MusicMeter logo menu
MusicMeter logo
poster

Lenny White - Venusian Summer (1976)

mijn stem
3,44 (9)
9 stemmen

Verenigde Staten
Jazz / Rock
Label: Nemperor

  1. Chicken Fried Steak (4:35)
  2. Away Go Troubles Down the Drain (3:33)
  3. The Venusian Summer Suite (10:14)
  4. Prelude to Rainbow Delta (1:11)
  5. Mating Drive (7:43)
  6. Prince of the Sea (11:38)
totale tijdsduur: 38:54
zoeken in:
avatar
Kingsnake
OP nummertje 6 het wereldberoemde duel tussen Al di Meola en Larry Coryell....

Nooit eerder samen gespeeld die twee. En ze gaan los hier, die twee grootheden van jazz/rock gitaar.

De rest van nummers is sterk en had zo van Return to Forever kunnen zijn.

De latere platen van Lenny zijn overwegend funky en R&B.

avatar van ChrisX
Kingsnake schreef:
De latere platen van Lenny zijn overwegend funky en R&B.


Nou, The Adventures Of Astral Pirates is nog helemaal in de lijn van dit album hoor. Persoonlijk vind ik die zelfs nog wel wat beter denk ik omdat het geheel wat gestructureerder over komt bij me.

avatar
Kingsnake
ChrisX schreef:
(quote)


Nou, The Adventures Of Astral Pirates is nog helemaal in de lijn van dit album hoor. Persoonlijk vind ik die zelfs nog wel wat beter denk ik omdat het geheel wat gestructureerder over komt bij me.


Klopt, die plaat rockt ook wat meer. Daar heeft Lenny een eigen rockband om mee te spelen. En dat allemaal met een lekker spacey thema.

Maar deze plaat blijft mijn favoriet van Lenny solo. Al is het maar om wat ik eerder zei; het duel tussen Larry en Al op het laatste nummer. Ongeëvenaard!

avatar
Mssr Renard
Waanzinnige plaat, met erg funky songs (Chicken Fried Steak en Away Go Troubles Down The Drain) met Doug Rauch op bas en Doug Rodrigues op gitaar, die ook deze songs schreven. Verder doen op deze songs ook bijv. Dave Sancious en Raymond Gomez mee. En uiteraard het drukke drumwerk van Lenny.

Daarna volgt een Spacerock-suite met veel moog, ARP en andere synths, waar Lenny ook de synths speelt (naast Tom Harrell en Patrick Gleeson). Deel 1 van de suite had zo van Tangerine Dream kunnen zijn. Het tweede deel van de suite wordt weer wat rockender, met ook weer funkbass van Doug Rauch. Maar het blijft allemaal erg Science Fiction- themed. En het fluitje van Hubert Laws maakt het extra spacey.

Kant 2 is meer richting fusion, waarbij op Prince of the Sea, Al diMeola en Larry Coryell een gitaarduel mogen uitvechten.

De plaat klinkt wat rommelig, maar Lenny en zijn kompanen klinken hongerig en het luistert heerlijk weg, ook omdat het nergens conventioneel is. Lenny zal steeds beter worden als producer, maar hier lukt het hem nog niet om alle instrumenten de ruimte te geven.

avatar

Gast
geplaatst: vandaag om 04:19 uur

avatar

geplaatst: vandaag om 04:19 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.