The Caretaker - Everywhere at the End of Time - Stage 3 (2017)
mijn stem
18 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Electronic
Label: History Always Favours the Winners
-
Back There Benjamin (4:14)
-
And Heart Breaks (4:05)
-
Hidden Sea Buried Deep (1:20)
-
Libet's All Joyful Camaraderie (3:12)
-
To the Minimal Great Hidden (1:41)
-
Sublime Beyond Loss (2:10)
-
Bewildered in Other Eyes (1:51)
-
Long Term Dusk Glimpses (3:33)
-
Gradations of Arms Length (1:31)
-
Drifting Time Misplaced (4:15)
-
Internal Bewildered World (3:29)
-
Burning Despair Does Ache (2:37)
-
Aching Cavern Without Lucidity (1:19)
-
An Empty Bliss Beyond This World (3:36)
-
Libet Delay (3:57)
-
Mournful Cameraderie (2:39)
0
geplaatst: 3 oktober 2021, 23:34 uur
Inmiddels heb ik besloten alle albums hetzelfde cijfer te geven, zodra ik ze allemaal heb geluisterd dan. Ze kunnen echt niet los van elkaar worden gezien.
Zo is Aching Cavern Without Lucidity een verwoede poging om het allereerste nummer van deel 1 te herinneren. Het is een strijd, die niet te winnen is. Deze melodie is dé herinnering die als referentie geldt. Een heel belangrijke, die je echt niet wil verliezen. Hij komt meerdere malen per album voor, in elk geval tot dit deel. Maar in fase drie lukt het gewoon niet meer. Elke keer als een referentiepunt opduikt wordt die binnen een seconde vervormd door ruis, geluiden, een verkeerde toon. Soms zelfs alles tegelijk.
Dan An Empty Bliss Beyond This World, direct daaropvolgend een wél grotendeels te volgen muziekstuk. Gekraak en gerommel, onbenoembare achtergrond...muziek? Dan zijn er delen die ik niet anders kan beschrijven als 'void'. Gekraak, geluiden, ruis, eenzaamheid. Het doet me denken aan de staat van half-wakker zijn. Je bent bewust aanwezig, maar tegelijk ook niet. Beangstigend, zeker omdat ik zeker weet dat dit niet de uitzondering maar de regel wordt in de ruim 4 uur die nog volgen.
Heb ik al eens gezegd hoe ontzettend goed de cover art is van deze albums? Met name deze is minstens zo fascinerend als de muziek op dit album. Rechts zie ik een vogelachtig mensfiguur, links een aapje, boven een soort demonische god. Allemaal interpretatie natuurlijk. De twee figuren waren er ook op de cover van deel twee, maar zijn uitgerekt, vervormd, maar toch herkenbaar als figuur.
Mooi is ook het allerlaatste stuk op dit album. Een mix van de drie onderdelen die dit album typeren (coherente nostalgie, vechten om herinneringen in stand te houden en the 'void'). De melodie die ik als referentiepunt zie duikt op in een ruizige outro. Maar er wordt niet meer tegen gevochten. Het kan niet meer, het wil niet meer of het hoeft niet meer. Het is een gateway naar fase 4.
Zo is Aching Cavern Without Lucidity een verwoede poging om het allereerste nummer van deel 1 te herinneren. Het is een strijd, die niet te winnen is. Deze melodie is dé herinnering die als referentie geldt. Een heel belangrijke, die je echt niet wil verliezen. Hij komt meerdere malen per album voor, in elk geval tot dit deel. Maar in fase drie lukt het gewoon niet meer. Elke keer als een referentiepunt opduikt wordt die binnen een seconde vervormd door ruis, geluiden, een verkeerde toon. Soms zelfs alles tegelijk.
Dan An Empty Bliss Beyond This World, direct daaropvolgend een wél grotendeels te volgen muziekstuk. Gekraak en gerommel, onbenoembare achtergrond...muziek? Dan zijn er delen die ik niet anders kan beschrijven als 'void'. Gekraak, geluiden, ruis, eenzaamheid. Het doet me denken aan de staat van half-wakker zijn. Je bent bewust aanwezig, maar tegelijk ook niet. Beangstigend, zeker omdat ik zeker weet dat dit niet de uitzondering maar de regel wordt in de ruim 4 uur die nog volgen.
Heb ik al eens gezegd hoe ontzettend goed de cover art is van deze albums? Met name deze is minstens zo fascinerend als de muziek op dit album. Rechts zie ik een vogelachtig mensfiguur, links een aapje, boven een soort demonische god. Allemaal interpretatie natuurlijk. De twee figuren waren er ook op de cover van deel twee, maar zijn uitgerekt, vervormd, maar toch herkenbaar als figuur.
Mooi is ook het allerlaatste stuk op dit album. Een mix van de drie onderdelen die dit album typeren (coherente nostalgie, vechten om herinneringen in stand te houden en the 'void'). De melodie die ik als referentiepunt zie duikt op in een ruizige outro. Maar er wordt niet meer tegen gevochten. Het kan niet meer, het wil niet meer of het hoeft niet meer. Het is een gateway naar fase 4.
0
Poa
geplaatst: 30 november 2021, 09:44 uur
Nu ik de afgelopen weken weer eens door zijn discografie ga, valt nog meer op dat vrijwel alles op deze Stage 3 andere (verwrongen) versies zijn van eerder werk. Past perfect bij dit hoofdstuk van het overkoepelende thema, erg gaaf.
* denotes required fields.
* denotes required fields.