwe zang. Heerlijk, maar ik heb het al zo vaak gehoord in allerlei varianten. Dan wordt het toch al een stuk moeilijker om goed te beklijven. Maar lekker? Ja, absoluut. Een fijne binnenkomer. Beetje Bruce Springsteen misschien.

Het soul-geluid is ook te horen in Why Woman en dan schiet er toch vooral maar één naam bij me te binnen: Van Morrison.

Wheels on Fire ronkt wat meer. De blazers doen het hier weer goed. Rauw met met een ziel. De reden dat ik het album van Nathaniel Rateliff ook zo lekker vond.

Puur in alle eenvoud is Wreckless Heart. Hier klinkt het allemaal wel heel erg Americana en daar moet je van houden. Die trompet solo is in elk geval prachtig.

Het kan nog een tandje lager op Movin' On. De begeleiding is hier op z'n soberst zodat Glen zijn stemgeluid als grootste troef kan inzetten. "I’m tired of thinking about you baby, I’m moving on". Ik vind dit dan net weer iets té Amerikaans, hoe fraai het hammond orgel ook mag zijn als ondersteuning. Hier horen we de rauwe Springsteen-kant misschien wel het best naar voren komen. Absoluut indrukwekkend, maar bij weet het nog niet helemaal de juiste snaar te raken.

Setting Forth is een fijn en degelijk nummer en misschien is dat gelijk een beetje het probleem. Het is een wat onopvallende broeder op dit album. Niks aan de hand en dan is het weer voorbij. Maar de strijkers zijn bloedstollend mooi en in combinatie met de zang is dat toch wel weer zwelgen.

De blazers doen hun ding weer op Lucky Man. Het eeuwige gevecht met zichzelf. Mooi verpakt in dit nummer. Het orgel geeft het net dat beetje extra. Origineel? Verre van, maar daar is niks mis mee. Hansard verstaat zijn vak maar al te goed en weet je hier volledig mee te nemen.

One of Us Must Lose heeft een schitterend intro. Een mooi, desolaat nummer dat wat meer teruggrijpt naar zijn oudere werk en dus wat verder uit de Americana-buurt blijft.

Op Your Heart’s Not In It keert maatje Markéta Irglová terug samen met Dawn Landes. In combinatie met de rauwe zang van Hansard toch wel weer bijzonder te noemen ook al is de rol van de dames bescheiden.

Time Will Be the Healer is een uitstekende afsluiter waar Hansard met zijn zang af en toe de hoogte in gaat. Oerdegelijk, maar ook gewoon heel goed.

Degelijk is misschien wel de beste samenvatting voor dit album. Geen krampachtige pogingen om te vernieuwen. Hansard weet zijn verhalen, lief en leed, goed te verpakken in prima nummers. Het is allemaal al wel eerder gedaan, maar hij komt er gewoon goed mee weg. Daarvoor heeft de man al genoeg credits opgebouwd. Niks mis met een stevige portie degelijkheid. Daar houden wij nuchtere Nederlanders toch zo van?!

Het is geen straf om naar Glenn te luisteren ik ga deze wens rustig beluisteren...

Eens met Aerodymanic, de albums van Glen zijn aardig, degelijk, maar beklijven niet. Live is hij echter fenomenaal. Het verschil is zo groot. Beter zou hij na elke tour een live album uitbrengen.

Ik kan me niet herinneren dat ik ooit een degelijke plaat heb gekocht. Daar heb ik geen euro’s voor over. Zit te genieten van de nieuwe cd van Glen !

Begrijp me niet verkeerd, Glen is een muzikale held. Live dan.
Maar lees net de review in OOR en daar staat het (ook en) beter verwoord.

Recensie: Glen Hansard - Between Two Shores (album) | OOR

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Glen Hansard - Between Two Shores - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Wanneer ik denk aan de Ierse singer-songwriter Glen Hansard, denk ik in eerste instantie aan de platen die hij maakte met zijn, met name in eigen land zeer populaire band The Frames en vooral aan de platen die hij samen met de Tsjechische singer-songwriter Markéta Irglova maakte onder de naam The Swell Season.

Ook met de soloplaten van Glen Hansard is niets mis en op het podium behoort de Ierse muzikant zelf tot de smaakmakers, maar ik mis op zijn soloplaten het grootse en meeslepende van The Frames of de verstilde pracht en emotie van de platen van The Swell Season.

Ook bij beluistering van de nieuwe plaat van Glen Hansard miste ik in eerste instantie de onderhuidse spanning die hij zo mooi wist op te bouwen met Markéta Irglova, die overigens in één van de tracks acte de présence geeft maar helaas een bescheiden rol heeft, maar Between Two Shores bleek voor mij een groeiplaat.

In eerste instantie lijkt Glen Hansard op zijn derde soloplaat te vertrouwen op beproefde middelen. De openingstrack met een voorname rol voor blazers, een heerlijk orgeltje en scheurende gitaren hakt er meteen lekker in en laat horen dat Glen Hansard beschikt over een lekkere rauwe en soulvolle stem. Het heeft af en toe wat van Van Morrison en ook Springsteen duikt hier en daar op, maar het zit ook dicht tegen het vroege werk van Joe Cocker aan.

Het klinkt absoluut lekker, maar Glen Hansard doet in muzikaal opzicht geen hele bijzondere dingen en sluit in vocaal opzicht aan bij een heel legioen aan blue-eyed soulzangers. De tweede track is meer ingetogen en stemmig en voegt John Hiatt toe aan het rijtje namen met relevant vergelijkingsmateriaal. Het klinkt wederom prachtig, maar bij eerste beluistering was het voor mij allemaal net wat te netjes binnen de lijntjes en miste ik het gevoel.

Dit gold voor bijna alle tracks op de plaat, waardoor Between Two Shores het weliswaar uitstekend deed op de achtergrond, maar niet de indruk maakte die ik op voorhand had verwacht of waar ik op had gehoopt.

Het veranderde allemaal toen ik de plaat laat op de avond met de koptelefoon beluisterde. De prima zang op de plaat deed opeens veel meer met mij en ook in muzikaal opzicht was de derde soloplaat van Glen Hansard opeens een stuk interessanter.

Natuurlijk sluit Glen Hansard nog altijd vrij nauwkeurig aan op de soul en rhythm & blues van weleer, maar de instrumentatie steekt knap in elkaar en is subtieler dan ik bij oppervlakkige beluistering had waargenomen. Het feit dat de plaat in één take werd opgenomen geeft Between Two Shores nog wat meer glans.

Het grootste verschil tussen mijn eerste beluisteringen van Between Two Shores en de huidige beluisteringen zit echter in de zang. De vocalen van Glen Hansard komen op zijn nieuwe plaat met enige regelmaat uit de tenen en de emotie die ik hoor ervaar is als oprecht, waardoor de plaat nu wel flink binnenkomt.

Glen Hansard mist als soloartiest misschien het unieke dat hij wel met Markéta Irglova te pakken had, maar wanneer Between Two Shores je eenmaal raakt, kan de plaat je stevig raken. Ik had het zelf na de eerste beluisteringen niet verwacht, maar inmiddels ben ik behoorlijk gehecht geraakt aan de derde soloplaat van Glen Hansard en is het toch nog geworden wat ik er van had verwacht; een van de lekkerste krenten uit de pop van de eerste maand van 2018. Erwin Zijleman

Live in Utrecht
Glen Hansard - Roll On Slow @ TivoliVredenburg

Prachtige plaat, mooie nummers en werkelijk heerlijk doorleefde stem heeft die man toch!

Zo nu en dan pak ik een plaat uit de kast die ik alweer een tijdje niet gedraaid heb. Vandaag was het de beurt aan Between Two Shores.
Hoewel de plaat pas een jaartje oud is, zat deze alweer in het vergetelhoekje. En dat is onterecht. Hij heeft niets aan kracht ingeboet en verdient echt weer wat meer draaibeurten.

Bijzonder mooi en sfeervol album van Glen Hansard. Zo hoor ik hem graag en weet hij mijn aandacht ook vast te blijven houden. Deze komt voor mij het dichst bij The Frames minus de uitbarstingen. Dit is volgens mij mijn favoriete Hansard plaat. Een klein juweeltje van een groot songwriter, of is het een groot juweel van een kleine songwriter. En het vinyl klinkt ook supergoed, eindelijk weer eens een wat nieuwere vinyl release die wel gewoon goed klinkt. Een welverdiende dikke 4 sterren.