Colin Blunstone - The Light Inside (1998)

Een hoogst merkwaardig produkt, dit Blunstone album. Bij namen als Cozy Powell en Don Airey denk ik toch eerder aan hard-rock dan aan ome Colin.
Ook Don's broer Keith is van de partij en die barst in Seventh Heaven uit in zo'n typiese 20.000 noten per vierkante seconde gitaarsolo. Het is gelukkig maar een korte, maar met die hoeveelheid noten in een normaal tempo gespeeld had ie makkelijk een minuut of 3 kunnen vullen.

Maar gelukkig houden de heren zich voor het grootse gedeelte netjes in en voorzien Colin van keurige begeleiding. Op Knowing You blijkt broer Keith ook heel behoorlijk spaanse gitaar te kunnen spelen ( denk Misty Roses maar dan zonder celli ) en met Nik Kershaw's Send Me Your Broken Hearts krijgen we zowaar zelfs zo'n vintage Blunstone kippenvel nummer voorgeschoteld.

Jammergenoeg klinkt de produktie nogal klinies, je kunt gewoon horen dat Don Airey's hart bij andere muziek ligt. Hij heeft zich keurig professioneel van zijn taak gekweten maar het nivio van Echo Bridge wordt kwa produktie gewoon niet gehaald. Aan de positieve kant van de vergelijking staan hier dan wel weer een heleboel door Colin ( mee-)geschreven songs op waaardoor het voor degenen die hem een warm hart toedragen toch geen foute aanschaf is.

Op die noot: op AmazonUK is de Greatest Hits / The Light Inside op het ogenblik goedkoper dan de 2 schijfjes apart .........

Dit album klinkt mij te veel als een "testosteron rock" album, het heeft ook niet het juiste geluid, dat hier inderdaad nogal "klinisch" is en een beetje doodslaat (hoewel ik ook mensen ken die het allemaal prachtig vinden). De producer was Don Airey en naar verluidt is de drummer Cozy Powell (al staat in mijn cd-boekje Bob Henrit) - de drums klinken in mijn oren dan ook erg lelijk. Ik was dan ook al nooit een fan van Rainbow. Zelfs het aparte van de stem van Blunstone verdwijnt enigszins in al dit geweld.
Alleen Don't let the Darkness Touch You en vooral Knowing You kunnen er voor mij nog mee door.