James Horner - Deep Impact (1998)

Blij verrast door dit onopvallende werkje van Horner. Onlangs eens meegegrist uit de koopjesbakken met als enige herinnering eraan 'ik meende het jaren geleden wel mooi te vinden klinken in de film', maar geen spijt van gehad.

Uiteraard van begin tot eind tjokvol Hornerisms (typischer Horner lijkt haast niet te kunnen) en nergens doet hij echt iets herdenkwaardigs, maar aan de andere kant is er ook weer een perfect uitgebalanceerd gebruik van de thema's en een aangename, voortkabbelende sfeer. Niets bijzonders, nergens speciaal, maar gewoon 'mooi.' 3.5*

De eerste Horner die ik ooit kocht. Het is voor mij nog steeds een van zijn beste. Waar Apollo 13 vooral heroische koper elementen laat horen is die stijl in Deep Impact terug te vinden, maar tragischer en meer subtiel en intiemer. Door de score heen zorgt dit voor zeer veel ontroering. Een thema hiervan werd later een thema voor Bicenntennial Man. Nog meer dan bij vele andere Horner's voelen de lange score stukken aan als passages vol meeslependheid als Our Best Hope.... Gebruikt tijdens de reis naar de komeet, om deze te vernietigen. De opbouw is ingenieus en is overeenkomend met de beelden in de film voor mij het hoogtepunt uit diens carriere. De details in orchestraties, de subtiliteit van het orkest, het ritme wat er steeds meer inkomt, doch continu vanaf diens start al spannend is... Als er 1 stuk score eens degelijk live gespeeld zou moeten worden in concert is het zonder twijfel dit. 5 sterren

Nu maar hopen dat deze score een diepe impact zal hebben op het leven van bregt ...

Toch niet echt helemaal.

Beetje zelfde gevoel als Bob, niet echt een heel originele score, maar ok, dat moeten we uiteindelijk ook niet echt verwachten. Tis wel een heel anagename om te beluisteren, met veel mooie stukken die we gewend zijn van Horner. Piano in het hoofdthema, dwarrelend doorheen de score, zoals Spitfire Grill. Actiemuziek die sterk doet denken aan het zinkende werk van een jaar ervoor.

Laatste track is zeker en vast beste van de hele score, samen met het koor komen de thema's samen tot een hoogtepunt, zonder echt helemaal uit te barsten. Horner houdt zich eigenlijk redelijk in, als in subtiel, zoals neo al aangaf.

Natuurlijk is de score wat dramatisch, maar er zit 1 moment in de film wat gewoonweg slecht van muziek is voorzien. Namelijk het moment waarop journaliste Jenny achter haar computer als buitenstaander ontdekt wat er staat te gebeuren. Horner schreef een compositie die zo groots en ubermeeslepend is, wat deze revelatie teveel dramatische impact meegeeft. Een wat subtielere aanpak had hier wel gewerkt. In het verdere verloop van de film was het geen probleem. Een groot gemis op de score cd zijn de piano stukken waar een subtiel gevoel orkestraal apocalyptisch laagje soms overgeen wordt gelegd.

wederom een ripoff uit eigen werk. Was Ransom al opgebouwd uit de actie-tracks van Clear and present danger, het thema van het Harrison Ford vehicel is regelrecht als thema voor Deep Impact gejat. Het wordt vervelend met Horner...

En dan weet je nog lang niet alles wat hij hergebruikt. Neem die zachte piano noten in Deep Impact; die keren in Bicentennial Man ook terug.... Heb er weinig problemen mee.