The Lionheart Brothers - White Angel Black Apple (2003)

Aardige Noorse band, die wat shoegazerigs in zich heeft. Denk aan een Ride bv. Helaas missen ze hier nog een beetje de overtuigingskracht en wat venijn, maar de nieuwe plaat schijnt dat wel te hebben, dus ik ben daar wel benieuwd naar.

Inderdaad een aardige plaat. De plaat is in 2005 nogmaals uitgebracht bij Munich Records inclusief 4 extra nummers. Ik zal dit even corrigeren. De 2003 release is trouwens volgens mij bij Sallyforth uitgebracht (maar dat terzijde).

Rond 1998 begonnen Audun Storset en Marcus Forsgen met zijn tweeën in het Noorse Trondheim een beetje te pingelen. In de jaren die volgden kwamen en vetrokken er weer tal van bandleden, het tweetal bleef echter stug door musiceren. Daarom zien de heren de Heavenly Dictated ep uit 1999 ook als een valse start en hebben ze het liever over de plaat White Angel Black Apple als het ware debuut. Uitgebracht in Scandinavië (via het Nederlandse Sally Forth) in 2003 staat het bol van de referenties. Het ene moment doet het denken aan Yo La Tengo of Sonic Youth en dan weer aan Grandaddy, The Stone Roses en zelfs The Beach Boys. Waarbij wel gezegd moet worden dat het over grotendeel met één voet op de rem en de blik op de vieze mat onder hen wordt gespeeld. Tel daarbij op dat het gitaargeluid in elk nummer hetzelfde overkomt en de spanningsbogen nergens wezenlijk verschillen en je weet welk spook op de loer ligt… Die van de monotonie dus… Met zijn blauwe oog… De klootzak… Het laatste nummer, een zeven minuut durende battleship getiteld: Horse Transform Unicorn, springt daar dan weer magistraal bovenuit!