Lenny White - Venusian Summer (1976)
mijn stem
9 stemmen
0
Kingsnake
geplaatst: 21 september 2009, 00:14 uur
OP nummertje 6 het wereldberoemde duel tussen Al di Meola en Larry Coryell....
Nooit eerder samen gespeeld die twee. En ze gaan los hier, die twee grootheden van jazz/rock gitaar.
De rest van nummers is sterk en had zo van Return to Forever kunnen zijn.
De latere platen van Lenny zijn overwegend funky en R&B.
Nooit eerder samen gespeeld die twee. En ze gaan los hier, die twee grootheden van jazz/rock gitaar.
De rest van nummers is sterk en had zo van Return to Forever kunnen zijn.
De latere platen van Lenny zijn overwegend funky en R&B.
1
geplaatst: 21 september 2009, 00:50 uur
Kingsnake schreef:
De latere platen van Lenny zijn overwegend funky en R&B.
De latere platen van Lenny zijn overwegend funky en R&B.
Nou, The Adventures Of Astral Pirates is nog helemaal in de lijn van dit album hoor. Persoonlijk vind ik die zelfs nog wel wat beter denk ik omdat het geheel wat gestructureerder over komt bij me.
0
Kingsnake
geplaatst: 21 september 2009, 01:02 uur
ChrisX schreef:
Nou, The Adventures Of Astral Pirates is nog helemaal in de lijn van dit album hoor. Persoonlijk vind ik die zelfs nog wel wat beter denk ik omdat het geheel wat gestructureerder over komt bij me.
(quote)
Nou, The Adventures Of Astral Pirates is nog helemaal in de lijn van dit album hoor. Persoonlijk vind ik die zelfs nog wel wat beter denk ik omdat het geheel wat gestructureerder over komt bij me.
Klopt, die plaat rockt ook wat meer. Daar heeft Lenny een eigen rockband om mee te spelen. En dat allemaal met een lekker spacey thema.
Maar deze plaat blijft mijn favoriet van Lenny solo. Al is het maar om wat ik eerder zei; het duel tussen Larry en Al op het laatste nummer. Ongeëvenaard!
1
Mssr Renard
geplaatst: 22 november 2019, 18:48 uur
Waanzinnige plaat, met erg funky songs (Chicken Fried Steak en Away Go Troubles Down The Drain) met Doug Rauch op bas en Doug Rodrigues op gitaar, die ook deze songs schreven. Verder doen op deze songs ook bijv. Dave Sancious en Raymond Gomez mee. En uiteraard het drukke drumwerk van Lenny.
Daarna volgt een Spacerock-suite met veel moog, ARP en andere synths, waar Lenny ook de synths speelt (naast Tom Harrell en Patrick Gleeson). Deel 1 van de suite had zo van Tangerine Dream kunnen zijn. Het tweede deel van de suite wordt weer wat rockender, met ook weer funkbass van Doug Rauch. Maar het blijft allemaal erg Science Fiction- themed. En het fluitje van Hubert Laws maakt het extra spacey.
Kant 2 is meer richting fusion, waarbij op Prince of the Sea, Al diMeola en Larry Coryell een gitaarduel mogen uitvechten.
De plaat klinkt wat rommelig, maar Lenny en zijn kompanen klinken hongerig en het luistert heerlijk weg, ook omdat het nergens conventioneel is. Lenny zal steeds beter worden als producer, maar hier lukt het hem nog niet om alle instrumenten de ruimte te geven.
Daarna volgt een Spacerock-suite met veel moog, ARP en andere synths, waar Lenny ook de synths speelt (naast Tom Harrell en Patrick Gleeson). Deel 1 van de suite had zo van Tangerine Dream kunnen zijn. Het tweede deel van de suite wordt weer wat rockender, met ook weer funkbass van Doug Rauch. Maar het blijft allemaal erg Science Fiction- themed. En het fluitje van Hubert Laws maakt het extra spacey.
Kant 2 is meer richting fusion, waarbij op Prince of the Sea, Al diMeola en Larry Coryell een gitaarduel mogen uitvechten.
De plaat klinkt wat rommelig, maar Lenny en zijn kompanen klinken hongerig en het luistert heerlijk weg, ook omdat het nergens conventioneel is. Lenny zal steeds beter worden als producer, maar hier lukt het hem nog niet om alle instrumenten de ruimte te geven.
* denotes required fields.
* denotes required fields.