Sharon Jones & The Dap-Kings - Soul of a Woman (2017)

Postuum of gewoon de laatste van Sharon Jones..... wat maakt het uit. Sharon is niet meer en dat is een groot verlies blijkt wel weer als we Soul of a Woman horen, want soul had ze.

De emotie spat ervan af en dat is natuurlijk ook niet zo raar als je beseft hoe het Jones vergaan is. De afschuwelijke ziekte aanvankelijk overwinnen en de nieuwe strijd moeten aangaan en het uiteindelijk toch verliezen. Dat hakt er in. Het lijkt of ze haar hele ziel en zaligheid in deze opnames heeft gelegd.
Maar goed, eigenlijk deed ze dat altijd al.

Prachtmens. Prachtmuziek. Mooi slotstuk.

Ik neem aan (ook een beetje obv de 3 songs die ik al hoorde) dat de ziekte en dood ook wel een thema zijn in het album?

Bij deze nomineer ik Girl! (You Got to Forgive Him) voor de nieuwe Bondfilm.

Aangezien mijn invloed niet zo ver reikt nomineer ik "Searching for a new day" voor mijn eigen speellijstje de komende weken. Jammer dat die trompet niet nog een minuutje door ging aan het eind.

Call on God is een bijzondere afsluiter. Van haar repertoire.. Met een korte lach aan het eind. Slik.

Prachtplaat!

De eerste indruk is zeker positief, vlug in huis halen dus maar!

Ik verwachtte "meer van het zelfde", maar na 3x luisteren ben ik ook om. Dat was ik na de 2e keer al wat betreft de nummers in het midden waarbij wat gas terug wordt genomen ("Just Give Me Your Time" en "Come and Be a Winner" en "Pass me by") en het aanstekelijke, overtreffend retro klinkende, "Rumors". "Searching for a new day" was dus al liefde op het eerste gehoor. En na nog een draaibeurt vallen de overige nummers ook op hun plek.

Wrang dat deze fijne zangeres er niet meer is, maar ze heeft een mooi laatste werk nagelaten wat zeker niet onder doet voor haar eerdere platen.

Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar het verhaal er achter? Is het opgenomen als volgend album, of is het een samenstelling door haar productieteam van diverse los opgenomen tracks de laatste jaren, zoals wel vaker bij postume albums?

Monumentaal laatste album van SJTDK en opgenomen toen ze al ziek was. Dus niks een bij elkaar geraapt zooitje nummers, zoals major maatschappijen nog een slag slaan uit het overlijden van de artiest in kwestie. Op dat soort praktijken zul je Daptone nooit betrappen. Haar legacy is nu al verplichte kost. En alhoewel Sharon Jones en Charles Bradley het label achterlaten met een grote leegte, blijft Daptone nog steeds één van de meest authentieke labels. Met een onschatbare dank aan de twee vertrokken boegbeelden.

Wat een juweeltje tot slot van Sharon Jones en haar geweldige band. Opgenomen tussen optredens en filmopnamen door, terwijl ze alweer ziek was. Wat een heldin!
Wat opvalt is dat er voor dit emotionele afscheidsalbum nog meer gekozen is dan anders voor een mix van snelle en vooral langzame songs. Het begint met name sneller en eindigt slow en spiritueel. Ik vond de funky Sharon altijd net nog wat beter dan de soulsongs van haar, maar niet op dit album. De songs zijn Van (zeer) hoog niveau en worden fantastisch en intens gebracht. De laatste plaat is gelijk haar beste plaat geworden.

Ik sprak Sharon Jones nog na haar laatste concert in Paradiso en kreeg 3 kussen en een 'hug' toen ik zei dat ik zo blij was dat ze hersteld was. En toen kwam de rotziekte terug. Dit prachtmens heeft gelukkig nog haar mooie muzikale erfenis. Bijzonder dat Soul of a Woman er nog bij is gekomen.

Dat van de emotie die ervan afspat heb je mooi gezegd. Alleen voer je volgens mij geen strijd tegen deze ziekte. Dat is een misverstand. Je overleeft het of niet.

Indrukwekkend in meerdere opzichten.

Postuum is een album bij voorbaat al speciaal; maar Sharon Jones heeft net als een aantal postume voorgangers van de laatste jaren een zwanenzang van hoog niveau nagelaten. Groot gemis deze dame.
Zelf vind ik de energieke nummers zoals 'Matter of Time' het leukst van haar, maar dat dit album wat meer ingetogen is misschien wel perfect passend.

Deze week is de lp binnen gekomen en vanmiddag kon ik 'm voor het eerst rustig luisteren.
Wat een genot. Zoals ik eerder aangaf ben ik wel blij met de iets tragere nummers en de variatie die het album daarmee met zich meebrengt. Just Give Me Your Time, Come and Be a Winner en Rumors vind ik zeer lekker blokje op deze plaat! Ook verfrissend tussen de andere albums.

Wellicht dat dit wel mijn favoriet van Sharon wordt. Tijd zal het uitwijzen. Sowieso een top 5 plaat van 2017, en dat had ik totaal niet verwacht toen ik kort geleden las over deze nieuwe release.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sharon Jones & The Dap-Kings - Soul Of A Woman - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Iets meer dan een jaar geleden overleed soulzangeres Sharon Jones.

Sharon Jones was een laatbloeier. Ze maakte weliswaar vanaf hele jonge leeftijd muziek, maar het succes kwam pas toen ze aan het begin van het huidige millennium opdook met haar band The Dap-Kings, overigens ook het geheim achter Back To Black van Amy Winehouse.

Sharon Jones en haar band maakten direct indruk met dampende retro soul en stonden in de jaren die volgden niet alleen garant voor een aantal uitstekende platen, maar ook voor geweldige optredens die voorgoed in het geheugen zijn gegrift.

In 2013 werd voor het eerst kanker geconstateerd bij Sharon Jones. Na een aantal zware operaties en behandelingen leek de soulzangeres hersteld, maar helaas kwam de ziekte terug en dit keer werd het Sharon Jones fataal. Een jaar geleden overleed ze, op slechts 60-jarige leeftijd.

De vocalen voor een laatste album stonden toen gelukkig al op de band en dit album verscheen vorige week; precies een jaar na haar dood. Soul Of A Woman is hierdoor een eerbetoon aan Sharon Jones, maar het is ook een hele goede soulplaat.

Soul Of A Woman ziet er uit als een oude soulplaat en klinkt ook zo. Wanneer The Dap-Kings beginnen te spelen wordt je onmiddellijk teruggeworpen naar de hoogtijdagen van de soulmuziek. De band zet een moddervet geluid neer vol blazers, maar The Dap-Kings kunnen ook prachtig ingetogen spelen en verleiden met subtiele gitaarlijnen.

Alles dat de band speelt staat volledig in dienst van de zang van Sharon Jones, die ook op Soul Of A Woman weer de sterren van de hemel zingt. Sharon Jones was tijdens de opnames van haar laatste plaat al ernstig ziek, maar haar zang straalt op Soul Of A Woman alleen maar kracht en energie uit.

Soul Of A Woman is hierdoor, in tegenstelling tot een aantal andere platen van muzikanten die het einde zagen naderen, geen plaat van een aangekondigde dood. Sharon Jones en The Dap-Kings vieren op Soul Of A Woman het leven en maken er nog één keer een feestje van.

Dat levert flink wat dampende soulmuziek op, maar de Amerikaanse soulzangeres en haar band nemen op het tweede deel van de plaat ook flink gas terug en schuwen hier en daar een vleugje jazz niet in een geluid dat is verrijkt met orgels en strijkers.

Sharon Jones legde op al haar platen haar ziel en zaligheid in haar zang en doet dat ook dit keer. Dat hoor je natuurlijk in de uptempo songs op de plaat, waarin de zangeres uit Brooklyn stevig aan de bak moet, maar je hoort het misschien nog wel beter in de wat meer ingetogen songs, waarin Sharon Jones garant staat voor kippenvel. Het is een nieuwe kant van Sharon Jones en ook in deze wat meer ingetogen songs met een vleugje gospel imponeert ze makkelijk.

Haar sympathieke label Daptone Records, dat eerder dit jaar ook nog Sharon Jones’ collega laatbloeier Charles Bradley verloor, heeft van de laatste release van Sharon Jones en haar Dap-Kings een hele mooie release gemaakt. Het is een release die nogmaals onderstreept hoe zeer we Sharon Jones gaan missen. Erwin Zijleman

Het tragische verhaal omtrent Sharon Jones mag bekend zijn. Helaas is deze fantastische zangeres niet meer onder ons. Gelukkig hebben we nog wel haar muziek om ons aan haar te laten herinneren. Met dus ook nog een recent album. Een album vol met songs die ze nog op nam met de Dap Kings. Ook ten tijde van haar ziekte.

Die persoonlijke gebeurtenissen hoor je terug op het album. Daar waar het qua sound heel herkenbaar Sharon Jones & the Dap Kings is, is het qua lading en vooral ook qua zang gevoelsmatig een stuk intenser. Nummer de opener Matter of Time, waar de drive van de drums en blazers echt enorm is. Sharon zelf zingt uiterst krachtig en dat komt ook nog eens prachtig samen met de backings.
Sail On dan. Een song met een vrachtwagenlading aan energie. Een fantastische gedrevenheid in dit nummer. Retestrak in de instrumentatie en vol beleving in de zang.
Het prachtig gezongen Just Give Me Your Time horen we daarna. Sharon legt een bepaald soort urgentie in de zang die je helemaal het nummer in trekt. Prachtige song.
Op Come and Be a Winner komen de speelsheid en de intensiteit prachtig in gevecht met elkaar. Intense zang en speelse blazers. Zoals we dat kennen van dit collectief.
Rumors heeft een erg fijne en strakke instrumentatie zoals the Dap Kings dat al jaren kunnen. Ook cool is die meerstemmigheid, waar de rest lekker door swingt.
Pass Me By heeft de nodige emotie. Niet alleen in de zang, maar zeker ook in de teksten. Die boodschap komt wel binnen zeg. Dat trekken ze door met Searching for a New Day. Een nummer dat sterk, maar ook zo kwetsbaar tegelijkertijd is. Dat is hoe ik dit licht swingende nummer ervaar.
These Tears is een soulballad pur sang. Bedeesd en gevoelig gebracht, met daarna het prachtige en sfeervolle When I Saw Your Face. Vocaal trekt Sharon Jones hier alles uit de kast, net als dat met de sfeersetting gebeurd.
Girl kent ook zijn vocale uitspattingen. Sharon lijkt al haar hebben en houden in deze nummers gestoken te hebben. Met als afsluiter Call On God. Een laatste terugtocht naar de gospel, daar waar het allemaal mee begon voor haar. Emotioneel gezongen. Een emotioneel einde van een emotioneel album.

Na enkele keren beluisteren lijken het plots allemaal klassieke soulnummers die je kent uit de jaren zeventig. Griezelig mooi.

Zal het optreden van Sharon Jones, the Dap Kings en Charles Bradley bij North Sea Jazz nooit meer vergeten. Wat een explosie van passie en soul was dat.
Na afloop Charles nog persoonlijk mogen zien/spreken. Wat een gemis.

Maar wat is onder andere deze plaat een mooi nalatenschap. Wat een ras artiesten!

Ik heb het idee dat Sharon's slotakkoord niet de aandacht krijgt die het verdient.
Mijn favoriete album van haar in elk geval.