The Deep Dark Woods - Yarrow (2017)

Herfst, jaargetijde van veel wind, regen en vallende bladeren. Tevens de ideale periode voor het uitbrengen van een nieuw album van de Canadese groep The Deep Dark Woods.

Ook in de opener Fallen Leaves vallen de bladeren in grote hoeveelheden, getuige de regel “And the thousands and thousands of fallen leaves”. Naar deze regel verwijst ook de titel van het album, Yarrow (duizendblad). Fallen Leaves is een lied over een treurende man, die zijn grote liefde verliest.

Frontman Ryan Boldt schrijft vaak over de minder prettige kant van het leven, regelmatig gaan ze over de dood. Op eerdere albums kwamen al titels voor als The Gallows en Hang Me Oh Hang Me. Het thema dood komt ook voor in het fictieve, ruim acht minuten durende The Birds Will Stop Their Singing, waarin iemand in koelen bloede wordt vermoord.

Wel echt gebeurd is Deep Flooding Waters. In juni 2013 was Boldt drie dagen gestrand in een hotel in Canmore vanwege een overstroming in dat gebied. Tijdens die drie dagen schreef hij het nummer.

Up on the Mountaintop herinnert me aan de begintijd van Fairport Convention. Niet zo vreemd die invloed, want Boldt is een groot liefhebber van de groep, bovendien stond hij in mei nog samen met Richard Thompson op het podium. Overigens werd de groep in het verleden regelmatig vergeleken met The Band.

Een heel fraaie toevoeging aan de liedjes is de tweede stem van Kacy Lee Anderson, die een mooi tegenwicht vormt voor de treurige stem van Boldt. Na alle droefenis gloort er gelukkig de nodige hoop in afsluiter The Winter Has Passed :

“The winter it has passed, and the summer’s come at last
The branches they are tender, it's putting forth it's leaves.
A new day has come, the morning light has shone
The birds they are glad, they're singing in the trees.”

Yarrow is een ideale plaat om de lange avonden in de herfst en de winter door te komen.

The Deep Dark Woods - Fallen Leaves - YouTube

Album Premiere: The Deep Dark Woods, 'Yarrow' - allmusic.com

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Deep Dark Woods - Yarrow - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Bij de bandnaam The Deep Dark Woods denk je waarschijnlijk niet direct aan lichtvoetige en zonnige deuntjes en die hoor je dan ook niet op Yarrow, al weer de zesde plaat van de band uit Saskatoon, Saskatchewan, Canada.

Ik ken de Canadese band zelf vooral van hun eerste platen, maar Yarrow is een bijzonder aangename nieuwe kennismaking met de muziek van The Deep Dark Woods.

De stemmige herfstklanken op Yarrow citeren nadrukkelijk uit folk- en countryrock uit het verre verleden, maar The Deep Dark Woods voegt ook meer recente en eigen invloeden toe aan de invloeden uit het verleden.

Deze invloeden uit het verleden zijn overigens diverser dan bij de meeste andere bands in het genre, want The Deep Dark Woods eert op Yarrow zowel de Britse folkrock als de Amerikaanse folkrock en countryrock. De nieuwe plaat van de Canadese band raakt hier en daar aan de muziek van The Byrds, The Band en Gram Parsons, maar heeft ook heel veel raakvlakken met die van de Britse folkrock helden The Fairport Convention.

Het is knap hoe al deze invloeden op Yarrow worden gecombineerd met het eigen gezicht van The Deep Dark Woods. Op Yarrow komt dit eigen gezicht vooral van voorman Ryan Boldt, die op de plaat vrijwel alle touwtjes in handen heeft. Boldt laat zich op Yarrow overigens wel bijstaan door stadgenoten Kacy Anderson en Clayton Linthicum, beter bekend als Kacy & Clayton en dat blijkt een verstandige keuze.

Met name de vocalen van Kacy Anderson, die is voorzien van een stem die zo lijkt weggelopen uit de hoogtijdagen van de Britse folk uit de jaren 70, speelt een belangrijke rol op Yarrow. De stem van Kacy Clayton past prachtig bij de donkere stem van Ryan Boldt en voorziet de donkere muziek van The Deep Dark Woods van meerdere lagen en van enige kleur.

Zeker wanneer The Deep Dark Woods wat buiten de vaste kaders van de folkrock en countryrock kleurt, heeft Yarrow wel wat raakvlakken met de muziek van Nick Cave, maar minstens even vaak begeeft de Canadese band zich op het terrein dat tot dusver vooral door The Handsome Family werd ontgonnen.

Vanwege de stemmige klanken en de vele echo’s uit het verleden, slaat Yarrow van The Deep Dark Woods zich op de eerste herfstdagen van het jaar als een warme deken om je heen, maar de plaat weet toch ook steeds weer te verrassen met subtiele uitstapjes buiten de gebaande paden of richting omliggende genres.

Zeker wanneer Ryan Boldt zich laat inspireren door de bijzondere muziek van The Handsome Family, voorziet The Deep Dark Woods de herfstdagen van wat extra donkere wolken, maar luister goed naar de plaat en je hoort allerlei accenten die de zon toch weer voorzichtig doen schijnen, bijvoorbeeld in het fraaie gitaarwerk op de plaat of in de prachtige heldere stem van Kacy Clayton.

Yarrow ontwikkelt zich hierdoor snel van een warme deken voor donkere herfstdagen tot een fascinerende plaat vol schoonheid en diepgang. Er verschijnen momenteel stapels soundtracks voor de donkere dagen die komen gaan, maar dit is als je het mij vraagt een van de mooiste. Erwin Zijleman

Ik volg de Deep Dark Woods al sinds het begin. Hun eerste album was een typisch beginnersplaatje. De tweede (Hang me, oh hang me) was bijzonder fraai, net zoals The Place I Left Behind. Winter Hours daarentegen heeft wel een mooi geluid, maar van de composities blijft bij mij helaas niets 'hangen'.

Omdat hun laatste (Jubilee) echt ondermaats was, verwachtte ik niets meer van onze Canadese houthakkers (ze dragen live écht baarden en houthakkershemden!).

Ik heb deze nieuwe worp nu al enkele malen beluisterd en ben er zeer over te spreken. Met name de stem van Kacy Clayton zorgt er voor dat Ryan's stem niet al te klaaglijk wordt.

The Deep Dark Woods zijn allang niet meer te vergelijken met de band ten tijde van finest hours Winter Hours en The Place I Left Behind. Toen nog triestige country, roots en 'neilyoungmuziek', nu steeds meer sixtiespop van een wat al te eenvormig kaliber met eigenlijk alleen nog zanger/gitarist Ryan Boldt als overgeblevene van weleer.

Onlangs heb ik me live stierlijk verveeld tijdens hun huidige tour, waar veel van deze nummers ook de revue passeerden. De band leek wel in slaapstand te staan, bijna alles op hetzelfde tempo en die jingle-jangle-Byrds-invloeden mochten echt wel diverser. In feite leent de muziek zich ook veel beter voor akoestische dan elektrische gitaren. Clayton Linthicum is daarnaast best een goede muzikant, maar hij kopieert werkelijk alles van Richard Thompson en Clarence White. Op plaat is het geluid weliswaar veelzijdiger, al vind ik Yarrow net als Jubilee toch aan de eenzijdige en ongeïnspireerde kant. Ik vrees dat ik stilaan afhaak voor wat betreft The Deep Dark Woods.

Ik heb een kaartje voor zondag...

Dit is het derde album van de Canadese houthakkers dat ik bezit en opnieuw een meer dan prachtig werk. Een prachtige combinatie van americana, west coast sound en onvervalste Engelse folk.
Ryan Boldt als bandleider, die alle songs heeft geschreven en de rest van de groep die zorgt voor subtiele begeleiding. Zangeres Kacy Lee Anderson zorgt ervoor dat de Engelse folk ook aan bod komt, haar zang die bepaalde echo's laat horen van onder andere Fairport Convention.
Verder komen allerlei connecties naar boven, the Byrds, Johnny Cash, Flying Burrito Brothers, zelfs Nick Cave. Het wordt nergens echt vrolijk, je waant je soms in een diep, donker woud, wat dat betreft heeft de groep een prima naam gekozen. Ook echt Canadees. En dan ook nog in de herfst, als de bladeren vallen, de takjes knirspen onder je zolen, eikels, kastanjes, dennenapppels uit de bomen vallen. Het seizoen om te mijmeren, je sterfelijkheid te overdenken, je leven in het natuurlijke perspectief te zien. En daarbij is 'the deep dark wood' een waardevolle begeleider, bijna een coach die je toch weer een stapje verder probeert te brengen.
Mooie sfeervolle plaat, laat maar komen die herfst !

Inderdaad een lekkere plaat voor als de bladeren beginnen te kleuren. Wat mij betreft een tikkie minder dan mijn favorieten: Hang Me Oh Hang Me, The Place I Left Behind en vooral Changing Faces.

En ook fijn is dat de invloed van de Engelse folk (in de variant van Fairport Convention) nadrukkelijk aanwezig is, zoals in Up on the Mountaintop. Voegt toch weer wat aparts toe aan de muziek van deze Canadese houthakkers.