Gil Scott-Heron, Brian Jackson and The Midnight Band - The First Minute of a New Day (1975)

Na o.a. Pieces of a Man en Winter in America blijven de meesterwerken zich maar opstapelen bij Gil Scott-Heron. Ook deze is weer om vingers en duimen bij af te likken.
Dit was mijn eerste album van Gil en toendertijd wist ik niet wat ik hoorde. Prachtsongs met een boodschap, zo boeiend gebracht dat het helemaal geen moeite kostte om er in mee te gaan. De teksten kunnen nu misschien wel gedateerd zijn, muzikaal klinkt het nog altijd even fris. Hoogtepunten opnoemen is onbegonnen werk.
Gil (en Brian Jackson) was een ware openbaring en dit album heeft me aangezet om achter de rest van zijn oeuvre te gaan. En dat heeft enkel maar mijn vermoeden van toen bevestigt: Gil Scott-Heron is een genie.

Wow Kemm, je hebt zooo ongelooflijk gelijk! Meesterwerk! 5 punten

Was vrij teleurgesteld in deze plaat. Winter in America is een van de beste platen aller tijden, maar deze raakte me allesbehalve.

Als je binnen Gil Scott-Heron's oeuvre op zoek bent naar een tweede 'Winter In America', kun je de strijd maar beter opgeven. Een vrij uniek document in zijn carrière, dat album. 'The First Minute Of A New Day' is in vele opzichten een hele stijlbreuk met die voorgaande plaat (en de platen daarvoor). Na de ingetogenheid van dat werk, is het wel even schrikken als hier plots alle registers worden opengetrokken. Er wordt een zwaarder geluid aan de dag gelegd met allerlei moeilijk thuis te brengen instrumenten en een extra zanger naast Gil (Victor Brown). Goed te begrijpen dus, dat niet alles evenveel indruk kan maken. Ik kan beide kanten van zijn/hun muziek wel enorm appreciëren (en al die andere kanten ook natuurlijk).
De 2 albums die hierna volgden gaan verder op het elan van deze (de Gorilla-LP's noem ik ze, gezien de covers). Vanaf 'Bridges' krijgen we weer een aantal andere facetten van Gil Scott-Heron te zien. Ik weet niet hoever je zit, maar als ik je een tip mag geven, funkdoc, dan zou je 'Spirits' eens moeten luisteren. Een album uit 1994, na een afwezigheid van 12 jaar, klinkt raar, maar het is een verrassend sterke terugkeer die weer moeiteloos aansluit bij zijn beste werk. Na 'Winter In America' ook de meest jazzy effort van hem.

Waarom staat Midnight Band niet op de titel, maar wel huge op de cover?

Omdat het de naam is van de band die hierop meespeelt. Maar het mag inderdaad mee in de titel, ik pas het even aan!