Belle and Sebastian - How to Solve Our Human Problems [Pt. 2] (2018)

I'll Be Your Pilot klinkt weer vertrouwd. Minder elektronisch dan voorganger We Were Beautiful, maar wel met een wonderschone melodielijn.

Inmiddels is ook The Same Star als single verschenen. Fijne vocals van Sarah Martin met bombastisch refrein. Nog drie te gaan!

En de EP serie gaat verder met deel twee.

Show Me the Sun is toch een stuk steviger dan we van de band gewend zijn. Steviger als in een vollere productie, scheller gitaargeluid en het lieflijke is er een beetje vanaf. Meer pop. En ondanks dat toch best boeiend en dat terwijl het 'nanana' eigenlijk best iets irritants heeft.

Maar dan volgt The Same Star en keert het lieve geluid terug met Sarah Martin in de hoofdrol. Een beetje schwung met soulinvloeden maakt het best een aangenaam nummer.

I'll Be Your Pilot is een beetje B&S op de automatische piloot. De dromerige zang van Stuart klinkt wel oud en vertrouwd. Gewoon een mooi liedje zoals ze er zoveel hebben geschreven. Misschien is dat ook wel een beetje het probleem met de band. Ze verrassen niet echt meer, maar het blijft wel aangenaam. Het begint dan ook steeds lastiger te worden om het allemaal te onderscheiden. De impact van het vroege werk blijft sterk hangen, de latere nummers een stuk minder terwijl ze echt zo beroerd niet zijn. Maar ja.... iets met automatische piloot of zo. Hoe dan ook: ondanks alles een lekker nummer.

Cornflakes doet z'n naam eer aan. Beetje bubblegum B&S, alsof de latere versie van Arcade Fire zich ermee heeft lopen bemoeien. Maar au die zang van Stevie Jackson is toch echt tegen het randje.

A Plague on All Other Boys is old school B&S en zo hoor ik ze toch wel graag. Ze kunnen het dus echt nog wel. Het is alleen niet genoeg om deze EP naar heel grote hoogtes te stuwen, maar dit mag absoluut het hoogtepunt genoemd worden. Heerlijk!

Het lijkt wel of iedereen in de band op deze EP serie heeft mogen losgaan. We doen eens gek en waar we zin in hebben. Dat valt te prijzen, maar daardoor is het allemaal wel wat chaotisch. Op een prettige manier wel, maar ik kom er zo niet echt goed in. Wel iets beter dan part one, maar in sterren kan ik dat net (nog) niet tot uitdrukking brengen.

In de meest recente OOR staat een interview met Stuart en Sarah over de totstandkoming van deze EP's. In tegenstelling tot Girls In Peace Time was er geen producer en was er dus niet één verantwoordelijke. Sarah gaf toe dit een moeizaam proces te vinden (als dobberen in de zee zonder land in zicht). Het resultaat is 15 totaal verschillende songs, maar de hand van een producer mist toch wel, zeker na het uitmuntende Eurodance-album 'Girls in Peace Time'. Maar dat laatste is een persoonlijke mening

Het hoogtepunt moet nog komen: 'Everything Is Now, Pt. Two' schijnt een van de meest duistere (en aangrijpende) nummers te zijn in het oeuvre.

Wat een lelijke albumhoes zeg. Denk telkens dat het een of andere reclamebanner is als ik MuMe open.

Vriend en vijand zal het erover eens zijn dat er van innovatieve muzikaliteit vrijwel geen sprake meer is bij de Belle & Sebastian’s. Helaas is het songmateriaal ook op deze tweede “EP” zeer vlak en weinig verassend te noemen. Enkel “A Plague On All Other Boys” komt in de buurt van hoe ik de band het liefst hoor. Nochtans ben ik benieuwd naar het derde deel. Ik mis gewoon net die éne tijdloze popsong die blijft beklijven.

..en ik wéét dat ze het nog kunnen.

Was ik al tevreden met Part 1, die gemoedstoestand blijft in stand nu ik Part 2 meerdere keren beluisterd heb, Opnieuw heel verschillende songs, met veel jaren 60 invloeden, waarvan ik er vier van de vijf prima vind werken. Als ik 'Cornflakes' weg streep, dan blijven er vier songs over waar Belle & Sebastian heel verschillende kanten van zichzelf laat zien. Alleen al door de wisseling van leadzang en zeer prominent meezingen, verandert de band al veel aan haar geluid, maar ook door te werken met veel dynamiek tussen de songs. Niet alles is zacht en zweverig, wat ik toch doorgaans associeer met B&S. Af en toe bijt de band door en toont aan op een B&S manier te kunnen rocken. Tegelijkertijd is de mix van de muziek breed gemaakt, zodat er echt ruimte is voor ieder instrument om een aparte plek te hebben die fraai onderscheid maakt.

Sarah Martin steelt toch weer een hoofdrol in het door haar gezongen 'The Same Star'. Een verrassend scheurende gitaarsolo die wordt overgenomen door een trompet? Waarom niet. Het klinkt echt prima. Een tweede hoogtepunt is 'A Plague On Other Boys'. Hier laat de band zich van een meer dan prima kant zien. Alsof de band Scott Walker als voorbeeld neemt en vervolgens alle bombast die Walker kenmerkt wegstript en toch alle kracht die bijvoorbeeld een 'Jackie' uitstraalt, volkomen overeind laat.

Ach, een plaat die begint met een soort intro als van The Offsprings 'Self Esteem' en dan een heel stevig 'Show Me The Sun' in zet, met zweverig tussenstuk en al, kan al bijna niet meer stuk, En dat blijkt. Een prima vervolg, dat mij heel benieuwd maakt naar deel 3.

2/3 van het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Aangename luisterpop, part 2. Misschien nog net iets fijner dan de eerste. Het zal altijd weer net die popliedjes plus. Nu de trilogie maar even afluisteren