Maroon 5 - Red Pill Blues (2017)

Er is nog nooit een band zo ver de diepte in gevallen als Maroon 5.

Ach, wat een onzin. Maroon 5 heeft altijd al pop gemaakt. Het enigste verschil dat ik 'm er echt in hoor is dat ze steeds meer de 'echte' instrumenten achterwege hebben gelaten voor computer producties.

Maroon 5 heeft met 'Red Pill Blues' gewoon weer een prima pop-album afgeleverd. In vergelijking met voorgaande albums valt als eerste op dat, alhoewel veel geluiden uit de computer komen, de overproductie veel minder aanwezig is. De meeste producties zijn vrij subtiel waardoor het album als geheel wel erg lekker wegluistert. Enkel de singles zijn wat meer aangezet, wat overigens ook niet verkeerd hoeft te zijn, met 'Wait' leveren ze namelijk één van hun beste songs af.

Het gehele album valt eigenlijk wel meer in het straatje van de laatste single 'Girls Like You'. Heel subtiel productietje met een catchy hook. Adam heeft voor voldoende variatie in de zanglijnen gezorgd waardoor het geheel interessant blijft. Tracks ademen overall een zelfde sfeer, maar lijken niet op elkaar. Uitschieters zijn er nog meer in de vorm van 'Denim Jacket' en 'Closure'. Maroon 5 met een 12-minuut durende track? Jazeker! Sterker nog, al na de 3e minuut verdwijnt de zang en zet de track zich voort met een Daft Punk-light loopje, met subtiele solo-tjes voor o.a. blazers en keys.

Prima pop-album dat, in tegenstelling tot sommige van hun voorgaande albums, geen zwakke track te bieden heeft.

3,5* (stand-out tracks: 'Closure', 'Denim Jacket' en 'Wait')

Dit is hun zwakste album. De typische sound die ze hadden in hun eerste album is verdwenen door de meer computer producties. Dit album is geen blijver.