Sam Smith - The Thrill of It All (2017)

Kan niet wachten totdat deze te vinden is in de winkels.

Volgens wikipedia zijn er 10 tracks en 4 bonus. Er mist er hier dus eentje.
Vind de hoes wel echt lelijk. Beetje alienhoofd en dan zo prominent in beeld.

In the Lonely Hour vond ik eigenlijk best wel een leuk album, dus ach.... waarom niet ook eens naar zijn tweede luisteren. Misschien levert zijn coming out een tijd terug wat scherpere randjes op.

Nee dus, het is en blijft behoorlijk gladde soul. Af en toe voelt het zelfs als een trucje. Het leeft niet echt wat mij betreft, dat zou juist bij soul toch wel moeten.

Is het slecht? Valt wel mee, maar ik word hier verder niet warm of koud van, terwijl ik het debuut toch best leuk vond. Ietwat te klef en zijn stem gaat me hier ook een beetje tegenstaan.
Ik hoor nummers die door een ander gezongen misschien wel beter zouden aanslaan. Zo hoor ik Amy Winehouse een nummer als One Last Song wel zingen en dan zou het zomaar kunnen dat ik heel wat meer opveer. Maar ja, dat gaat natuurlijk niet echt gebeuren

Nogmaals: prima plaatje, maar niet helemaal voor mij om er lyrisch over te worden.

Hij was toch al uit de kast voordat z'n debuut uitkwam, of heb ik iets gemist?

Of het ervoor of erna was, weet ik niet precies, maar het was wel rond de release van zijn debuutalbum, veel later zal het niet geweest zijn.

Ik hoor weinig enthousiasme en zelfs best wat negativiteit over deze release, maar ik moet zeggen dat de drie singles mij veel meer doen dan de singles van ITLH. Ja, het is glad, en ja, het hangt aan elkaar van trucjes, ik wil het best toegeven, maar voor mij werkt het eigenlijk erg goed. Hij heeft een prachtige stem die ik op de recente singles echt mooi tot zijn recht vind komen, en de koortjes en dergelijke (op Pray bijvoorbeeld) zitten voor mij precies op de juiste plek. Het voelt voor mij eigenlijk ook net wat oprechter en minder commercieel dan het debuutalbum. Ik draai weinig albums meer dus dit album zal ook aan mij voorbij gaan, maar de singles mag ik dus graag horen!

Je zal wel tot zijn familie behoren dan, die zullen het vast al wel geweten hebben (naar mijn weten was het vrij snel nadat zijn debuut uitkwam...)

Dit is (waarschijnlijk onbedoeld) een best wel domme opmerking ondanks je knipoog.

Aardig album al is het wat zoetjes. De singles zijn best te pruimen, maar Sam's stem heeft de neiging om in de hoogte wat zeikerig te worden. Die jongen heeft het verder aardig voor elkaar, soort mannelijke Adele, waarschijnlijk ook qua album verkopen. Dat doet ie dan wel weer goed.

Leg uit.....

Leg ik de knipoog gelijk maar voor je uit. Slowgaze zegt dat Smith uit de kast was voordat het debuut uitkwam (daar gaat ie vanuit). Volgens mij was dat niet zo, maar kort erna (werd nog breed uitgemeten in de pers, deed verder niks af aan zijn populariteit op dat moment). Ik neem aan dat Smith ongetwijfeld al uit de kast was voor zijn naasten (=familie) en het 'grapje' was dus dat Slowgaze daar (zijn naasten / familie) dan misschien toe behoort omdat ie het al wist. Het grote publiek werd vrij snel na de release op de hoogte gebracht (jammer dat dat blijkbaar nog steeds nodig is maar dat is weer een andere discussie).

Snap jouw opmerking dus niet echt. Maar goed, ik ben benieuwd wat hier dan best wel dom aan zou zijn.

En voor wat betreft dit album had ik gehoopt dat juist die coming out wat scherpere randjes zou opleveren voor dit album, maar dat valt nogal tegen.

Ik ben nog steeds erg benieuwd naar de reden van je opmerking vinylbeleving, want hoe vaak ik het ook herlezen heb: ik vat hem niet

Ga ik wel luisteren dit. Niet helemaal mijn genre, maar zijn Carpool Karaoke was echt heel leuk en hij heeft een fantastische stem.

Kwam er gisteren achter dat Timbaland gewoon achter de knoppen zit bij 'Pray'. Hij houd de drums, voor zijn doen, nog aardig op de achtergrond.

Het beste dat hierover kan worden gezegd is dat het geen kwaad doet bij de koffie - kan ook zo opgezet worden als slurp-soundtrack in de Starbucks, dan hoef je de buurman/-vrouw te horen knagen op de bagel.

Het is terugkerend verschijnsel de in viool gedrenkte, slow-slow ge-TamlaMotow-niseerde nu soul die door moet gaan voor da real thing. Ergens moet er in de muziekproductiehel een soort van big equalizing machine staan die alle nieuwe muziek ontdoet van uitschieters of er nou even een violistisch behang in schuift. Vergelijk je muziek met voedsel, dan is dit pure Olvarit - het gaat zo naar binnen, je hoeft niet te bijten. Er zal ongetwijfeld een doelgroep voor bestaan, maar ik treed even uit. Denk er hard over om zo maar wat Berlijnse stamppot tot me te nemen, voel ik tenminste weer wat weerstand.

was al snel uitgekeken op zijn vorige album maar door zijn Carpool Karaoke met James Corden (leuke aflevering ) toch aan zijn nieuwe album gewaagd. Best leuk maar inderdaad voelt t wel er veilig aan muzikaal gezien. Een paar nummers zijn leuk om te beluisteren maar een heel album lang is me wat teveel.

Ik trek dit echt totaal niet. Wat een beproeving, die constante kopstem in repeatmodus. De eerste single vind ik nog redelijk, maar alles wat daarna komt... ik hoor ook nergens vernieuwing in de songs an sich, alles klinkt even geproduceerd.

Eerste helft verveelde ik me maar van track 10 en 11 kon ik erg genieten

Iets minder gladde productie had fijngeweest maar gelukkig geen autotune. En met elke draaibeurt mooie, zowel stem, teksten als melodieën.

Zijn debuutalbum was toch wel één van de soul/pop verrassingen voor mij. Leuke plaat met goede aanstekelijke songs. Met veel interesse keek ik dan ook naar dit Thrill of it All en het is me bar tegen gevallen. Teveel zwijmelliedjes waar de stem van Sam Smith toch vaak iets te zeikerig op mij over komt. Daarnaast zit er maar weinig variatie in deze plaat om te kunnen blijven boeien. Eigenlijk kunnen alleen Palace en Pray mij echt boeien.

Na 5 jaar vind ik m mooier dan ooit. Beetje bombastisch, maar niet tè.