Laura Veirs - Saltbreakers (2007)

Ik kijk heel erg uit naar dit album.
Haar vorige album is na zeer veel draaibeurten nog steeds heel erg goed...

Net in bezit, helaas niet in de mogelijkheid om haar optreden in Ekko (Utrecht) te bezoeken.
Klinkt vernieuwend, iets meer pop en electronic invloeden, zeker niet verkeerd. Veel luisteren, dan zal hij waarschijnlijk net zoals de vorige albums van haar een topper worden.

1e helft van het album is zeer goed. 2e helft is nog niet blijven hangen bij me.
Maar kan nog gebeuren..... Nog vaak draaien de komende dagen, dat zeker.

Veel gedraaid afgelopen dagen en waardeer de intimiteit van de nummers afgewisseld met wat meer stevige nummers. Gaat soms richting Kings of Convenience...
Als geheel is het album een erg mooie compilatie en blijft ook als geheel goed hangen (niet dat er een paar nummers bijblijven, maar eerder het hele album)

Hele goede plaat gewoon. Echter in het geweld van de laatste tijd (Neil Young, Zita Swoon's meesterwerk, aantrekkelijke CocoRosie) sneeuwt laura een beetje onder. Daarom "slechts" 3,5*
Maar ik weet zeker dat deze plaat nog wel en paar jaar meekan.

Een paar nummers onderweg ben ik enthousiast en benieuwd naar meer. Klinkt zeer verzorgd allemaal.

Laura heeft zo'n aangename stem, bij het horen van het duet met the Decemberists val ik half in zwijm zodra haar stem vertoont. Maar dit album stelt me (na year of the meteors) alweer teleur. 't allemaal te licht, te veel bliepjes en handengeklap maken de liedjes wat te vrolijk. Ik denk dat een folkier, melodie gerichtere aanpak haar veel beter zou staan. Of gewoon betere songs schrijven.

Ik vind Nightingale erg mooi. Naar aanleiding daarvan meer van deze dame opgezocht, maar na zo'n 25 nummers geluisterd te hebben van verschillende albums blijkt dat ik er werkelijk geeneen leuk vind.. Heel erg vreemd.

Laur Veirs is een a -typische singer songwriter uit Seattle. Dit zesde album gaat muzikaal weer verder dan de voorganger, die duidelijk wat afstand nam van 'carbon glacier'. Was dat album ergens nog wel experimenteel, daarna veranderde Laura muzikaal de koers wat meer richting folk/indie pop. Dat betekende een wat toegankelijker geluid.
Zoals ik al schreef is Laura Veirs een wat a-typische singer-songwriter. Ze maakt zich niet echt druk om haar uiterlijk en de teksten zijn alles behalve zoetige dagboek epistels.
Laura Veirs is afgestudeerd als geoloog en houdt ervan om veel meer intellectueel gerichte teksten te schrijven dan sentimentele. Ook veel natuur gerichte, niet vreemd voor een geologe.
Hoewel ze hier toch op dit album een relatiebreuk verwerkt merk je dat eigenlijk niet in de muziek.
Dit album is een meer gepolijst en een voller klinkend album. Laura Veirs’ geluid is een vruchtbare mix van slim gearrangeerde akoestische muziek en indiepop. Ze is niet bang om een meezingrefrein te kiezen om dit te contrasteren met momenten van eenzame reflectie. ‘Don’t Lose Yourself’ heeft gitaren en vreemde toetsen in een duet; ‘To The Country’ is daarentegen een meditatieve, serene verkenning, met een Sufjan-achtige achtergrond zangbegeleiding. De gevarieerdheid van het songschrijven gaat verder met het etherische ‘Cast A Hook’ en de plechtigheid van ‘Drink Deep’.
Dus ook op dit album weer veel afwisseling en creativiteit.
Laura Veirs’ stem heeft een opvallend zelfvertrouwen, ze is daarin gegroeid: de teksten zijn helder, niet gehaast – ze worden met opzet bijna verkondigd. Door de zorgeloze kwetsbaarheid te vermijden die zo geliefd is bij veel vrouwelijke artiesten, laat Laura Veirs haar opmerkelijke zang en sierlijk taalgebruik schitteren. Saltbreakers is een verrassend album.