Gil Scott-Heron & Brian Jackson - 1980 (1980)

Grappig dat een album dat zo heet toch zo tijdloos kan zijn, en dan heb ik het vooral over de teksten.

Ik vind het een twijfel geval.
Het is zeker een groovy plaat en daar ben ik over het algemeen best gevoelig voor. Moving Target van Gil solo vind ik bijvoorbeeld zeer geslaagd. Het heeft misschien niet de diepgang van de klassiekers, maar het is gewoon erg lekker.
Op deze 1980 geldt hetzelfde voor nummers als Willing, Push comes to shove en Shah Mot. 1980 is wel oké, maar de overige nummers klinken mij helaas wat saai en automatische piloot achtig.
Die geweldige funky hoes doet me alleen maar meer twijfelen, maar vooralsnog wordt dit geen aankoop.

Uiteraard is de plaat later gewoon toegevoegd aan de collectie.