Morbid Angel - Kingdoms Disdained (2017)

Ben benieuwd. The tracks Piles of little arms en Paradigms Warped (live-versie) klinken als een voortborduring op Gateways. Dat Erik Rutan dit heeft geproduceerd vind ik niet direct een plus-punt. Basdrums klinken nogal tikkerig en onnatuurlijk. Maar we wachten af.

Piles of Little Arms deed nogal saai aan, maar ben benieuwd naar dit schijfje.

Behalve de matige basdrumsound klinkt het niet heel verkeerd. Dieper als op Illud Divinum Insanus konden ze volgens mij ook niet zinken. Ik kan me niet zo veel van die plaat herinneren behalve dat ik hem verschrikkelijk slecht vond.
Dit klinkt allemaal redelijk vertrouwd, net zo goed als Blessed are the Sick of Covenant? nee zeker niet, maar heel erg veel slechter is het nu ook weer niet, het zit technisch allemaal lekker in elkaar, het tempo ligt weer lekker hoog, en Trey weet nog best lekkere death riffjes uit zijn gitaar te toveren. Kortom een lekkere plaat die niet misstaat bij het overige werk van Morbid Angel

Vandaag en gister nog een paar keer geluisterd, en ik begin toch wel aardig enthousiast te worden. Op een bepaalde manier pakt het me wel. Ik mis alleen een beetje de solo's die gaven altijd net wat extra swung aan de Morbid Angel platen en maakte dat ze boven het maaiveld der death metal bands uitstaken. verder gewoon een rag strakke en lekkere Morbid Angel plaat!

Staat er met Declaring New Law (Secret Hell) toch nog een Illud momentje op..

Met Steve Tucker terug op de mic- en bascombinatie keert Morbid Angel terug naar een meer conventioneel deathmetalgeluid. Heel leuk en en vertrouwd allemaal enzo maar het is mij allemaal iets té veilig. Eigenlijk blijf ik enkel bij de les door de losgeslagen solo's van Azagthoth. Voor de rest mag het niet in de schaduw staan van het stilistisch vergelijkbare Formulas Fatal To The Flesh. Eerder in 2017 werd de plaat overigens op voorhand al overbodig gemaakt door Immolations Atonement.
Kingdoms Disdained is best leuk voor erbij want knap en strak gespeeld maar wat mij betreft alleen als je portemonnee niet leeg te krijgen is.

Zo op het eerste gehoor lijkt Kingsoms Disdained een wat onopvallend album maar wie verder kijkt, leert dat het weer volop genieten is van de duivelse fratsen van die Trey Azagthoth. Vreemde harmonieën, dissonante trekken en onaardse solo's in overvloed. Er is er maar één zoals Morbid Angel. Voor wie daar geen genoeg van krijgt, is het baden in bloederige weelde. Experimenteren worden na Illud Divinum Insanus wijselijk achterwege gelaten en wat overblijft, sluit goed aan op het andere materiaal met Steve Tucker voor wie David Vincent opnieuw ingeruild werd. Prima wissel. David Vincent is ondertussen meer een hese cowboy waar Steve Tucker nog lekker onvervalst gromt.

Erg saai allemaal, niet best