Godflesh - Post Self (2017)

Een nieuwe Godflesh is erg goed nieuws! Ik las ergens dat de band meer op zijn oorspronkelijke invloeden gaat inspelen: post-punk en industrial. De metal wordt dus (grotendeels) achterwege gelaten.

Nice. De laatste platen van Godflesh vielen niet tegen.

Het is alsof Godflesh met Decline and Fall en A World Lit Only by Fire zei: ''We kunnen nog steeds knallers à la Streetcleaner pennen'' en met Post Self gaan we weer op avontuur. De band gaf zelf al aan dat ze wat meer richting post-punk en industrial gingen, maar dit is echt een loodzware plaat geworden, daarbij is er overduidelijk een breder palet aan stijlen. Justin Broadrick heeft gruwelijk veel projecten en je hoort daar veel van terug: de track The Cyclic End is de ultieme combinatie tussen de melancholische shoegaze van Jesu en de donderende Godflesh-sound en mijn favoriet op Post Self. De bas van BC Green krijgt de ruimte, de drumcomputerpartijen zijn op de eerste drie tracks ontzettend dansbaar. Broadrick's vocalen zitten flink onder de effecten en de band gaat abstracter te werk. Een fenomenale plaat weer en een voor de hogere regionen van de jaarlijst. Misschien nog wel beter dan A World Lit Only by Fire.

Geweldige plaat. Godflesh heeft me eigenlijk nog nooit teleurgesteld. Vooralsnog vind ik hem iets minder dan de voorganger, maar die vond ik wel heel vet. Desondanks heeft Post-self nog wel groeipotentie,

Eerste drie nummers erop zitten. Klinkt een beetje als een soort zwaardere Killing Joke. Bevalt me zeker wel

Naar het einde toe wordt het steeds meer drone en dat bevalt me toch wel minder. Lekker album, de post-punk invloeden zijn zeker wel fris, maar bij elkaar vind ik het een beetje een bijeengeraapt zooitje geluiden dat nu als album verkocht wordt.

Hele stabiele plaat van de industrial rockers!
Godflesh geeft me altijd een sterke Swans vibe, vooral in de Swans tijdens van greed en filth.