Laurence Jones - The Truth (2017)

Laurence Jones is langzaam aan een grote jongen aan het worden. Ik zag hem 2 jaar geleden op een mistige zondagmiddag in cafe Hofsteenge optreden samen met Samantha Fish voor hooguit 100 man. Daar moest hij duidelijk de meerdere erkennen in Fish. Jones was vooral vocaal nog niet volgroeid. Toen hij dit jaar voor het Holland International Blues Festival werd vastgelegd, vond ik dat dan ook nogal een risico eerlijk gezegd. Maar Jones kwam zag en overwon, en hoe. Gitaarsolo's, een stuk sterkere stem en een jonge maar zeer professionele band. Hij kon zijn eigen ogen ook niet geloven toen hij die duizenden enthousiaste oude bluesfans uit hun dak zag gaan bij zijn muziek. Hij maakte de ene selfie na de andere om dit aan zijn familie te laten zien. Komend najaar treedt de altijd goedlachse Jones met een compleet eigen band op in o.a. Borger en Grolloo en voor Borger zijn de kaarten reeds lang uitverkocht. Zo snel kan het gaan.

De albums van Jones hebben helaas een stuk minder blues dan de optredens, reden dat ik nog geen enkel album van hem heb aangeschaft. Dit album staat ook weer boordevol prima songs, maar dit is gewoon poprock met een bluesy tintje. Geeft niks en het luistert lekker ontspannen weg, maar zoals bijvoorbeeld ook Kenny Wayne Shepherd zijn albums leuk voor erbij, maar het gaat om het live werk. Ga dan ook niet naar een optreden en dan aan het eind van het concert een CD kopen en die in de auto opzetten, want dan kom je van een koude kermis thuis. En kijk al helemaal niet naar de hoes, want zo bos als hij hier kijkt zo kijkt hij nooit. Laurence Jones lacht altijd en daar heeft hij alle reden toe.