John Mayall & The Bluesbreakers - John Mayall's Bluesbreakers with Paul Butterfield (1967)

Dit EPtje, trouwens in z'n geheel terug te vinden op de Remastered en DeLuxe versies van A Hard Road, heeft meer curiositeitswaarde dan dat het echt goed is. Jammer dat de heren niet wat later in hun carrière tot deze samenwerking kwamen, dan was er vast meer aandacht aan het repertoire en de opnames besteed.....

Deze EP begint sterk, maar na de eerste twee nummers zakt 'ie flink in. 'Little by Little' is geen echte hoogvlieger, al trekt het piano- en harmonicaspel het nummer uiteindelijk over de streep, maar 'Eagle Eye' is eigenlijk ronduit saai. Vooral 'Ridin' on the L&N' vind ik leuk om eens door Mayall en Butterfield te horen, al kan deze versie niet op tegen die van onze eigen Bintangs.

Amen broeder....... Ik heb zelfs het singletje nog ....

De uitvoering van Nine Below Zero op Live At The Marquee is ook de moeite waard maar die kwam pas 13 jaar later ......

Little By Little is juist de prijspakker voor mij. Dit nummer geschreven door Mel London maar voorgedragen door Junior Wells in 1960, trekt Butterfield volledig naar zich toe.
Het wijkt in bijna niets af van het origineel, maar als ik het refrein beluister ga ik altijd weer voor de bijl.
Jammer dat Butterfield en Mayall het bij dit eenmalige initiatief hebben gelaten. De dampende stijl van Butterfield en de Britse invalshoek van Mayall had wellicht nog tot iets moois kunnen leiden.